Κυριακή, Δεκεμβρίου 16, 2007

μαγικό λεωφορείο



απαγγελία από το
βιβλίο του Τέου Ρόμβου
"τρία φεγγάρια στην πλατεία"

video-al barouak

music murcof:memoria martes

Παρασκευή, Δεκεμβρίου 14, 2007

Τη νύχτα που ο Ινδός γνώρισε τον Όσιο Μαγγίνα…

Ποιος ήτανε άραγε αυτός που περπατούσε μόνος μες στα ελαιόδεντρα, ενώ τα τσακάλια ούρλιαζαν πάνω στα βράχια με φόντο την πανσέληνο; Μην ήταν ο Γιωργάκης, ο Κωστάκης, ο Τοτός ή μήπως ήτανε η κοκκινοσκουφίτσα;
Σκηνοθέτα! Ένα κοντινό, παρακαλώ.
Τώρα μάλιστα. Ο πεινασμένος, ρακένδυτος περιηγητής ήταν ο ΙΝΔΟΣ!
Ε όχι και ποιος Ινδός;! Ένας είναι ο Ινδός. Εκείνος που φιλοξενεί ο Μαγγίνας!

Κι ενώ έπεφταν τα αγιάζι και η παγωνιά και τα δόντια του Ινδού κροτάλιζαν σαν τον κροταλία που χορεύει τσιφτετέλι, να σου ένα φωτισμένο αρχοντικό στο ύψωμα του Κορωπίου, τον έκανε να αναθαρρήσει…

Ναι φίλοι μου, ήταν πολύ κωλόφαρδος αυτός ο Ινδός, γιατί εκείνος που του άνοιξε την πόρτα ήταν ο Υπουργός Απασχόλησης, γνωστός στα πέριξ και ως Όσιος Μαγγίνας. Όχι καλέ, εκείνο που κράταγε στα χέρια του ο φιλέυσπαλχνος οικοδεσπότης, δεν ήταν καραμπίνα για τον εκφοβισμό των Αλβανών, αλλά μια λεκάνη με νερό γιατί το χε συνήθεια να πλένει με τα λεπτεπίλεπτα χεράκια του τα πόδια εκείνου που φιλοξενούσε.

«Πέρασε μέσα, Ινδέ», του είπε ο όσιος υπουργός κι αφού τον έβαλε να κάτσει αναπαυτικά σε ένα πουφ, έπλυνε τα βρώμικα πόδια του Ινδού που μύριζαν σαν να χαν μόλις συνουσιαστεί με ασβό.

Έπειτα τον οδήγησε στην υπερλουξ τρεπεζαρία του. Εκεί περίμεναν άλλοι 11 αλλοδαποί μετανάστες. Πακιστανοί, Αλβανοί, Βούλγαροι, απ όλα είχε ο μπαξές. Κι αφού κάθισε στο κέντρο του μακρόστενου τραπεζιού, έχοντας 6 μετανάστες στα αριστερά του και τους άλλους 6 στα δεξιά του, πήρε το ψωμί το ευλόγησε και τους είπε:
«Αυτό είναι το σώμα μου…»
Έπειτα το έκοψε σε κομμάτια και τους το πρόσφερε.
Κι ενώ ήταν έτοιμος να κάνει το ίδιο και με το κρασί, ο Αλβανός με την πονηρή ματιά που καθόταν στη γωνία, πετάχτηκε πάνω και φώναξε:
«Είσαι καλό τεατρίνος Όσιε Μαγγίνα αλλά νομίσω είσαι κομματάκι υπερβολικός. Μπορεί να ντουλέψαμε σκληρά στο χωράφι σου, αρκούσε όμως να μας κολλάς ένσημα.»


ΥΓ. Εάν οι διάφοροι «Μαγγίνες-αφεντικά» ασφάλιζαν τους εκατοντάδες χιλιάδες ανασφάλιστους αλλοδαπούς και ημεδαπούς εργαζόμενους, το ασφαλιστικό θα λύνονταν σε μια νύχτα. Έ, όχι και ποια νύχτα; Τη νύχτα που ο Ινδός…

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 06, 2007

Πως την έπεσα στη Δαμανάκη!

Στα πάρτι συνήθως την πέφτω σε όμορφες, στο χθεσινό όμως την έπεσα στη Δαμανάκη.
Ήταν μαζί με ένα σαρανταφέυγα τυπάκι. Όχι δεν ήταν ο ηχολήπτης του, Εδώ Πολυτεχνείο. Ήταν ένας κουλτουροδήθεν πολιτικός ακόλουθος. Κι ενώ η κυρία περίμενε να τη ρωτήσω σχετικά με το Γιωργάκη, εγώ της έκανα τρίπλα τύπου Ρίο Ντιτζανέιρο και της είπα:
«Αλήθεια εσείς που ήσασταν κάποτε πρόεδρος του Συνασπισμού, πως κρίνετε την κίνηση Αλαβάνου, να παραδώσει τα ηνία του κόμματος σε έναν τριαντάρη;»
Η κυρία κωλοψάρωσε, μάσησε, κατάπιε τη γλώσσα της. Ποιος ήταν αυτός ο ανώνυμος νεαρός που με το χαμόγελο στα χείλη, την έσφαζε με το γάντι;

Ήταν κι αυτός ένα τριαντάρης!
Που αν δεν τσόνταραν το ενοίκιο του σπιτιού οι γονείς του, δεν θα μπορούσε να ζει μόνος του.
Ήταν κάποιος που είχε κάνει ανώτατες σπουδές αλλά το σύστημα τον θεωρούσε κάτι σαν τα προφυλακτικά, αναλώσιμο είδος…
Ήταν κάποιος που δουλεύοντας σε ιδιωτική επιχείρηση, έπρεπε να κάνει μια ζωή μόκο, γιατί ο κίνδυνος απόλυσης ήταν άμεσος.
Ήταν εκείνος που θα πληρώσει τα σπασμένα του ασφαλιστικού.
Ήταν εκείνος που βομβαρδίζεται από τις διαφημίσεις της ΑΧΑ (6η μεγαλύτερη πολυεθνική στον κόσμο, παρακαλώ) η οποία μοιράζει «δωρεάν» ασφάλειες τη στιγμή που η κυβέρνηση βάζει μπουρλότο στο δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα.
Ήταν ένας από τα εκατομμύρια νέους που βρίσκονται στα πρόθυρα της κατάθλιψης, γιατί δεν βλέπει φως στην άκρη του τούνελ.
Γιατί έχει συνειδητοποιήσει ότι είναι δημιούργημα μιας γραμμής παραγωγής ρομπότ.
Αλλά δεν θα τους περάσει…

Vita Mi:«Ξέρετε κυρία Δαμανάκη… ακολουθούμε αντίθετες πορείες…»
Δ:«Τι εννοείς Vita….»
Vita Mi:«Εγώ όταν ήμουν 20 χρονών ήμουν Σοσιαλδημοκράτης αλλά όσο μεγαλώνω, τόσο ριζοσπατιστικοποιούμε…»
Δ:«Συνήθως συμβαίνει το αντίθετο!» (Τι πες τώρα Μαρία μου, γίνονται αυτά τα πράγματα;!)«Δηλαδή Vita, πιστεύεις ότι το ΠΑΣΟΚ δεν έχει μέλλον;»
Vita Mi:«Δεν είμαι προφήτης… Το μόνο που ξέρω είναι ότι έτσι όπως πάνε τα πράγματα, δεν έχω μέλλον εγώ! Όσο βιώνω το καθημερινό πήξιμο, την απόλυτη εκμετάλλευση να δουλεύεις σε ιδιωτική επιχείρηση, τόσο τα παίρνω, τρελαίνομαι!»
Καταλάβαινε άραγε η Δαμανάκη; Δεν είμαι σίγουρος αν έχει δουλέψει ποτέ…

Στις 12 Δεκέμβρη δεν θα απεργήσω μόνο για το ασφαλιστικό.Δεν είναι θέμα Γιωργάκη και Κωστάκη.
Δεν είναι καν θέμα Αριστεράς και Δεξιάς.

