Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Διηγήματα - Freestyle ιστορίες - B κατηγορια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Διηγήματα - Freestyle ιστορίες - B κατηγορια. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα, Φεβρουαρίου 18, 2008

O μαρκήσιος Ντε Σαντ και η ιστορία μιας έκτρωσης

O μαρκήσιος Ντε Σαντ δεν είναι το φόρτε μου. Έπρεπε να φτάσω στα 31 για να διαβάσω τη «Φιλοσοφία του Μπουντουάρ» και για να πω την αλήθεια τη διάβασα μιμούμενος καγκουρό που τρέχει, επειδή ώρες-ώρες η ακολασία με κουράζει.
Δυο εβδομάδες αργότερα, το πρωί πριν φύγω για τη δουλειά άνοιξα τον κειμενογράφο κι ενώ κάποιο βραχνό τρυπάνι απ το διπλανό διαμέρισμα μου πλήγωνε τα τύμπανα και η μάνα μου πίσω απ την πλάτη μου πολέμαγε με την ηλεκτρική σκούπα (είχε έρθει να βάλει τάξη στο αχούρι) έγραψα σαν δαιμονισμένος ένα διήγημα 780 λέξεων σε 45 λεπτά, με τίτλο “Porn star”.
Ήταν ό,τι πιο σκληρό είχα γράψει ποτέ μου.
Kατά καιρούς έχω γράψει αθώα love stories του τύπου: Ο Παραμυθένιος βυθός και Πρόσκληση σε γάμο. Αυτή τη φορά όμως είχα περάσει απ την άλλη μεριά.

«Αν το βγάλεις αυτό στο blog, θα σε κράξει η μισή blogosfaira», μου είπε ο Al Barouak μόλις το διάβασε και μάλλον είχε δίκιο.
Ήμουν έτοιμος να αυτολογοκριθώ και να οδηγηθώ στην αίθουσα εκτρώσεων για πρώτη φορά στη ζωή μου. Τότε όμως μου ‘ρθαν στο νου οι παρακάτω στίχοι από το ποίημα του Μαγιακόφκσι, Σύγνεφo με παντελόνια κι άλλαξα γνώμη.

«Θέλετε-
θα ‘μαι ακέριος όλο κρέας, λυσσασμένος,
-κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός-
θέλετε-
θα ‘μαι η άχραντη ευγένεια
-όχι άντρας πια, μα σύγνεφο με παντελόνια»


Αυτός είμαι και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Αποφάσισα λοιπόν να αποφύγω την έκτρωση αλλά ταυτοχρόνως να σεβαστώ κι εσάς που μπήκατε στον κόπο να με διαβάσετε ως εδώ. Γι αυτό θα ποστάρω μόνο την πρώτη παράγραφο του “Porn star” και σας ζητώ, αν κάποιος επιθυμεί να διαβάσει την ακατάλληλη για ενηλίκους συνέχεια, να μου ζητήσει να του τη στείλω με mail, στο vitamibarouak@gmail.com
Σας παρακαλώ, εάν η ακολασία δεν είναι το φόρτε σας, να μην ανοίξετε την πόρτα για την άλλη μεριά.
Μοτέρ Πάμε!


Porn Star

Πολύ αμφιβάλω αν ο μαρκήσιος Ντε Σαντ έζησε όσα έγραψε στα βιβλία του. Για μένα δεν ήταν παρά ένας βαρεμένος αριστοκράτης που έπαιζε το πουλάκι του στα κρυφά γράφοντας και διαβάζοντας τα ίδια και τα ίδια.
Σε 12 χρόνια, έχω παίξει σε 47 ταινίες κι έχω γαμήσει περίπου 150 με 200 γαμιώλες πορνοστάρς.
Τα χω κάνει όλα…
Καημένε μαρκήσιε, έπρεπε να σε είχα στα παρασκήνια του «Μάτωσε της το κορμί με το καυλί σου.»
................

H Συνέχεια μόνο με mail!

Σάββατο, Απριλίου 21, 2007

Το σκιάχτρο κάνει στένσιλ από αίμα

H ελευθερία είναι το υπέρτατο αγαθό.
Μες απ το αλκοόλ μπορείς εύκολα να τη συναντήσεις, μα κατά τη διάρκεια του οργασμού σου περνά χαλινάρι .

