Παρουσίαση του νέου μου βιβλίου Παγωμένα Πέλματα

 

Αυτή την Πέμπτη θα την "κάνουμε... ταράτσα". Ω, ναι, ορθά διαβάσατε, τη μαγική Πέμπτη του Ιούνη (που ο μήνας θα έχει 9) το γιορτάζουμε γιατί κυκλοφορούν τα ΠΑΓΩΜΕΝΑ ΠΕΛΜΑΤΑ (εκδ. Ψυχογιός). Πού; Μα στην... ταράτσα του Όμικρον 2 στο Γκάζι (δίπλα στο μετρό Κεραμεικός, Τριπτολέμου 34 & Βουτάδων). Στις 7.30 μ.μ ακριβώς! Για το βιβλίο θα συνομιλήσω με τον συγγραφέα και δημοσιογράφο Kostas Stoforos ενώ... (εδώ έρχεται το μεγάλο "ενώ") την εκδήλωση θα πλαισιώσουν με θεατρικό δρώμενο oι σπουδαστές του α’ έτους της @δραματική σχολή «Δήλος – Δήμητρα Χατούπη», υπό την καθοδήγηση του Theodosis Skarvelis. Εννοείται πως θα ακολουθήσουν ποτάρες, μουσικάρες και ανάλογα χορευτικά δρώμενα.

Η εκδήλωση πραγματοποιείται στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αστυνομικής Λογοτεχνίας (ευχαριστούμε για όλα Ioanna Petridou)

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ - PSICHOGIOS PUBLICATIONS

Και μια φωτογραφία από το δρώμενο που ετοιμάζουν οι σπουδαστές της σχολής.

Και το ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ:

Η υπαστυνόμος Σοφία Μήτση νομίζει πως είναι τυχερή. Το όνειρό της να πάρει μετάθεση στο Ανθρωποκτονιών επιτέλους πραγματοποιείται και είναι σίγουρη ότι η ζωή της θα αλλάξει προς το καλύτερο. Ο προϊστάμενός της, όμως, καυχιέται ότι βάζει τα θηλυκά στη θέση τους και την προσγειώνει απότομα στην πραγματικότητα.

Την ημέρα που η Σοφία αναλαμβάνει υπηρεσία, μια γυναίκα εντοπίζεται νεκρή στο διαμέρισμά της – και αυτό είναι μόνο η αρχή. Αναζητώντας τη διαλεύκανση του μυστηρίου, η Σοφία θα οδηγηθεί σε σκοτεινά στενά της Αθήνας και του Πειραιά. Τα βήματά της θα διασταυρωθούν με εκείνα του Θωμά Δήμου, πρώην δημοσιογράφου και νυν ιδιωτικού ερευνητή. Και οι δύο μάχονται να επουλώσουν πληγές του παρελθόντος, μπλέκουν σε παγίδες του παρόντος και αναμετρώνται με τα όριά τους. Κάποιος δολοφονεί γυναίκες που αστράφτουν στις οθόνες των κινητών και παίζει πόκερ με τα αγαπημένα τους πρόσωπα.

Συναρπαστικοί ήρωες και ανατρεπτική πλοκή σε ένα σύγχρονο μυθιστόρημα για την αξία της φιλίας και τη μάχη των φύλων σε μια Αθήνα που ανοίγεται στη θάλασσα.

"Ο γιος μας" ~ το νέο μου βιβλίο!

 Στο μικρό ακριτικό χωριό όλα μοιάζουν ειρηνικά, ώσπου ο επτάχρονος γιος του Νίκου εξαφανίζεται κοντά στα σύνορα. Ο Νίκος τον αναζητεί απεγνωσμένα, η γυναίκα του συμπεριφέρεται περίεργα κι ο αδελφός του έχει ανοιχτούς λογαριασμούς με τον υπόκοσμο της Θεσσαλονίκης. Όμως, όταν μαθεύεται πως στο γειτονικό μουσουλμανικό χωριό, που βρίσκεται στην άλλη πλευρά των συνόρων, ένας τζιχαντιστής έχει μόλις επιστρέψει από τη Συρία, τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο περίπλοκα.