Στις 12 Δεκέμβρη θα απεργήσω για να πιω μπύρες πάνω στην άσφαλτο, να τραγουδήσω, να σηκώσω ψηλά τη γροθιά μου.
Να πάρω μια ανάσα χτυπώντας το χέρι μου πάνω στο γραφείο, φωνάζοντας: «Κουφάλες, μπορεί να μην με ρωτήσατε αλλά είμαι κι εγώ εδώ!»
Θα απεργήσω για να παρακολουθήσω το Διευθυντή μου να συμμετέχει στο θέατρο του παραλόγου: «Τι έγινε λέει ο νέος απεργεί;! Τι το κάναμε εδώ μέσα, Αμέρικαν μπαρ;! Εμείς ήμαστε σοβαρή επιχείρηση…»

Μπορεί να με γράψουν στη μαύρη λίστα.
Το πιθανότερο.
Δεν έχω όμως πλέον τίποτα να χάσω…
Ή μάλλον καλύτερα:

Αν δεν αντιδράσω τώρα, σε λίγο δεν θα μου έχει απομείνει τίποτα να υπερασπιστώ!

ΥΓ1.Απ ότι καταλάβατε εννοούσα «πολιτικό πέσιμο». Τι βαράτε ρε;! Αυτά δεν κάνουν και οι διαφημίσεις;…
ΥΓ2. Εναλλακτικός τίτλος: Γιατί θα απεργήσω στις 12 Δεκέμβρη!

Πέμπτη, Νοεμβρίου 29, 2007

Η Βιντεοποίηση ταξιδεύει στη Σύρο

Η ομάδα δράσης zound systems studio που δραστηριοποιείται στο χώρο των εικαστικών και ψηφιακών τεχνών στο νησί της Σύρου, παρουσιάζει την ποιητική συλλογή «ή» του Αλέξη Δάρα που κυκλοφόρησε φέτος από τις εκδόσεις «Ίδμων». Η ξεχωριστή αυτή βραδιά θα πραγματοποιηθεί στην Πινακοθήκη Κυκλάδων στο Δήμο Ερμούπολης την 1η Δεκέμβρη στις 8.30΄ μ. μ. με την υποστήριξη του Πνευματικού Κέντρου Σύρου. Στην εναλλακτική αυτή παράσταση συμπράττει η «Μουσική Ομάδα Κρούσης» (Αλφρέδος Δεληβέρτης, Μιχάλης Λαμπρίδης, Λάμπρος Σακελλαρίου) που θα συνοδεύσει με κιθάρα, πιάνο και κρουστά τους performers που θα ερμηνεύσουν τον ποιητικό λόγο.
Στην εκδήλωση θα προβληθούν 10 βιντεοποιήματα βασισμένα σε ποιήματα της συλλογής. Πρόκειται για ένα πρωτοποριακό καλλιτεχνικό πείραμα με συντελεστές ανεξάρτητους πολυτεχνίτες του ψηφιακού κόσμου, μουσικούς, video-artists, ηθοποιούς και άλλους που συνεργάστηκαν με τρόπο μοναδικά δημιουργικό, εμπνεόμενοι από τα ποιήματα του «ή».
Ορισμένα από τα ποιήματα που θα παρουσιαστούν έχουν γραφτεί στο νησί της Σύρου, στο οποίο ο Αλέξης Δάρας έχει ζήσει για δύο χρόνια, δουλεύοντας ως καθηγητής.

ΥΓ.
Οι Barouak συμμετέχουν με το βιντεοποίημα Σε στάση.
Ακολουθεί bonus track, ένα άλλο βιντεοποίημα από τη συλλογή.

Ας είναι... "Μια μέρα όμορφη που λάμπει στα δαμάσκηνα!», Φrikomanager! Θα βρίσκομαι νοητά μαζί σας…

VITA MI BAROUAK

Δευτέρα, Νοεμβρίου 26, 2007

Οι Παρατηρήσεις του Μπουκόφσκι για τη Μουσική

Στο βιβλίο του Τσαρλς Μπουκόφκσι, Να Περιφέρεσαι στην Τρέλα, εκδόσεις Ηλέκτρα, μεταξύ των άλλων υπάρχει κι ένα κείμενο αφιερωμένο στη μουσική. Το παραθέτω:

«Πέρασα χιλιάδες νύχτες ακούγοντας συμφωνική μουσική. Αμφιβάλω αν υπάρχουν πολλοί άντρες στην ηλικία μου που να έχουν ακούσει τόση κλασική μουσική όσο εγώ –ακόμα κι αυτοί που είναι του σιναφιού. Δεν είμαι μουσικολόγος αλλά έχω να κάνω μερικές παρατηρήσεις:

1.οι ίδιες πενήντα ή εξήντα κλασικές συνθέσεις παίζονται ξανά και ξανά.
2.έχει γραφτεί κι άλλη σπουδαία μουσική που την αγνοούμε με δική μας ευθύνη.
3. το δεύτερο μέρος των περισσοτέρων συμφωνιών ωφελεί μόνο όσους πάσχουν από αϋπνία.
4.η μουσική δωματίου έχει κάθε δικαίωμα να είναι ενεργητική και ψυχαγωγική.
5.ελάχιστοι συνθέτες ξέρουν πώς να τελειώνουν τις συμφωνίες τους αλλά τα περισσότερα εναρκτήρια μέρη, όπως τα ειδύλλια, διατηρούν κάποια γοητεία.
6.προτιμώ ένα μαέστρο που επιβάλει τη δική του ερμηνεία από τον παραδοσιακό που ακολουθεί τυφλά τις επιταγές του συνθέτη.
7.βέβαια υπάρχουν πάντα μαέστροι με τόση εγωπάθεια και τόση «ερμηνεία» που εξαφανίζουν το συνθέτη.
8.η μουσική μοιάζει πολύ με το γαμήσι, αλλά μερικοί συνθέτες δεν μπορούν να έρθουν σε οργασμό κι άλλοι το παρακάνουν, εξαντλώντας τον εαυτό τους και τους ακροατές.
9.το χιούμορ απουσιάζει από τις περισσότερες αναγνωρισμένες μουσικές συνθέσεις.
10.είναι πολύ δύσκολο να παίξεις άσχημα Μπαχ επειδή έκανε ελάχιστα πνευματικά σφάλματα
11.όλες σχεδόν οι συμφωνίες και οι όπερες θα μπορούσαν να είναι συντομότερες.
12.ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης μουσικής γράφεται στο ασφαλές καταφύγιο ενός πανεπιστήμιου. ένας συνθέτης πρέπει ωστόσο να ζήσει τη ζωή στην ωμή της κατάσταση για να μπορέσει να γράψει καλά.
13.η μουσική είναι η πιο παθιασμένη μορφή τέχνης, μακάρι να ήμουν μουσικός ή συνθέτης
14.ελάχιστοι συγγραφείς ξέρουν πώς να τελειώνουν ένα ποίημα σαν αυτό
15. αλλά εγώ ξέρω.»