Δυστυχώς ή ευτυχώς ο αληθινός δρόμος για την ελευθέρια είναι ένα τεντωμένο σκοινί.
Και συ καλείσαι να γίνεις ακροβάτης.
Τι είδους όμως ακροβάτης θα γίνεις;
Χορευτής ή Μοναχός;

Την προηγούμενη εβδομάδα μας έδιωξαν πάλι απ το bar. Και μάλιστα απ το πιο after στέκι της πόλης. Είτε η εποχή μας έχει φλωρέψει πάρα πολύ ή εμείς έχουμε μείνει σε άλλες εποχές. Εγώ έχω συμβιβαστεί με αυτό. Ο Αλ όχι, επιμένει…

Χτες έφυγα απ το μπαρ χωρίς να χαιρετήσω τους φίλους. Πήγα μόνος και αλήτεψα σε κακόφημες γειτονιές. Στις 6 τα χαράματα τα πόδια μου έτρεμαν, το βλέμμα μου καλάσνικοφ πυρ κατά βούληση κι αισθανόμουν σαν να γύρναγα από συναυλία των Stereo Nova.

Το πρωί της Δευτέρας θα μεταμορφωθώ πάλι σε Mοναχό. Αυτόν που δηλαδή υπομένει και υπομένει και υπομένει, ως πότε άραγε;
Το ράσο του μικροαστού, τρόμαξε την έμπνευσή μου, έφυγε μακριά, λείπει εδώ και τέσσερις μήνες.
Γράφω σαν το μελλοθάνατο που κάνεις στένσιλ τις τελευταίες φράσεις του με αίμα στον τοίχο.

Χτες το βράδυ με πλησίασε μία γεματούλα. Πάντα μου είχαν αδυναμία οι γεματούλες. Ίσως γιατί αν και γνήσιος δαίμονας έχω την όψη του καλού παιδιού.

«Έλα να χορέψουμε» μου είπε.
«Δεν μπορώ», της απάντησα.
«Και γιατί παρακαλώ;…»
«Γιατί είμαι σκιάχτρο και τα σκιάχτρα δεν χορεύουν…»
«Και τι κάνουν τα σκιάχτρα;»
«Τα σκιάχτρα διώχνουν τα κοράκια…»
Δεν ξέρω γιατί το είπα αυτό. Ο ίστρος καμιά φορά καβαλά δαιμόνια…

Μετά μου ‘ρθε να ορμήσω στο κρεβάτι, σε μια θέα που ακροβατούσε μεταξύ λιποθυμιάς και παραληρήματος. Δεν το έκανα. Τελικά μάλλον είμαι καλό παιδί.

Την δευτέρα με περιμένει φουρτούνα από τσιμεντένια κλουβιά να χορεύουν μπρος στα μάτια μου, μετά οργάνωση προτεραιοτήτων, παρατηρήσεις από ένα αυστηρό αφεντικό, ένα "λυκειάρχη".

Γράφω σαν το μελλοθάνατο που κάνεις στένσιλ τις τελευταίες φράσεις του με αίμα στον τοίχο.

H ελευθερία είναι το υπέρτατο αγαθό!

Πέμπτη, Απριλίου 12, 2007

Η πτώση

Μολυβένιο στρατιωτάκι: «Τα σκυλιά της νύχτας έγιναν κανίς!»
Μπαλαρίνα: «Ε και;»
Μολυβένιο Στρατιωτάκι: «Τι ε και! Στέρεψαν λέει, σουξέ τέλος! Από δω και πέρα θα γαβγίζουν μόνο εμπορικά εμβατήρια...»
Μπαλαρίνα: «Εμένα το μόνο που με νοιάζει είναι αν θα επιτρέπεται ο χορός!»
Μολυβένιο στρατιωτάκι: «Δυστυχώς γλυκιά μου, θα επιτρέπεται μόνο η παρέλαση. Εφόσον βέβαια έχεις πιστωτική κάρτα!»
Μπαλαρίνα: «Κλαψ! Ας είναι… Από ολότελα καλό και το ένα στα αριστερό, συγνώμη στο δεξί ήθελα να πω! Σπεύδω στο πλησιέστερο κατάστημα νόμιμων τοκογλύφων!»

ΥΓ. Από την ταινία το Μίσος: «Μέχρι εδώ καλά!! Σημασία όμως δεν έχει η πτώση αλλά η πρόσκρουση!»

Κυριακή, Μαρτίου 11, 2007

Στις αποσκευές μου κρύβω φουρτούνα!