Οι φήμες οργιάζουν: ατύχημα, φόνος, απαγωγή ή νέο παιδομάζωμα; Ο Νίκος ψάχνει κίνητρα και υπόπτους, ενώ μια παράξενη ομίχλη θολώνει τα μυαλά των ανθρώπων. Μια ομίχλη που θα αποκόψει τους ακρίτες από τον υπόλοιπο κόσμο και τον πολιτισμό, φέρνοντας στην επιφάνεια θαμμένα μυστικά.

Ένα υπαρξιακό μυθιστόρημα μυστηρίου και αγωνίας για την πολυπλοκότητα των ανθρωπίνων σχέσεων, ένα βιβλίο με καταιγιστικό ρυθμό, σύνθετη πλοκή και απροσδόκητο τέλος.

~ από τις εκδόσεις Ψυχογιός

Όταν ένας συγγραφέας γίνεται μάγος

Το νέο μου μυθιστόρημα είναι 430 σελίδες, δεν το λες και μια σταλιά.
Πρέπει να κάνω τα μαγικά μου για να τελειώσει η επιμέλεια στο dead line.

Ξεκινά η επιμέλεια του νέου μου μυθιστορήματος

Ξεκινά η επιμέλεια του νέου μου μυθιστορήματος κι όλα μοιάζουν συναρπαστικά, αφού ανακάλυψα ότι συγγραφέας και επιμελήτρια έχουν το ίδιο σημειωματάριο "Κομπλιμέντα για τον άντρα". Με άλλα λόγια, η επιμελήτριά μου έχει τον τρόπο της...

"Το διπλό πρόσωπο του νου": μεταμοντέρνο θρίλερ

"Το διπλό πρόσωπο του νου" είναι ένα μεταμοντέρνο θρίλερ, μια σπαζοκεφαλιά τύπου "Memento" με μπόλικο από "Τριλογία της Νέας Υόρκης", ένα λογοτεχνικό παζλ γραμμένο με κέφι και χιούμορ. Σε ένα στόρι που ο συγγραφέας Γιάννης Παπαγιάννης πρωταγωνιστεί. Και μας παρασέρνει σ' ένα οικοδόμημα που οι αρμοί του δεν φαίνονται εύκολα με αγύμναστο μάτι, ενώ οι υπαρξιακές αγωνίες περί λογοτεχνίας διεμβολίζουν το σώμα του μυθιστορήματος. Δύσκολο βιβλίο μεν, πετυχημένο στοίχημα δε. Γεμάτο αρετές. "Το διπλό πρόσωπο του νου" (τίτλος που αναπόφευκτα μου θυμίζει "Το διπλό βιβλίο" του Χατζή) αξίζει να διαβαστεί κι από ανυποψίαστους που επιθυμούν να μυηθούν στα μυστικά της μεταμοντέρνας λογοτεχνίας. Θα ανοιχτούν σε νέους ορίζοντες.

Συμβουλές του Άντον Τσέχοφ σε νέους συγγραφείς Νο1

"Μη μου λες πως το φεγγάρι λάμπει. Δείξε μου την αντανάκλασή του στο σπασμένο γυαλί".

      'Αντον Τσέχοφ

Το φάρμακο του Raymond Chandler στη βαρεμάρα

«Όταν μια σκηνή είναι βαρετή, απλώς βάλε κάποιον να μπουκάρει  με όπλο»

     Raymond Chandler

Πανέτοιμος να αρχίσω επανάληψη

Δωμάτιο με θέα

Η αρχή από "Τα βατράχια" (Δημήτρης Σίμος)

Ιδού η αρχή απ’ "Τα βατράχια", το πρώτο μυθιστόρημα του Δημήτρη Σίμου.  Φαινόταν από τα πρώτα του κείμενα. Παθιάζεται, δουλεύει σκληρά, λατρεύει αυτό που κάνει. "Τα βατράχια" σκίζουν. Κι εγώ αισθάνομαι περήφανος ως "δάσκαλος" και φίλος. Την Δευτέρα στις 8.00 μ.μ. τον παρουσιάζουμε παρέα με τον Γ. Αζαριάδη και την Κ. Κρητικού στις εκδόσεις Όστρια (Χέυδεν 3, Πεδίον Άρεως):

Η κόρη μου φοράει λευκό φόρεμα. Φέρνει σε νυφικό. Ξαπλώνει στην άκρη της θάλασσας. Φωνάζει προς το μέρος μου. Δεν μπορώ να καταλάβω τι λέει. Η παραλία αδειάζει, έξω νυχτώνει. Η φωνή της αντιλαλεί βαθύτερα. Εξακολουθώ να μην ξεχωρίζω τι ζητάει. Τρεις γλάροι πετάνε πάνω από το νερό, φτερουγίζουν κοντά στην ακτή.