Vita Mi: Φίλε Τσαρλς, σου αφιερώνω ένα απ’ τα αγαπημένα μου κομμάτια. Με χαρά θα ακούσω τις παρατηρήσεις σου πάνω σ’ αυτό. Λοιπόν;…

Πέμπτη, Νοεμβρίου 22, 2007

Φεστιβάλ θα πει γιορτή


Δεν είμαι ο τύπος που ξημεροβραδιάζεται μέσα σε μια σκοτεινή αίθουσα. Για μένα φεστιβάλ κινηματογράφου δεν είναι μόνο ταινίες αλλά αυτό ακριβώς που σημαίνει η λέξη. Φεστιβάλ θα πει γιορτή! Με ταινίες, εκθέσεις, αλκοόλ, πάρτι, έξυπνες, όμορφες, σέξυ φιγούρες με σπινθηροβόλα βλέμματα και το γαλάζιο του ουρανού παρέα.

Τέσσερις κουτσουρεμένες μέρες δεν ήταν αρκετές. Είδα Σέυλς, Κλέιν, Ναρούσε, Σφήκα και κάτι ψιλά αλλά πλην του πρώτου απογοητεύτηκα. Ίσως δεν το έψαξα πολύ, ίσως έπρεπε να κάνω πιο τολμηρές επιλογές. Ίσως όμως στα 48 χρόνια του το φεστιβάλ έχει πει τα σημαντικότερα κι από δω κι εμπρός, ό,τι κι αν πει θα ναι φτωχότερο απ το παρελθόν του. Εξάλλου η παγκόσμια κινηματογραφική παραγωγή έχει πεσμένη λίμπιντο…

Οικογενειοκρατία
Μετά το γιο Βούλγαρη, φέτος και η κόρη(πιτσιρίκα κι αυτή) κατέβηκε στο φεστιβάλ με ταινία μεγάλου μήκους. Πέρα απ το ταλέντο(δεν είμαι εγώ αρμόδιος να κρίνω), είναι άδικο για κάποιους άλλους σπουδαγμένους τριανταφεύγα να ζουν με δεκάδες ταινίες που μουχλιάζουν μες στο μυαλό τους. Γιωργάκηδες στην πολιτική, Βουλγαράκια στην τέχνη…

Σεναριοσκηνοθέτες
Σχεδόν όλες οι ελληνικές ταινίες του φεστιβάλ είχαν για σκηνοθέτη και σεναριογράφο το ίδιο πρόσωπο. Κι όλα αυτά ενώ η απεργία των σεναριογράφων στην Αμερική έχει μπλοκάρει το σύστημα. Ξυπνάτε κουφιοκεφαλάκηδες, δεν είστε θεοί, δεν τα ξέρετε όλα. Αφού θεωρείτε τον σεναριογράφο μια ασήμαντη λεπτομέρεια, πως θα δημιουργηθούν καλά σενάρια;… Και χωρίς καλά σενάρια πως θα υπάρξουν καλές ταινίες;

Νικολαϊδης
Έπρεπε να πάω στο φεστιβάλ για να πειστώ, ότι ήταν ο πιο cult κινηματογραφιστής της χώρας. Του ανήκει μια θέση στο παγκόσμιο σινάφι των φεύγα κινηματογραφιστών.

Τζoν Μάλκοβιτς
Απίστευτα ήρεμος. Μπορεί η φήμη να αλλάζει συνήθως προς το χειρότερο τον άνθρωπο (όπως ειπώθηκε στη συνέντευξη τύπου) αλλά εκείνος φαίνεται να χει ειρήνη με τον μέσα του Μάλκοβιτς, κι απλά η φήμη τον έκανε πιο σίγουρο, πιο δυνατό!

Ιδέες

Η συνάθροιση εκατοντάδων λαμπερών μυαλών στον ίδιο χώρο, τα σύμβολα, οι ταινίες, οι πληροφορίες, οι ζωντανές συζητήσεις δημιουργούν ένα μυστηριώδες μαγνητικό πεδίο που γεννά τρελές ιδέες…

Λογοτεχνία και Σινεμά
Συγκλονιστική η τοποθέτηση του Τατσόπουλου για το θέμα. Δεν μίλησε σαν συγγραφέας αλλά σαν ολοκληρωμένος καλλιτέχνης. Το μόνο που χω να προσθέσω είναι, ότι αν κάποιος κινηματογραφιστής δεν διαβάζει ποίηση ή δεν ξέρει κινέζικα, είναι αδύνατο να κάνει σωστό μοντάζ αφού είναι γέννημα θρέμμα τους(δες Αϊζενσταϊν). Κι επειδή τα ιδεογράμματα της Κίνας είναι κομματάκι δύσκολα…

VITA MI BAROUAK

ΥΓ. Θλίβομαι που δεν είμαι ακόμα εκεί!

Πέμπτη, Νοεμβρίου 15, 2007

Tο στέκι των θαλασσινών

Περπατώντας στην Ερμούπολη λίγο μετά το Νεώριο συναντάς τους ταρσανάδες. Μικρά ναυπηγεία που κατασκευάζουν, επισκευάζουν και συντηρούν τα μικρά καραβιά,τα κότερα και τα καΐκια. Στην αγκαλιά των ταρσανάδων υπάρχει ένα μικρό καφενείο- ουζερί στέκι των καραβομαραγκών και των ηλεκτροσυγκολλητών, των ναυτών και των ψαράδων, αλλά και κάθε περαστικού που περνά από εκεί.
Η μυρωδιές των χρωμάτων, του πολυεστέρα, του ξύλου,της ηλεκτροσυγκόλλησης μαζί με την μυρουδιά της τσικουδιάς και των ψαρομεζέδων δημιουργούν συνήθως μια «εκρηκτική» διάθεση. Εκεί που κάθεσαι ξαφνικά μπορεί να μπουκάρουν 5-6 μπουζούκια και να γίνει χαμός. Δεν είναι λίγες οι φορές που χορός ανάβει τα κορμιά των θαμώνων ...
Όλα αυτά και αλλά πολλά στο στέκι των θαλασσινών, ετέρα είδωλα βγαλμένα από την αλμυρά και τη σκουριά...


κείμενο & βίντεο al barouak

Δευτέρα, Νοεμβρίου 12, 2007

belle arte lamia 2007


«Στόχος μας να έρθουμε σε επαφή με τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία όπως αυτή διαμορφώνεται στις σημερινές πολυπολιτισμικές κοινωνίες και να καταστήσουμε την πόλη της Λαμίας ως σημείο συνάντησης καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο, θέλοντας να δημιουργήσουμε ένα χωνευτήρι ιδεών, τάσεων και δημιουργίας το οποίο στην ολοκληρωμένη του μορφή και με το πέρασμα του χρόνου θα καταφέρει να συγκεντρώσει καλλιτέχνες, φιλότεχνους, εκπαιδευτικούς και ανθρώπους που ασχολούνται με τις τέχνες περισσότερο ή λιγότερο ενεργά καθιστώντας την διοργάνωσή μας μια μοναδική ευκαιρία γιορτής στην ελληνική περιφέρεια.»
καλλιτεχνικός διευθυντής
Παπασταμούλος Γεώργιος
Διάρκεια έκθεσης: από 10 Νοεμβρίου έως 2 Δεκεμβρίου 2007
οι...barouak συμμετέχουν με το video art antiwar