Ήταν αργά το βράδυ. Έσκυψα, καθρέπτισα την αφεντομουτσουνάραμα μου στη λίμνη και είδα τα εξής:
Το σκηνοθέτη να ζει φτιάχνοντας διαφημίσεις.
Το μουσικό να ξεπουλά τα τραγούδια του σε μια τράπεζα.
Το ζωγράφο που έγινε γραφίστας.
Το ένα τέταρτο του τηλεοπτικού χρόνου να είναι αγορασμένο απ τις διαφημίσεις των πολυεθνικών.
Την ευτυχία μας να εξαρτάται απ τις αγορές μας.
Τον έρωτα να λιθοβολείται.
Τον αυθορμητισμό να ξεψυχά.

Τη φαντασία να ακρωτηριάζεται.
Την ανεργία, τους μισθούς πείνας, την εκμετάλλευση των νέων από τις επιχειρήσεις να έχει ξεπεράσει τα όρια.

Την Αφρική και την Ανατολή να βιάζονται απ τη Δύση ανελλιπώς.

Και στο τέλος έκανα πέρα τα νούφαρα και δίπλα στο είδωλο του φεγγαριού πάνω στα νερά της λίμνης, είδα τον πάτο να πλησιάζει με ιλιγγιώδη ταχύτητα στην επιφάνεια !

Έπειτα φουρτούνα έπιασε άξαφνα και είδα 50.000 φοιτητές στους δρόμους, συγκρούσεις, συνθήματα, φωτιά!
Όπως στο Μάη του 68,
στις διαδηλώσεις εναντίον του πολέμου στο Βιετνάμ,
όπως τότε που έπαιξαν τη ζωή τους κορώνα γράμματα μες το Πολυτεχνείο.

Και ένα βατράχι μου μίλησε και μου ‘πε:
«Καημένε Vita Mi, τώρα το κατάλαβες ότι πρώτα απ όλους αυτοί τολμούν;! Πρέπει να τους σέβεσαι…»

Κι έπειτα είδα «αυλικούς» να βρίζουν τους φοιτητές στα τηλεοπτικά παράθυρα μόνο και μόνο για να προστατεύσουν τα συμφέροντα των αφεντικών τους και λυπήθηκα όλους αυτούς που αβίαστα τους πιστεύουν...

Τότε έβγαλα το μαχαίρι μου κι άνοιξα στα δυο το στήθος των αυλικών και είδα ότι οι ψυχές τους ήταν μαύρες, πίσσα, κόλαση!

Οι ψυχές όμως των φοιτητών ήτανε ζάχαρη άχνη!


Τετάρτη, Μαρτίου 07, 2007

Από την Άνοιξη στην Κόλαση


Κοιμόμουν ανάσκελα στο κρεβάτι, απέναντί μου τα παραθυρόφυλλα κλειστά. Κι ενώ ονειρευόμουν ότι έκανα έρωτα σ Εκείνη σε ένα ολάνθιστο λιβάδι, αισθάνθηκα μες τον ύπνο μου ότι άνοιξα τα μάτια και ξύπνησα. Βρισκόμουν ξαπλωμένος στο κρεβάτι μου, ανήμπορος, δεμένος από αόρατα δεσμά… Ύπνος, ξύπνιος τι στα αλήθεια ήταν άκρη δεν μπορούσα να βγάλω…
Τότε, είδα να γλιστρά μια ερυθρόμορφη ακτίνα φωτός από μια χαραμάδα του παραθυρόφυλλου. Διέσχισε το σκοτάδι, πέρασε παράλληλα απ το κρεβάτι μου και φώτισε την ανάγλυφη προσωπογραφία του Χριστού που ήταν ακουμπισμένη στο κομοδίνο δίπλα στο κεφάλι μου.