Κάνω να περπατήσω προς το μέρος της. Ο αδελφός της Ελένης με πιάνει από το μπράτσο. Με σφίγγει. Του φωνάζω να με αφήσει. Με κοιτάει στα μάτια και γελάει, σφίγγει τη λαβή από το μαχαίρι. Η φωνή της κόρης μου συνεχίζει να ακούγεται, αυτήν τη φορά παραμορφωμένη – μοιάζει να ξεγλιστρά από χαλασμένο ηχείο. Κοιτάζω  τη θάλασσα, δεν μπορώ να τη βρω. Το σκοτάδι είναι πυκνό. Στο μαύρο των ματιών μου αντικατοπτρίζεται η λάμψη της λεπίδας, τραβάω το κεφάλι μου να την αποφύγω. Από το τίναγμα του μαχαιριού ο αέρας κόβεται στα δύο.

Τον σπρώχνω, πέφτουμε κάτω. Παλεύουμε. Οι γλάροι πετάνε δίπλα μου. Τα ράμφη τους ορμούν στο χέρι που κρατά το μαχαίρι. Η κόρη μου ουρλιάζει. Καταφέρνω μια γροθιά στο πηγούνι του. Τρέχω στην ακροθαλασσιά. Χάνω την ανάσα μου. Στηρίζομαι στα γόνατα. Το φόρεμα επιπλέει στην επιφάνεια του νερού. Από εκεί έρχεται η φωνή.

Παίρνω ανάσα, μπαίνω μέσα. Το νερό είναι ζεστό, με βρέχει ως τη μέση. Πλησιάζω το φόρεμα, απλώνω το χέρι και το αρπάζω, είναι άδειο. Η κόρη μου συνεχίζει να φωνάζει βοήθεια, δεν μπορώ να τη δω. Κρατώ το φόρεμα στο χέρι. Κοιτάζω τα δάχτυλά μου. Ένα κόκκινο υγρό καλύπτει τις παλάμες μου. Αίμα. Κόκκινη στάμπα πάνω στο λευκό ξεφτισμένο ύφασμα. Αίμα. Το νερό τώρα φτάνει ως τον λαιμό μου. Αίμα. Κόκκινο παντού. Γυρνάω το κεφάλι στην ακτή. Ο αδελφός της Ελένης με δείχνει με το δάχτυλο, γελάει. Πυροβολισμός.

Το ρολόι του τοίχου έδειχνε 04:57. Η λάμπα από το πορτατίφ φώτιζε ό,τι είχε απομείνει από το γυάλινο μπουκάλι στο πάτωμα.

Πάνω στον εφιάλτη μου θα το έσπρωξα.

Πέταξα την κουβέρτα και σηκώθηκα από το κρεβάτι. Απέφυγα τα γυαλιά και με την αναπνοή μου να ασθμαίνει έφτασα το τραπέζι. Χρειαζόμουν νικοτίνη. Έπιασα την ταμπακιέρα από το τραπέζι και την αναποδογύρισα πάνω στην παλάμη μου. Το τελευταίο πουράκι έπεσε στη μέση της. Πήρα την πρώτη τζούρα βαθιά μέσα στα πνευμόνια. Χύθηκα πάνω στην ψάθινη καρέκλα. Τράβηξα μια δεύτερη κοφτή. Μύρισα τον αρωματικό καπνό της βανίλιας. Διάολε. Έτρεμα. Πίστεψα ότι η νικοτίνη θα με ηρεμούσε. Λάθος.