Πέμπτη, Νοεμβρίου 08, 2007

Ο Αστεριξάκης και ο Οβελιξάκης στην Κρήτη

O φρουρός έτρεξε, μπήκε με φούρια μες στο σπίτι του Αστεριξάκη και τον ξύπνησε λαχανιασμένος:
«Ξύπνα σύντεκνε Αστεριξάκη! Μας την έπεσε ο οχτρός!»
Ο Αστεριξάκης άνοιξε τα μάτια του, πετάχτηκε πάνω, άναψε τον άργιλε του που ‘ταν στουπωμένος πάνω ως πάνω με μαγικό ζωμό κι αφού ρούφηξε μια ξεγυρισμένη, μουρμούρισε:
«Είναι τρελοί αυτοί οι Αθηναίοι!»
«Βιάσου που σου λέω, δεν μ ακούς; Το χωριό είναι περικυκλωμένο!»
«Ακόμα δεν έβαλαν μυαλό αυτοί οι Αθηναίοι», μονολόγησε ο Αστεριξάκης κι αφού ρούφηξε άλλη μια καλή που έπιασε πάτο, ζώστηκε τα άρματα και τα φυσεκλίκια, πήρε μαζί και το γιαταγάνι του παππού και κίνησαν να βρουν τους άλλους που τους περίμεναν κάτω απ’ τη μεγάλη βαλανιδιά.

Θα ‘ταν δε θα ‘ταν 300 μαυροφορεμένοι νοματαίοι με μουστάκες. Όλοι τους αρματωμένοι σαν αστακοί. Την ώρα που έφτασαν, ο Πανοραμιξάκης έβγαζε λόγο ανεβασμένος πάνω σε ένα σκαμπό.
«Πάνε τόσα χρόνια που προσπαθούν να μας υποτάξουν. Κι όλα αυτά απ τη ζήλια τους, που δεν έχουν να πιουν το μαγικό ζωμό. Δηλαδή κι αυτοί την πίνουν αλλά μονάχα στα κρυφά… Εμείς φταίμε που κουζουλάθηκαν και το απαγόρεψαν;! Λοιπόν σύντεκνοι ή ‘ταν ή τα πετάν!»
Σε λιγότερο από 10 λεπτά όλοι ήταν στις θέσεις τους. Ο Αστεριξάκης και Οβελιξάκης, που ‘ταν τα αστέρια του χωριού στο καριοφίλι και στη φάπα, είχαν αναλάβει μονάχα οι δυο τους, τις γκρεμούτσες στη Δυτική πλευρά του χωριού. Οι υπόλοιποι είχαν μοιραστεί στα υπόλοιπα φυλάκια.
Η μάχη ξεκίνησε όταν ο Κακοφωνιξάκης έπαιξε με το λαούτο του την πρώτη μαντινάδα. Καπνοί, πυροβολισμοί, φωτιά, σφαίρες, τραυματισμοί, επίθεση απ’ τα Ανατολικά, σθεναρή αντίσταση! Επίθεση απ’ τα Βόρεια, αιματοβαμμένη αντίσταση! Έκανε όμως το λάθος ο οχτρός κι επιτέθηκε απ τα Δυτικά και ο Αστερξάκης με τον Οβελιξάκη που χαν πιει από μια νταμουτζάνα μαγικό ζωμό, τους πήρανε φαλάγγι μέχρι τα Χανιά!
Την επομένη όμως ο οχτρός, ανασυντάχτηκε και επανήρθε δριμύτερος. Κι αυτή τη φορά δεν ήταν μόνο μπάτσοι με περίστροφα και περιπολικά με αναμμένους φάρους. Μαζί τους ήρθαν πεζικάριοι, τεθωρακισμένα, ελικόπτερα. Έκαναν όμως το λάθος και επιτέθηκαν απ τα Δυτικά και ο Αστεριξάκης μαζί με το Οβελιξάκη που χαν πιει μια δεξαμενή μαγικό ζωμό (τον καλύτερο της Κρήτης) τους πήρανε φαλάγγι και τους έριξαν στη θάλασσα.

Οι επόμενες μέρες πέρασαν ήσυχα, οπότε άρχισαν τα γλέντια με αγριογούρουνα στη σούβλα και μαντινάδες του Κακοφωνιξάκη. Όταν όμως έφτασαν τα νέα ότι ο… Κωστάκης Καίσαρας έγινε τούρμπο που ένα κατσικοχώρι ταπείνωσε την Αυτοκρατορία του κι αποφάσισε να επιτεθεί με τους επίλεκτους από τον Έβρο και τους βατραχανθρώπους που φίλαγαν τα νησιά του Αιγαίου, στο χωριό έπεσε νεκρική σιγή. Μονάχα ο Οβελιξάκης, ο χοντρομπαλάς του χωριού, τόλμησε να πει: «Κι όλα αυτά απ τη ζήλια τους. Γιατί εμείς πίνουμε το μαγικό ζωμό φόρα παρτίδα»
Τα κακά νέα όμως δεν σταμάτησαν εκεί. Αγγελιοφόρος από διπλανό χωριό έφτασε και είπε ότι αποβιβάστηκαν στην Κρήτη 100 υπερσύγχρονα τανκς, τύπου Λέοπαρντ. Όταν μάλιστα είδαν τα F-16 να κάνουν χαμηλές πτήσεις πάνω απ το χωριό, κατάλαβαν ότι τα πράγματα ήταν πλέον ανεξέλεγκτα.
«Είναι τρελοί αυτοί οι Αθηναίοι», ξανάπε ο Αστεριξάκης γελώντας και ρούφηξε τον ναργιλέ του. «Τουλάχιστον πιάνουν τόπο τα λεφτά που πλήρωναν οι κουφιοκεφαλάκηδες εργαζόμενοι στην εφορία, για να εξοπλιστεί ο στρατός!»

Το πράγμα είχε χοντρύνει σαν καλοταϊσμένη γουρούνα και το ήξεραν καλά. Μαζεύτηκαν μες στην εκκλησιά, πήραν μαζί τους κι όλα τα αποθέματα μαγικού ζωμού και ρούφα, φύσα, τράβα τονε ολημερίς και οληνυκτίς. Να σου κάποιος πήγε να πιει ρακή αλλά ο Αστεριξάκης τον μάλωσε: «Μακριά απ αυτό το διάολο! Ξέρεις πόσοι έχουν πεθάνει απ αυτό;» Έπειτα του πάσαρε τον ναργιλέ του και του ‘πε: «Πάρε να πιεις απ αυτό, κανείς δεν πέθανε απ τα γέλια…»
Εντωμεταξύ οι χιλιάδες επίλεκτων στρατιωτών, τανκς, κανονιών και στρατηγών είχαν απορήσει με την ησυχία που επικρατούσε στο χωριό αλλά δεν τολμούσαν να επιτεθούν. Τηρούσαν στάση αναμονής. Κι έτσι πέρναγαν οι μέρες και οι κάτοικοι του χωριού είχαν μπαϊλντίσει απ το πολύ μαγικό ζωμό, κλεισμένοι μες στην εκκλησιά. Και τότε συνέβη θαύμα κυρίου!

