"Χορευτές" της Ευτυχίας Παναγιώτου

Ένας γερο-ρήτορας, μια θεοφοβούμενη, ένα κορίτσι-κουνέλι, κάποιος εθνικός ήρωας, ένας παρενδυτικός και άλλα σύγχρονα πρόσωπα μαρτυρούν πώς εγκλωβίστηκαν σε ένα αδιόρατο πλέγμα ρόλων και ανέφικτων εαυτών.
Μερικοί άλλοι όμως – με μεταφορές, παραφωνίες, αντι-μοιρολόγια κι ανατινάξεις στίχων – δραπετεύουν.
Ενώ δυο παράφοροι Χορευτές γίνονται λεία, ύλη και φωνή ερωτικών ποιημάτων.


Η Ευτυχία Παναγιώτου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1980. Έγραψε το βιβλίο ποίησης μέγας κηπουρός (Κοινωνία των (δε)κάτων, 2007) ενώ από τις εκδόσεις Κέδρος κυκλοφορούν τα βιβλία της Μαύρη Μωραλίνα (2010) και Χορευτές (2014). Ζει στην Αθήνα.

Φρεσκότατο βιντεοποίημα («Μια αυταπάτη», Ευτυχία Παναγιώτου)

Μόλις βγάλαμε από τη μαγειρομονταζιέρα το νέο μας δημιούργημα. Ελπίζουμε να είναι εύγευστο και απολαυστικό.

Συντελεστές:

Ποίηση-απαγγελία: Ευτυχία Παναγιώτου

Ερμηνεία: Τατιάνα-Άννα Πίττα

Σενάριο-σκηνοθεσία: Βαγγέλης Μπέκας

Διεύθυνση φωτογραφίας: Δημήτρης Σωτηρόπουλος

Μοντάζ: Βασίλης Κυριάκης

Μουσική: Μαριλένα Ζακχαίου

Μίξη ήχου: Κωνσταντίνος Κρίκος

Σκηνογραφία-κοστούμια: Τίνα Τζόκα 

Αφιέρωμα στον Νικόλαο Κάλα

Συνεχίζοντας για τέταρτη περίοδο τους
κύκλους εκδηλώσεων «Ποιητικές ανιχνεύσεις» στο χώρο του NOSOTROS
(Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια) ο ποιητής ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ παρουσιάζει ένα Αφιέρωμα στον μεγάλο ποιητή και θεωρητικό της τέχνης Νικόλαο Κάλα, την Τρίτη 12 / 1 / 2010, στις 20.00.

Εισηγητές οι ποιητές: ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ, ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ
Θα προβληθεί η ταινία του σκηνοθέτη ΑΝΤΩΝΗ ΤΣΑΒΑΛΟΥ «ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ»,
54΄. Παραγωγή: ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ.
Θ’ ακολουθήσει συζήτηση του σκηνοθέτη και των εισηγητών με το κοινό.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Αναγκαστικός εμβολιασμός

Το ανατρίχιασμα των βλεφάρων μου
τα ασύμπτωτα σχήματα
σπονδή στον άνεμο των αλλαγών
ήρωες ισορροπιστές στο χάος
χωρίς σχοινί, ακτήμονες, τιποτένιοι.
Ο κόσμος προχωρά, δε σας χρειάζεται.
Ο κόσμος βουλιάζει στην ανυπαρξία
δε χρειάζεται τους επικήδειούς σας
μπορεί να πεθάνει μόνος
έτσι κι αλλιώς από μοναξιά πεθαίνει,
δεν υπάρχει πια κάτι να προβλέψετε.
Οι προφητείες αυτοεκπληρώθηκαν
σε έναν αυτοόμοιο κόσμο
ανυποψίαστο για το ότι
δεν γνωρίζει τίποτα άλλο
απ’ τον εαυτό του.
Του έπεσε βαριά η ύπαρξη
βαρύτατη η ζωή του
η ηδονή αποτρόπαιη
και η χαρά μόλυνση φρικτή,
αβάσταχτος ο πόνος να πετσοκοπείς
για να μπορείς να είσαι κι εσύ
άνθρωπος-ψέμα
και το ξεχνάς,
ξεχνάς τα πάντα
γιατί δεν υπάρχει χώρος αρκετός
για συσκευές, οδηγίες, υστερίες,
καλωδιώσεις, χάπια, μόδες,
απαγορεύσεις, εμφυτεύσεις, οθόνες,
ξαναμωραίνεσαι,
ξύπνα, το χιόνι σ’ έχει καλύψει
το χιόνι δε σταματά, ξύπνα
αν ένιωθες τι σου συμβαίνει
τα δάκρυά σου και μόνο θα σ’ έσωζαν,
μοναδικέ μου εαυτέ
το δέρμα σου έσχατο οχυρό μου.
Ζώσου με εκρηκτικά σ’ όλο το σώμα
και βγες έξω στον κόσμο που πέφτει
και σε τραβάει να πέσω μαζί τους.
Μη μ’ αγγίζετε. Αρκετά.
Είμαι μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί
στο παραμικρό άγγιγμα της βελόνας σας.
Δε μου αφήσατε τίποτα που ν’ αξίζει
δε μπορώ πια να συνεχίσω
να κάνω το σαλίγκαρο.
Δε λείπει ο λόγος, η φωνή λείπει.
Θεέ μου μ’ ακούς; Θεέ μου κοιμήθηκες;
Ίσως αν κάνω κρότο δυνατό μ’ ακούσεις.
Αν νέοι κόσμοι εξαίσιοι καταφθάνουν
δε θα τους υποδεχθώ χωρίς τον εαυτό μου.
Κάποτε δεν έχει πιο πέρα,
ο καιρός των επιχειρημάτων περνάει
ο καιρός των ελπίδων και των συμμαχιών,
ξεγυμνώνονται όλα ως το κόκαλο
και ξεπηδάει η κυτταρική σου νοημοσύνη.
Γνωρίζεις πια, βλέπεις καθαρά ότι
αυτό που σε αποτελεί είναι
η απόφασή σου.

Αλέξης Δάρας