Σχέδιο βήτα. Να μπερδέψω τη μοναξιά  με την τηλεόραση. Όταν η μόνη σου επιλογή για να ακούσεις μια φωνή είναι τα ηχεία, τότε δυο πράγματα έχουν συμβεί. Είτε η ώρα δεν είναι η κατάλληλη για να τηλεφωνήσεις σε κάποιον, είτε δεν υπάρχει κάποιος για να του τηλεφωνήσεις. Άμα συμβαίνουν και τα δυο, είσαι ξοφλημένος. Ήμουν.

Η δημοσιογράφος με το μπλε ταγιέρ ήρθε στην οθόνη. Πρωινό δελτίο. Η φωνή της ήρεμη, σοβαρή. Δυο κοφτές προτάσεις – και το πλάνο έφυγε από την πουδραρισμένη μούρη της. Η κάμερα έδειξε την πρόσοψη μια τριώροφης μονοκατοικίας, αμπαρωμένης με τζαμένια κάγκελα στα μπαλκόνια. Στο πάνω μέρος, ένας παχύς υπέρτιτλος έγραφε με μαύρα γράμματα: «Έγκλημα πάθους στην Κηφισιά». Έτριψα τα μάτια μου, το λευκό φως με ενοχλούσε.

Ο μικροκαμωμένος ρεπόρτερ του αστυνομικού ρεπορτάζ πληροφορούσε με φωνή αγωνίας το κοινό ότι στην έπαυλη πίσω του, κόρη γνωστού επιχειρηματία δολοφόνησε τον Αλβανό κηπουρό.

Φωτογραφίες και των δύο παρατέθηκαν η μια δίπλα στην άλλη. Το ζαρωμένο πρόσωπο της γυναίκας κόντραρε τη φρεσκοξυρισμένη επιδερμίδα του Αλβανού. Ο ρεπόρτερ με ύφος νυφίτσας υποστήριζε ότι: «Σύμφωνα με καλά εξακριβωμένες πηγές της αστυνομίας, οι δυο τους φαίνεται να διατηρούσαν δεσμό από τον περασμένο Μάρτιο».

Η τύχη του Αλβανού τον εγκατέλειψε.

Κοίταξα το ρολόι. 5:03. Στο επόμενο θέμα ένας κουστουμαρισμένος άνδρας έκανε δηλώσεις δημοσιονομικής πολιτικής. Σιχαινόμουν το πολιτικό ρεπορτάζ. Με νύσταζε χωρίς να με κοιμίζει. Επαναλαμβανόμενο βασανιστήριο. Τα μάτια μου εδώ και μέρες ήταν πρησμένα, το κορμί μου εξαντλημένο. Παρ’ όλα τα σημάδια, ήξερα το αποτέλεσμα. Η προσπάθεια να συμπληρώσω τρεις ώρες ύπνου μόλις είχε αποτύχει.

Κι εδώ η περίληψη:

Χαλκίδα 2011

«Κοίταξα την φωτογραφία, ένιωσα σαν να ήμουν εκεί, να έβλεπα το πτώμα από κοντά. Ένα κοριτσάκι με βρεγμένα μαλλιά που δίπλωναν πίσω από δύο πεταχτά αυτιά. Φορούσε μόνο τα εσώρουχα. Οι ώμοι της κατάλευκοι ,σκελετωμένοι. Το φως από το φλας της σήμανσης ,  αντανακλούσε μέσα στα μάτια της».

            Η βροχή αρχίζει. Το ποτάμι φουσκώνει. Τα βατράχια ετοιμάζονται για το τραγούδι τους. Το έγκλημα μια νεαρής μαθήτριας προσφέρει στον αστυνόμο Καπετάνο την μοναδική ευκαιρία που του απομένει. Η εύρεση της σωρού, μέσα στα παγωμένα νερά του Ευβοϊκού,  φέρνει  την επιστροφή  στην δράση. Η σύλληψη του δολοφόνου φαντάζει ως η μοναδική οδός προς την λύτρωση. Τα χέρια του πρέπει να λερωθούν, να ξεφλουδίσουν τον σάπιο φλοιό χρόνιων μυστικών. Η αναζήτηση ξεκινάει. Η παγίδα τον περιμένει, τοποθετημένη στο ίδιο ακριβώς σημείο με την νύχτα του διωγμού του.