Νεφέλη απλώθηκε μες την εκκλησία και ποιος θαρρείτε να βγήκε απ την ωραία πύλη; Όχι μήτε Άγγελος κυρίου βγήκε, μήτε η δακρυσμένη Παναγιά. Ο Καζαντζάκης βγήκε χαμογελαστός κι αγκαλιασμένος με τον Βαμβακάρη(κολλητοί εδώ και χρόνια «στην Παράδεισο»). Ο μεν σοφός με τον ναργιλέ στο χέρι, ο δε κορυφαίος μουσικός με το μπουζούκι που το παίζε με δοξάρι, σαν λύρα. Κι αφού όλοι είχαν μείνει σύξυλοι, ο προπάππους τους άρχισε να μιλά:
«Σύντεκνοι, συγχωράτε με, αλλά την κάτσατε τη βάρκα! Η μόνη λύση είναι να φύγετε από δω.»
«Και που να πάμε πάππου, να χαρούμε το πάθος μας; Να πάμε στην Ολλανδία;… Οι Αρχές λένε, ότι ο κόσμος εκεί είναι 1000 χρόνια πίσω. Ακόμα ζουν πάνω στα δέντρα επειδή πίνουν ζωμό…»
«Γιατί δεν πάτε στην Ισπανία;! Θα βάλετε τα δεντράκια σας και κανείς δεν θα σας πειράζει…»
«Τι κι αυτοί 1000 χρόνια πίσω απ’ την Αθήνα είναι; Είσαι σίγουρος πως επιτρέπεται η χρήση μαγικού ζωμού;»
«Δημοσιογράφος ήμουν, ξέρω τι λέω… Υπάρχουν κι άλλες λύσεις στην Ευρώπη, όπου δεν απαγορεύεται ο μαγικός ζωμός αλλά νομίζω ότι η Ισπανία μοιάζει όσο καμία άλλη με την Κρήτη!»
Χίλια μάτια κοιτάχτηκαν με μιας, μια σκέψη έγινε μια λάμψη και από κοινού αποφάσισαν. Τα ξημερώματα έφυγαν κρυφά απ το χωριό κι απ τα Σφακιά πήρανε το πλοίο που τους έβγαλε στο Γιβραλτάρ, κι από κει με τα πόδια, μαυροφορεμένο καραβάνι έφτασαν στην Ανδαλουσία. Εκεί ήπιαν τόσο πολύ μαγικό ζωμό που κουζουλάθηκαν απ τη χαρά τους, πέταξαν τα κουμπούρια μέσα σε ένα βαθύ πηγάδι κι αφού έπιασαν το πινέλο στο χέρι, την είδαν Ελ Γκρέκο…

Σύντεκνοι, τέλος καλό όλα καλά…
Είναι τρελοί όμως αυτοί οι Αθηναίοι!

VITA MI

Σάββατο, Νοεμβρίου 03, 2007

Η γιορτή των νεκρών

Χτες ήμουν στη γιορτή των νεκρών, στο Booze. Γιορτή των ινδιάνων, λέει, που την έφεραν στην πατρίδα μας οι ισπανόφωνοι. Εμείς πίναμε, χορεύαμε, γλένταγαμε και οι "σκελετοί" μας κοίταγαν απορημένοι.(Σκηνή 1)

Μου θύμισε τότε που παντρεύαμε τον συνονόματο πρώτο μου ξάδερφο και ήμασταν όλοι κατηφείς στο γαμήλιο «γλέντι», γνωρίζοντας ότι η γιαγιά μας περίμενε υπομονετικά από το πρωί, ξαπλωμένη στο ψυγείο του νεκροτομείου…(Σκηνή 2)

Μετά τη γιορτή των νεκρών, πήγα σε ένα άλλο μπαρ όμως η κοκκινομάλλα με τα μαύρα γάντια δεν ήταν εκεί…(Σκηνή 3)

ΥΓ. Ήθελα να ποστάρω ένα τραγούδι αφιερωμένο στους νεκρούς!
H ange-ta άκουσε τις προσευχές μου και μου έδωσε χρησμό, οπότε...
Οι Μουσουλμάνοι περιμένουν να δουν πιλάφια, οι χριστιανοί τον Άγιο Πέτρο πορτιέρη σtο πιο γαμάτo CLUB και οι Barouak…



VITA MI

Τρίτη, Οκτωβρίου 30, 2007

Αυτοί με τους ανεμόμυλους... Εμείς με τους Δον Κιχώτες!


Για να αυξηθούν κατακόρυφα τα κέρδη κάποιων πολυεθνικών, ο πλανήτης αιμορραγεί.
Για να μην σκίζουν τα δίχτυα μας, σκοτώνουμε τα δελφίνια.

Για να συνεχίζει να παράγει σκουπίδια η τεταρατούπολις Αθήνα
(θέλει πολύ ενέργεια η άτιμη!)
πρέπει να καταστρέψουμε τις ομορφιές της ελληνικής υπαίθρου(;!)
χαρίζοντας βιότοπους σε βιομηχάνους, που θα τους μετατρέψουν σε Αιολικά Πάρκα παραγωγής δισεκατομμυρίων.

Κι ένα κλισέ.
Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα.

Κι ένα μη κλισέ.
Η Ελλάδα είναι η «πιο όμορφη χώρα του κόσμου» γιατί δεν μοιάζει με την Αθήνα.

Άρα

Πρέπει να προστατέψουμε τις φυσικές ομορφιές της υπαίθρου από τις αιμοδιψείς προθέσεις των αρπακτικών.

Τι θέλει να πει ο ποιητής;
Γνωρίζω καλά ότι έχουν στραφεί εναντίον των αιολικών πάρκων
σοβαρές οικολογικές οργανώσεις
και όχι τίποτα τυχάρπαστοι ατομιστές.

Τα αιολικά πάρκα δεν είναι η λύση του οικολογικού προβλήματος.
Προκαλούν μεγαλύτερες ζημιές παρά οφέλη στο περιβάλλον.

Αν δεν αντικατασταθούν οι μηχανές εσωτερικής καύσης, το πρόβλημα δεν λύνεται.
Οι ανεμογεννήτριες είναι το άλλοθι, οικολόγων τύπου Αλ Γκορ…

Οι ανεμογεννήτριες δεν μπορούν να αντικαταστήσουν το πετρέλαιο.
Η παραγωγή ενέργειας που μπορούν στο max να προσφέρουν με το ζόρι αγγίζει το 10% του συνόλου.
Και με τι αποτελέσματα…

Είναι ασπιρίνη για τον πονοκέφαλο αλλά ο ασθενής χρειάζεται ριζοσπαστικές λύσεις, εγχείρηση ανοικτής καρδιάς!

Οι άνθρωποι που έχουν οικολογική συνείδηση πρέπει να καθίσουν στο τραπέζι του διαλόγου.
Να καταθέσουν επιχειρήματα και εναλλακτικές προτάσεις, ώστε ο καθένας να μάθει και να διαλέξει μετερίζι.

Μαζί με τους Ανεμόμυλους και τα αρπακτικά;
Ή μαζί με τους Δον Κιχώτες και τη Φύση;…



ΥΓ1. Ένα αντι-post με αφορμή, την άλλη άποψη της ιέρειας Ψιλικατζού.