Η ερυθρόμορφη ακτίνα αντανάκλασε πάνω στο κεφάλι του Χριστού και συνέχισε την πορεία της περνώντας πάνω απ το ανήμπορο κορμί μου, πλάτυνε, έγινε κατακόκκινο φως προβολέα και προσγειώθηκε πάνω στον κατάλευκο τοίχο, απ’ την άλλη πλευρά. Γύρισα το βλέμμα μου, κοίταξα έντρομος και είδα να σχηματίζεται στον τοίχο το θλιμμένο, ακανθοστόλιστο κεφάλι του Χριστού. Σιγά-σιγά όμως άλλαξε μορφή, ο πόνος στην έκφρασή του έγινε σπίθα, πονηρό χαμόγελο, τα μάτια του από υγρά βάφτηκαν αίμα, τα αγκάθια ψήλωσαν κι έγιναν κέρατα!!!
Όχι, δεν ήταν πια ο Χριστός αλλά ο Διάολος! Πιστέψτε με τον γνώρισα αμέσως, τον έχω δει άλλωστε τόσες φορές. Ναι, ναι ήταν ο Διάολος που είχε πρόσκαιρα κλέψει τη μορφή του Χριστού και άρχισε να γελά σατανικά για το κατόρθωμά του.

«Εκείνες οι ξεψυχισμένες φωνές που ακούς μόνο εσύ», μου είπε o Διάολος με μάτια που έβραζαν φλόγες, «…εκείνες που σε τρελαίνουν κάθε νύχτα… είναι το μοιρολόι των αγέννητων παιδιών για τον κόσμο που πρόκειται να ‘ρθουν, για τον κόσμο που τους ετοιμάσαμε!»
Κι ύστερα ακολούθησε ένα μακρόσυρτο γέλιο, κι έγινε από σκιά τραγοπόδαρο τέρας, πήδηξε έξω απ’ τον τοίχο, πάνω από μένα, έσκυψε δίπλα στο προσκεφάλι μου και μου ψιθύρισε στο αυτί:
-«Αλλά εσύ δε χρειάζεται να ανησυχείς… Για σένα τελείωσαν όλα… Τι περιμένεις; Σήκω, ακολούθαμε!», είπε γελώντας κι έγινε σίφουνας, μπήκε στην ματωμένη δέσμη φωτός και γλιστρώντας μες απ’ τη χαραμάδα, ταξίδεψε στον άγνωστο κόσμο του…

Κυριακή, Μαρτίου 04, 2007

Άνοιξη...


.
Ένα κόκκινο τραπεζομάντιλο απλωμένο στο λιβάδι, γύρω-γύρω λουλούδια, δέντρα, μια λίμνη στο βάθος .
Πάνω στο κόκκινο τραπεζομάντιλο παρέα με ταπεράκια, κεφτεδάκια και λοιπά προκάτ εδέσματα ένα ζευγάρι κοιτιέται μες τα μάτια.
Χαμόγελα, χάδια, αγγίγματα, νάζια, ένα υγρό φιλί…

Τριγύρω μελισσακια που ζουζουνίζουν, σκιουράκια που σκιουρίζουν, πεταλουδίτσες που κάνουν γούτσου-γούτσου, η φύση ετοιμάζεται να φτάσει σε οργασμό…
Έσκαψε μέσα του βαθιά, πήρε φόρα και της είπε για πρώτη φορά:«Σ αγαπώ!!»

Κι έπειτα έκαναν έρωτα πάνω στο κόκκινο τραπεζομάντιλο, γλυκά, τρυφερά, με τη μαγική φράση στα χείλια.
Κοίταζε μες τα καστανά της μάτια κι έβλεπε ουρανό…

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 28, 2007

Ο Παρθενικός Υμένας

Ο πατέρας, είναι γιατρός σε ιδιωτικό νοσοκομείο κι έχει μια κόρη 12 χρονών. Προχθές τα έλεγε με ένα γνωστό μου σε μια καφετέρια. Μου τράβηξαν την προσοχή οι διασταλμένες κόρες των ματιών του, η βροντερή, αποφασιστική, τρεχάμενη φωνή του κι έκατσα να ακούσω εκείνα που έλεγε:

«Ένα πράμα θέλω απ την κόρη μου. Να μην καπνίσει ποτέ! Δεν με νοιάζει αν πηδηχτεί, αρκεί να το κάνει με ένα συνομήλικο της… Αν είναι τόσο μάγκας ο πιτσιρικάς και την τουμπάρει, τι να πω, την κατάφερε. Βέβαια αυτό δεν με ανησυχεί ιδιαίτερα… Θα σου ράψω ένα παρθενικό υμένα εγώ… Αμφιβάλεις; Μονάχα μην καπνίσει… Ή το κάπνισμα ή ο πατέρας της, 2 σπίτια και100.000 € που χω στο χρηματιστήριο… Βρε σου λέω, θα σου ράψω ένα παρθενικό υμένα, άλλο πράμα…»