Αλιβέρι 1985

Δυο αδέλφια  που  δεν ενώθηκαν με δεσμούς αίματος. Ένας κήπος γεμάτος λάσπη. Απώλειες ζωών που θα χωρίσουν  και θα ενώσουν τις ψυχές τους. Η μετάβαση  μιας οικογένειας από την ευημερία  στην φτώχια. Ένα βιός που χάνεται. Πως το αγροτόσπιτο στο Αλιβέρι θα δώσει την λύση;

Δυο ιστορίες, ένα τέλος. 

Δ. Καρακίτσος & Μ. Ιωάννου κλείνουν τις Συναντήσεις για το Βραβείο Νέου Λογοτέχνη

Το Περιοδικό Κλεψύδρα & το Έναστρον Βιβλιοκαφέ

σας προσκαλούν στην πέμπτη συνάντηση με τους Υποψήφιους

για το Βραβείο Νέου Λογοτέχνη 2016

την  Τ ρ ί τ η  3 1  Μ α ΐ ο υ  σ τ ι ς  8 :30  μ.μ.

οπότε και κλείνει ο Κύκλος των φετινών Συναντήσεων

Μαζί μας θα είναι:

Ο Δημήτρης Καρακίτσος με το βιβλίο του «ΒΕΝΟΥΣΜΠΕΡΓΚ» εκδ. Αντίποδες

Η Μαρία Ιωάννου με το βιβλίο της «ΚΑΖΑΝΙ» εκδ. Νεφέλη

Παρουσίαση του βραβευμένου σεναρίου «Η Χύτρα» των Κ. Κολημένου και Β. Μπέκα

Οι Εκδόσεις Σεναριογράφων Ελλάδος σας προσκαλούν στον ΙΑΝΟ στην παρουσίαση του νέου βιβλίου των Εκδόσεων της σειράς «ΟΘΟΝΗ». Πρόκειται για τα κινηματογραφικά σενάρια «Η Χύτρα» των Κώστα Κολημένου και Βαγγέλη Μπέκα (1ο βραβείο πρωτότυπου σεναρίου μεγάλου μήκους) και «Νυχτερινή Βάρδια» του Αντώνη Λιακόπουλου ( 1ο βραβείο πρωτότυπου σεναρίου μικρού μήκους) .
Αποσπάσματα της "Χύτρας" θα διαβάσουν οι ηθοποιοί Νίκος Καλαμό, Κώστας Σειραδάκης και Μπήλιω Καλιακάτσου. 

Τρίτη 3 ΦΕΒ 6.00 μμ Ιανός (Αθήνα)

Λίγα λόγια για τη «Χύτρα»

O Νίκος απομονώνεται σ’ ένα εγκαταλελειμμένο χωριό ψηλά στα βουνά για να μελετήσει το ρόλο του στη «Γυναίκα της Ζάκυθος». Ο Βασιλιάς κρύβεται στο δάσος, τρομοκρατημένος μην τον κλείσουν και πάλι σε ψυχιατρείο. Κι ο Μάκης που μοιράζεται ανάμεσα σε δυο γυναίκες του περιθωρίου κι έχει θησαυρίσει απ’ τη μαστροπεία, ανησυχεί για την κατάρρευση των ελληνικών τραπεζών. Πόλη και φύση, παρόν και παρελθόν σε σύγκρουση. Νίκος, Βασιλιάς και Μάκης εγκλωβισμένοι απ’ τα πάθη της ζωής στη δική τους «χύτρα», αναπόφευκτα θα έρθουν αντιμέτωποι αποκαλύπτοντας μυστικά κρυμμένα από καιρό. 
Ένα ψυχολογικό θρίλερ που συνδέει το αρχαίο δράμα, τους αδερφούς Κοέν και τον Διονύσιο Σολωμό μ’ ένα αδιόρατο νήμα.

Πρώτη Συνάντηση με τους Υποψήφιους για το Βραβείο Νέου Λογοτέχνη

Το Περιοδικό Κλεψύδρα & το Έναστρον Βιβλιοκαφέ (Σόλωνος 101)

σας προσκαλούν στην πρώτη συνάντηση με τους Υποψήφιους

για το Βραβείο Νέου Λογοτέχνη 2016

την Κ υ ρ ι α κ ή 3 1 Ι α ν ο υ α ρ ί ο υ σ τ ι ς 8 :0 0 μ.μ.