ΥΓ2. «Στην Αττική, η Εκτελεστική Επιτροπή του ΟΡΣΑ (Οργανισµού Ρυθµιστικού Σχεδίου Αθήνας) απέρριψε την πρόταση εγκατάστασης αιολικών πάρκων, επειδή θεώρησαν ότι η συνεισφορά στο ενεργειακό ισοζύγιο τής Αττικής θα ήταν µηδαµινή και δυσανάλογη συγκριτικά µε τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις που θα προκαλούσαν οι διανοίξεις οδών προσπέλασης και δικτύων διασύνδεσης καθώς και η αισθητική ρύπανση από τις ανεµογεννήτριες.» (Γαλέρα, Τέος Ρόμβος)


VITA MI

Κυριακή, Οκτωβρίου 28, 2007

έτερα είδωλα





στις μικρές κοιλάδες της νοόσφαιρας (internet), η δημιουργία στη νέα ακμή της. η έκφραση όχι πια παιχνιδάκι στα γκρινιάρικα παιδιά των πρωτοποριών, ούτε παντεσπάνι στα κακομαθημένα γεροσκούλικα των ακαδημιών. χιλιάδες άνθρωποι χρησιμοποιούμε την ψηφιακή προβολή των παθών μας για να εκφραστούμε, δεν μας νοιάζει πια ο πόλεμος μεταξύ φόρμας και περιεχομένου ούτε η οριοθέτηση του μέγιστου και του ελάσσονος, αλλά απλά να ακούσει κάποιος τους ξεχωριστούς, με νόημα, μοναδικούς πειραματισμούς της καρδιάς και του μυαλού. κείμενα, βίντεο, μουσική, μικρά ψηφιακά αρχεία που στοχεύουν στη σύγχρονη αισθητική, στον άνθρωπο που όλα τα κάνει τέχνη, που γεμίζει τη ζωή του με ιδέες, ήχους και χρώματα. κάθε υπολογιστής πύρινο κέντρο, κάθε καλώδιο ποτάμι λάβας της σύγχρονης ζωής.
κάθε σύγχρονος άνθρωπος έτερο είδωλο για ψηφιακή αγάπη και λατρεία. έτερα είδωλα που στις γωνίες των μπαρ ακόμα γράφουν ποιήματα και λογοτεχνία, καλλιτέχνες των περιπλανήσεων, αερικά των διαδηλώσεων, ζωγράφοι κατασκευαστές της καθημερινότητας, μουσικοί πειρατές. όλοι δημιουργοί της δικτυόρασης .
δεκάδες χρόνια τηλεόραση και η τέχνη έμεινε να κοιτά αποσβολωμένη την αναπαραγωγή μορφών από τα σκουπίδια του χρονοντούλαπού της, εκατομμύρια εικόνες στο μάτι του θεατή. προϊόντα, πληροφορία-εξουσία αλλά μηδενική ουσία. θυμικό, πνευματική επεξεργασία, δράση και αντίδραση κουβαλιούνται σερνόμενα στα λεπίδια της διαφήμισης και του μιμητισμού. κατασκευασμένα είδωλα που μας μιλούν με χαρτονομίσματα στο στόμα, ζητούν την προσοχή μας, το λάθος που θα κάνουμε .
οι πρωτοπορίες της τέχνης σπάσανε τα δεσμά, αλλά πέσανε αμαχητί στον αβυσσαλέο τρομοπόλεμο του κέρδους. αφού πολέμησαν τον παλιό κόσμο, τον χάρισαν στο μεταμοντέρνο ιδεαλισμό. ο άνθρωπος αποδέκτης των αρχέτυπων ψευδαισθήσεων και όχι της ζωηρής πραγματικότητας. το νόημα τσαλαπατημένη τζιβάνα στο πλακόστρωτο της πλατείας
αφήνουμε ελεύθερα τα συναισθήματά μας, σύντροφοι του Barouak, του νέου τεχνίτη–δημιουργού, οπαδοί του έρωτα, ερωτευμένοι με την αντίσταση και τη συλλογικότητα. άνθρωποι ίδιοι σαν τους χθεσινούς και αυτούς που έρχονται...



κείμενο & βίντεο al barouak


Παρασκευή, Οκτωβρίου 26, 2007

ΑΕΡΑ, κουφάλες, ΑΕΡΑ!

Ο ΦΠΑ είναι εθισμένος στο γάλα, πίνει του κερατά και ψηλώνει συνεχώς.
Το ίδιο φαίνεται ότι κάνουν και τα ηλικιακά όρια συνταξιοδότησης.
Αντίθετα αυξήσεις και συντάξεις έμπασαν στο πλύσιμο.
Οι βενζινοπώλες γεμίζουν τα ρεζερβουάρ μας με αέρα υψηλής περιεκτικότητας σε οκτάνια.
Ο Πολύδωρας έγινε κουκουλοφόρος κι επιτίθεται στην κυβέρνηση με λεκτικές μολότοφ.
Ο Γιωργάκης θα επανεκλεγεί πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ γιατί το παίζει μικρός Καήλας.
Η Ευρω συνθήκη ψηφίστηκε στη ζούλα και η ΕΕ έγινε λίγο πιο αντιδημοκρατική.

Κι όλα αυτά ενώ η αεροσυνοδός που έμενε στο απέναντι διαμέρισμα μετακόμισε και δεν πρόλαβα να της εξηγήσω ούτε δυο φωνήεντα.
Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 2007 και είναι όλα καλά, όλα ανθηρά.
Τουλάχιστον μέχρι αυτή τη στιγμή που γράφονται αυτές οι λέξεις...

VITA MI

Δευτέρα, Οκτωβρίου 22, 2007

Παραγγελιά


Ανώνυμος: «Καλέ κυρ VITA MI BAROUAK, τι περίεργο όνομα κι αυτό που σέρνετε; Σκέτο μακρινάρι. Έχει κάποια σχέση με το μπαρόκ, τα μπαράκια ή μήπως πρόκειται για την πιο σύντομη προσευχή κάποιου δερβίση;»
Vita Mi: «Επέτρεψέ μου να σου εξηγήσω διηγούμενος μια αληθινή ιστορία, παρότι η φαντασία είναι η πιο πιστή ερωμένη μου. Έφτασε όμως η ώρα να την κερατώσω! Χαλάλι σου…»

Το κουτούκι ήταν γνωστό στους θαμώνες ως Πλάτανος, στην αυλή του δέσποζε μια Μουριά αλλά το όνομα που έγραφε η ξεφτισμένη ταμπέλα ήταν Έλατος. Εκεί λοιπόν, κάπου στον Πειραιά, μια ζεστή μέρα του Φλεβάρη, θαρρείς πως είχαμε ταξιδέψει πίσω στο χρόνο…
Το τρίχορδο μπουζούκι έκλεγε στη γωνία, οι μεθυσμένοι θαμώνες χειροκροτούσαν άρρυθμα και η παρέα μου στο κέντρο της ομήγυρης συζητούσε με έξαψη για βιβλία, τέχνες και το καθημερινό πήξιμο στη δουλειά.
Τότε ήταν που μας πλησίασε ένας αξύριστος τριαντάρης με αραιά μαλλιά κι αφού έριξε την ζεϊμπεκιά του, έκατσε μαζί μας. Καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης δεν είπε τίποτα άλλο εκτός από το μότο: «Εγώ δεν ξέρω απ’ αυτά, είμαι από χωρίο και δουλεύω στην αμμοβολή!» Κι ενώ η συνεχιζόμενη επανάληψη της φράσης σαν επίμονο διαφημιστικό σλόγκαν μας είχε σπάσει τα νεύρα, μια ατάκα του Αλ, τον έκανε να αλλάξει τροπάρι.
«Ο Μπάροουζ», είπε ο Αλ, «είναι ο αγαπημένος μου συγγραφέας!»
Και τότε ο μεθυσμένος αμμοβολιστής απάντησε στο κροσέ του Αλ μ’ ένα ξαφνικό ντιρέκτ:
«Δεν είναι καλός ο Μπάροουζ, ο Κέρουακ είναι καλύτερος!»
Μείναμε σχεδόν μ’ ανοιχτό το στόμα. Ο απλός, λαϊκός θαμώνας της Μουριάς ή Πλάτανου ή Έλατου, αυτός που μέχρι εκείνη την ώρα διαφήμιζε τη βουκολική του καταγωγή, είχε δώσει το εναρκτήριο λάκτισμα.

Από τότε έγινε το σύνθημά της παρέας. Όταν πέρναγε κάποια όμορφη, όταν η ταινία ήταν πατάτα ή γαμάτη, όταν τα σφηνάκια μας είχαν βάλει τρικλοποδιά, δηλαδή σε κάθε περίπτωση, χρησιμοποιούσαμε εκείνη την ατάκα που ‘χε γεννήσει ο «αμόρφωτος εργάτης»:
«Δεν είναι καλός ο Μπάροουζ, ο Κέρουακ είναι καλύτερος!»
Δεν ήταν μόνο οι Μπήτνικ που είχαν κατεβάσει τη λογοτεχνία στο πεζοδρόμιο.
Δεν ήταν μόνο που καιρό θέλαμε να εκφράσουμε το δικαίωμα του καθένα στην δημιουργία, στην τέχνη, στην απελευθέρωση…
Ήταν που αυτός ο άνθρωπος-σύμβολο έκλεψε τη φωτιά απ’ τους «θεούς» και μας τη χάρισε.
Από εκείνη λοιπόν τη στιγμή, το δαιμόνιο που ξεπήδησε μέσα απ’ τη φράση του, ο κοκκινομάλλης απόγονος του Διόνυσου, γνωστός στις κακόφημες γειτονιές των blogs και ως Barouak, μπήκε μέσα μας κι έκανε κατάληψη στην ψυχή μας.
Είναι αυτός που σαλπίζει μες την ψυχή του Vita Mi Barouak, όταν σαν ημιπαράφρονας πιανίστας πληκτρολογεί τα κείμενά του.
Είναι αυτός που σαλπίζει μες την ψυχή του Al Barouak όταν γράφει ποιήματα ή μοντάρει τα video-art του.
Ναι φίλοι μου, ο Barouak είναι το δαιμόνιο, που τρυπώνει στην ψυχή του κάθε δημιουργού, ο οποίος χωρίς εξειδικευμένα πτυχία και λοιπές προδιαγραφές, χορεύει ασταμάτητα πάνω στο σανίδι της δημιουργίας… ελεύθερος, ελεύθερος, ελεύθερος κι αυτό αρκεί!

Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007

Η σύναξη των ζώων

Είχαν μαζευτεί όλα τα ζώα της ζούγκλας και τον περίμεναν. Η ώρα είχε περάσει από τρεις κι ο Σπίθας το σπουργίτη, ο καλύτερος ανιχνευτής του ζωικού βασιλείου, δεν είχε φανεί ακόμα. Οι σαύρες ψιθύριζαν μεταξύ τους ότι δεν πρέπει να τα ‘χε καταφέρει, τα παγώνια είχαν διοργανώσει διαγωνισμό ομορφιάς για να σκοτώσουν την ώρα τους, οι κουκουβάγιες έπαιζαν σοντούκο, οι αλεπούδες λυγουρέουνταν τους σκίουρους και η βασιλική οικογένεια, η οικογένεια των λεόντων, βρισκόταν αραχτή στη χλόη σε πλήρη απαρτία.
Κι ενώ ο εκνευρισμός των ζώων ήταν πλέον ευδιάκριτος, η φωνή ενός δρυοκολάπτη τους συντάραξε και τράβηξε με μιας την προσοχή όλων των μελών της σύναξης του ζωικού βασιλείου.
«Να τος έρχεται!»

Πριν καλά-καλά ολοκληρώσει τη φράση του, ο Σπίθας έφτασε φτερουγίζοντας και προσγειώθηκε εξαντλημένος πάνω σε ένα ιπποπόταμο.
Ο βασιλιάς των ζώων, γνωστός και ως Λέων Ντε Γκρέτσια, τον πλησίασε με μεγάλες δρασκελιές και τον ρώτησε με αγωνία:
«Λοιπόν τι νέα;»
«Που να στα λέω, βασιλιά μου… Ο άνθρωπος έχει ξεφύγει τελείως!»
«Δηλαδή;…»
«Μου πήρε πάνω από μήνα μα γύρισα πολλά μέρη και παντού είδα πάνω κάτω τα ίδια. Η πληροφορία που μας έδωσε ο παπαγάλος, ότι δήθεν ο άνθρωπος άλλαξε τροπάρι και δεν καταστρέφει πλέον τη φύση, ήταν μεγάλη μούφα!»Τα ζώα πάγωσαν στο άκουσμα αυτής της φράσης κι απλώθηκε νεκρική σιγή. «Είδα πάνω κάτω τα ίδια που χα δει και πριν 6 μήνες που χα πάει στην πόλη να δω το ξαδερφάκι μου, μονάχα που το φαινόμενο συνεχίζεται με μεγαλύτερη ένταση. Από ότι μου παν κάτι αδέσποτα της πόλης που παρακολουθούν τις ειδήσεις των 8 έξω από τα κατάστημα ηλεκτρικών συσκευών, ο άνθρωπος έχει αποφασίσει να επιταχύνει κι άλλο τους ρυθμούς ανάπτυξης…
Και έτσι συνεχίζει να καίει δάση, να ξεραίνει έλη, να εκτρέπει ποτάμια, να φτιάχνει μεταλλαγμένα, να μαζεύει τις τσιπούρες μέσα σε μαντριά και να τις παχαίνει με κοτάλευρα, να γεμίζει τη θάλασσα με απόβλητα, να κάνει πολέμους για το πετρέλαιο κι όλα αυτά με τόση ένταση όσο δεν το χε κάνει ποτέ ως τώρα. Και που να πας στις πόλεις να δεις τι γίνεται; Μπαίνεις σε μια ανθρώπινη μεγαλούπολη και τρελαίνεσαι. Είναι γεμάτες από πανύψηλα τσιμεντένια κουτιά που τριγύρω τους τρέχουν αγριεμένα κάτι πολύχρωμα μηχανοκίνητα ζώα που βγάζουν μαύρο καπνό και στριγκλίζουν συνέχεια. Σκέτο δράμα!»

Τα ζώα κοιτάχτηκαν έντρομα μεταξύ τους. Αλήθεια που το πήγαινε ο άνθρωπος; Πώς ήταν δυνατό να πιστεύει ότι η γη του ανήκε; Δεν έβλεπε που οδηγούσαν τα πράγματα;…
Ακούστηκαν διάφορες γνώμες κι έγιναν παθιασμένες συζητήσεις μα τελικά η γνώμη των κουκουβάγιων υπερίσχυσε, ο βασιλέας την έκανε δεκτή και πήρε αμετάκλητη απόφαση.
Τα ζώα θα μετανάστευαν μακριά απ τη γη!
Μία αντιπροσωπεία της σύναξης πήγε βρήκε το τρισέγγονο του Ιουλίου Βέρν κι αυτός από φόβο, οίκτο, κατανόηση ποιος ξέρει στα αλήθεια από τι, έκανε πράξη εκείνο που του ζήτησαν.
Έφτιαξε ένα διαστημόπλοιο το οποίο ήταν τόσο μεγάλο, που χώραγε όλα τα ζώα του βασιλείου. Μάλιστα, από ότι λένε οι κακές γλώσσες, ο κατασκευαστής του διαστημοπλοίου, τους κούνησε μαντηλάκι κατά την αναχώρηση με προορισμό κάποιον πλανήτη μερικά εκτομύρια χλμ βορειοδυτικά του ήλιου, που οι ίδιες κακές γλώσσες λένε πως έχει ζώα και ψάρια και δέντρα και φυτά και βουνά και θάλασσες αλλά όχι ανθρώπους!
Όταν έμαθε όμως η Μάνα Γη ότι σχεδόν όλα τα παιδιά της την εγκατέλειψαν, ταράχτηκε τόσο πολύ που ανάμεσα σε κλάματα και αναφιλητά, πήρε την μεγάλη απόφαση:
«Μπορεί ο άνθρωπος να ναι το μοσχαναθρεμμένο μου, αλλά ήρθε η ώρα να πληρώσει! Κωλόπαιδο θα φας της χρονιάς σου!»