Μαζί μας θα είναι:

Η Κάλλια Παπαδάκη με το βιβλίο της “Δενδρίτες” Εκδόσεις Πόλις 

Η Μαρία Ξυλούρη με το βιβλίο της “Η νυχτερινή βάρδια του καλλιγράφου”Εκδόσεις Καλέντη

Το εξώφυλλο της αγγλικής έκδοσης της «Χύτρας»

Βράζει στη χύτρα κι όπου να ’ναι κυκλοφορεί… 

Αναγνώσεις (κάλλιο αργά παρά ποτέ)

Έχουν γραφτεί πολλά μυθιστορήματα για την Κρίση. Αλλά αυτό ξεχωρίζει. Δεν είναι μονάχα γιατί είναι καλογραμμένο ή διότι απλώς ο Τζαμιώτης γνωρίζει καλά τι θέλει να πει και πώς να το πει. Αυτό που μου έκανε μεγαλύτερη εντύπωση και το ομολογώ με προβλημάτισε ως γραφιά, είναι που τα σχετικά με την Κρίση συμβάντα (κάποιες φορές άσχετα με το βασικό αφηγηματικό νήμα, που δεν είναι άλλο από τον ατομικό αγώνα ενός μπλεγμένου σε χρέη ταξιτζή) παραμερίζουν τον ήρωα τοποθετώντας την Κρίση σε πρωταγωνιστικό ρόλο. Ώρες ώρες, λοιπόν, «Η πόλη και η σιωπή» μού θύμισε αυτό που στον κινηματογράφο λένε DOCUDRAMA. Αναπόφευκτα, ο ιστορικός του μέλλοντος είναι αδιανόητο να γράψει για την εποχή μας δίχως να αναφερθεί στην «Πόλη και τη σιωπή».

Ο Μ. Καραγάτσης για το λογοτεχνικό σινάφι

"Δεν επείραξα ποτέ συνάδελφο και είμαι συμπαθέστατος στους λογοτεχνικούς κύκλους. Αυτό θα αποδειχθεί στην κηδεία μου, όπου θα έρθει κόσμος και κοσμάκης να πεισθεί ίδιοις όμμασι ότι πέθανα, ότι θάφτηκα, ότι πήγα στο διάολο. Και θα φύγει από το νεκροταφείο ο κόσμος και ο κοσμάκης βγάζοντας στεναγμούς ανακούφισης. "
Μ. Καραγάτσης

Οι καθοδηγητές του Faulkner

"Ο καλλιτέχνης είναι ένα πλάσμα που το καθοδηγούν οι δαίμονες".

William Faulkner

Μια τρελή ιδέα του Ντοστογιέφσκι

"Έχω μια τρελή ιδέα. Να αρχίσω να παριστάνω τον τρελό! Να τρελαθούν όλοι γύρω μου για να με γιατρέψουν…"

Φ. Ντοστογιέφσκι
(το πορτραίτο από τον Andrey Volkov)

Καλοκαιρινές αναγνώσεις με τάση προς Σεπτέμβριο

Χάνα Κεντ, Έθιμα ταφής, εκδ. Ίκαρος

"Χορευτές" της Ευτυχίας Παναγιώτου

Ένας γερο-ρήτορας, μια θεοφοβούμενη, ένα κορίτσι-κουνέλι, κάποιος εθνικός ήρωας, ένας παρενδυτικός και άλλα σύγχρονα πρόσωπα μαρτυρούν πώς εγκλωβίστηκαν σε ένα αδιόρατο πλέγμα ρόλων και ανέφικτων εαυτών.
Μερικοί άλλοι όμως – με μεταφορές, παραφωνίες, αντι-μοιρολόγια κι ανατινάξεις στίχων – δραπετεύουν.
Ενώ δυο παράφοροι Χορευτές γίνονται λεία, ύλη και φωνή ερωτικών ποιημάτων.


Η Ευτυχία Παναγιώτου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1980. Έγραψε το βιβλίο ποίησης μέγας κηπουρός (Κοινωνία των (δε)κάτων, 2007) ενώ από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν τα βιβλία της Μαύρη Μωραλίνα (2010) και Χορευτές (2014). Ζει στην Αθήνα.