Ο Τζόρτζ Μπους Τζούνιορ ξύπνησε και πετάχτηκε πάνω καταϊδρωμένος. Τι όνειρο κι αυτό; Το BIG MAC MENOU του χε πέσει βαρύ και είχε αποκοιμηθεί στον καναπέ, ενώ έβλεπε Looney Tunes στην τηλεόραση. Σηκώθηκε, προχώρησε ως το παράθυρο και από κει θαύμασε για άλλη μια φορά το αχανές ράντσο του. Έπειτα γύρισε πίσω, πήρε στα χέρια την επιστολή του ΟΗΕ για το πρωτόκολλο προστασίας του περιβάλλοντος, το πρωτόκολλο του Κίοτο και στάθηκε μπρος στον καθρέπτη:
«Δεν ήταν παρά ένα άσχημο όνειρο…» είπε στο είδωλό του κι έκαψε την επιστολή χαμογελώντας σαν άλλος Νέρωνας…


ΥΓ. Αφιερωμένο στην Ange-ta και στην επιστήθια φίλη της, τη Φύση…

Posted by VITA MI BAROUAK

Πέμπτη, Οκτωβρίου 04, 2007

-----FREE BURMA-----


Κάτω η χούντα της Βιρμανίας!!
Κάτω η κάθε χούντα!

Η χούντα των αφεντικών
των λαμόγιων
των εθνικιστών
των ομοφοβικών
των εμπρηστών
των οικοπεδοφάγων
των διεφθαρμένων πολιτικών
του διεστραμμένου εαυτού μας…

Κάτω η κάθε χούντα!

H 4η Οκτωβρίου 2007 έχει οριστεί ως Διεθνής Ημέρα των Bloggers για την Βιρμανία.
Οι bloggers-υποστηρικτές της ειρηνικής επανάστασης στην Μιανμάρ, καλούνται να συμμετάσχουν στην διαδικτυακή διαδήλωση αναρτώντας posts υπό τον κοινό τίτλο “Free Burma”.

Yπογραφές υποστήριξης συλλέγονται στα:
http://www.avaaz.org/en/stand_with_burma/
http://www.aappb.org/


ΥΓ. Το σκίτσο by Ricardo, El Mundo

Τρίτη, Οκτωβρίου 02, 2007

H άλλη ζωή

Αν ήμουν γυναίκα θα φρίκαρα! Μάλιστα διαβάζοντας το μυθιστόρημα της renton, Η άλλη ζωή, Εκδόσεις Γκοβοστή έχω άλλο ένα λόγο, εκτός από την περίοδο, τη γέννα, το μεγάλωμα και ξεσκάτισμα των παιδιών και τόσα άλλα να αισθάνομαι τυχερός που γεννήθηκα άντρας. Που είμαι τόσο στα τέτοια μου, βρε αδερφέ. Γιατί μπορεί να το είχα υπόψη μου, αλλά μετά από το εν λόγω βιβλίο, έβγαλα το τελεσίδικο συμπέρασμα ότι οι γυναίκες περνάνε μεγάλο λούκι. Και τις αγάπησα περισσότερο…

Ο ρεαλισμός της renton είναι τρομακτικός. Έγραψε το μανιφέστο της μικροαστικής γυναίκας. Της γυναίκας μες στο κλουβί που καναρινίζει μελαγχολικά. Καμία σχέση με μεταφεμινισμούς και τέτοιες αηδίες που παρουσιάζουν τις γυναίκες ως εξυπνάκηδες ήρωες. Εδώ έχουμε μονάχα αντιήρωες. Όπως και να το κάνουμε το σύγχρονο λούκι είναι μεγάλο αγγούρι, μεγαλύτερο και από υπερμεγέθη δονητή…
Στο βιβλίο τρεις ηρωίδες, παραλλαγές του ίδιου θέματος, βιώνουν τη σύγχρονη μικροαστική φυλακή. Μήπως η λύτρωση τους είναι ο θάνατος, η αυτοκτονία, η επανάσταση, η τρέλα, ο έρωτας, το ξενοπήδημα;
Αυτό δεν θα σας το πω εγώ. Αγοράστε το βιβλίο για να μάθετε από πρώτο χέρι, που σε 200 λεξούλες θέλετε μασημένο το φαΐ, παλιοτσιφουτάκια. Το βιβλίο δεν κοστίζει 30 αργύρια. Μόλις 5,5 Ευρώ. Εγώ που ‘μαι λίγο περισσότερο τσιφούτης από σας το πήρα απ’ την Πρωτοπορία με 4,5.

Άντε και καλοτάξιδο, «συντρόφισσα» renton!

Τρίτη, Σεπτεμβρίου 25, 2007

Η Μπιενάλε ήπιε το κώνειο;

Οι καλές τέχνες δεν είναι το φόρτε μου αλλά δείχνω ενδιαφέρον καθώς συχνά πυκνά συμμετέχω σε «εικαστικές παρτούζες» λαϊκού προσανατολισμού…
Την Κυριακή που λέτε αποφάσισα αντί να πάω για… ούζα, να πάω να δω την έκθεση Destroy Athens, μην τυχόν και με βοηθήσει να γίνω καλύτερος άνθρωπος.
Τα video art δεν μου είπαν τίποτα (αν είχαν κάτι να πουν), παρότι ήταν σε πρώτο πλάνο.
Όσο για τα υπόλοιπα έργα ελάχιστα με άγγιξαν. Τα περισσότερα μου φάνηκαν «γρήγορα» και «φτηνά».
Συγχωρέστε με αλλά εφόσον έσκασα 10 € για να μπω, έχω και ‘γω δικαίωμα στην παπαρολογία…

Το μοναδικό έργο που με άφησε άφωνο ήταν το: «Ο Σωκράτης ήπιε το κώνειο» του Στέλιου Φαϊτάκη.

Ήταν τόσο στέρεο το όραμα που έφτιαξε.
Σε ένα τεράστιο πίνακα-τοιχογραφία κατάφερε να απεικονίσει μια εξέγερση στην Αθήνα χρησιμοποιώντας βυζαντινή τεχνοτροπία!!
Ο τύπος έφτιαξε μια άλλη Αποκάλυψη, την Αποκάλυψη της Αναρχίας…
Βόμβες μολότοφ(την πρώτη μάλιστα την ανάβει το πνεύμα του Σωκράτη), φυλακές, κρεμάλες, εξεγερμένοι, κοκκινόμαυρες σημαίες να ανεμίζουν, ένας άγιος με παλαιστινιακή μαντίλα, η ακρόπολη που βομβαρδίζεται από αεροπλάνα… σε όλη τους τη Βυζαντινή μεγαλοπρέπεια.

Ο τύπος μίλησε γιατί είχε κάτι να πει!