Κυριακή, Φεβρουαρίου 04, 2007

Ρομπότ Vs Barouak


Έχει ξυπνήσει πάλι μέσα μου ο Barouak. Ο πραγματικός μου εαυτός. Αυτό το δαιμόνιο (εξώγαμο του Διονύσου) που τρέφεται δαγκώνοντας την ρομποτοποιημένη ψυχή μου, με τα κοφτερά του δόντια. Εκείνο το ηφαίστειο που με εκτοξεύει στον αλκοολισμό, στην έπαρση, στο χορό, στην ελευθερία…

Τις νύχτες που μεταμορφώνομαι και κυκλοφορώ, οι σκιές των αυτοχείρων ποιητών με περιτριγυρίζουν. Και τότε οι άκρες του παλτού μου βάφουν τα πεζοδρόμια με σπινθήρες που σβήνουν μονάχα τα δάκρυα που στάζουν απ τα μάτια μου!

Αύριο το πρωί θα γίνω πάλι το ρομπτότ, που γεμίζει με λεφτά την τσέπη του αφεντικού μου. Εκείνο το ρομποτ που φλερτάρει από συνήθεια. Κατάρα! Δεν μπορώ να συμβιβαστώ… Κατάρα… Δεν μπορώ να γίνω αυτό που θέλουν, με πνίγει…

Το βλέμμα του αφεντικού με απειλεί με απόλυση. Το βλέμμα του κάθε αφεντικού με απειλή με απόλυση κι ο Barouak θυμώνει…

Αναπολώ τις εποχές που έπαιζα μπόουλινκ με τα άδεια μπουκάλια ουίσκι μες το δωμάτιο. Τις εποχές που μες το γάλα της γάτας μου έσταζα βότκα. Τότε που δεν μου έφτανε μια καλαματιανή φυτεία στην καθισιά μου. Θεέ μου, πόσο έχω φλωρέψει… Εγώ που κάποτε έκανα παρέα με δαίμονες, τώρα συναναστρέφομαι με ρομποτάκια…
Ρομποτ κι εγώ, ρομποτ κι εσείς, γλυκά μου ρομποτάκια…

Ας είναι… Στο τέλος ο Barouak θα νικήσει…
Ναι, στο τέλος θα νικήσουμε!
Ο ίδιος ο πλανήτης έχει δώσει το σύνθημα…

Τετάρτη, Ιανουαρίου 31, 2007

Ο Τζίτζικας κι ο Μέρμηγκας, η αληθινή ιστορία...

Έτοιμος ήμουν να βάλω τρικλοποδιά στο παραμύθι του Αισώπου και να το κάνω τρανσέξουαλ, αλλά ενός φίλος με έκανε να σταματήσω.
«Άσε Vita Mi, σε πρόλαβε άλλος…», μου είπε.
Πραγματικά έτσι ήταν. Κάποιος από τους ανώνυμους ανεκδοτάκες είχε ήδη πει την αληθινή ιστορία του Τζίτζικα και του Μέρμηγκα, σιγά μην περίμενε την έμπνευση του Vita Mi να σκάσει μύτη. Σας την μεταφέρω όπως μου την πέταξε στη μάπα ο φίλος:

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν καλοκαίρι, 45 βαθμοί Κελσίου κι όμως ο μέρμηγκας συνέχιζε να δουλεύει σκληρά, να προετοιμάζεται για το χειμώνα. Να σου όμως που πίσω απ την πλάτη του εμφανίστηκε ξαφνικά ένα κόκκινο καμπριολέ, με δυο ξανθές κουκλάρες και οδηγό τον τζίτζικα! Ο τζίτζικας πήδηξε έξω απ το καμπριολέ, πλησίασε τον μέρμηγκα που εκείνη την ώρα μετέφερε στην ράχη του ένα γιγαντιαίο καρύδι και του είπε:
«Βρε συ φιλαράκι, πως είναι δυνατό να δουλεύεις με τέτοια ζέστη; Καβάλα το αμάξι, διάλεξε ποια ξανθιά προτιμάς και πάμε στην παραλία για σερφ, μπάνιο και ουζάκι…»
«Τέτοιες μαλακίες κάνεις, Τζίτζικα, και το χειμώνα θα κάτσεις στον άξονα…»
«Καλά, καλά όπως θες φίλε μέρμηγκα», αποκρίθηκε ο Τζίτζικας, ξαναμπήκε στο κάμπριο κι έφυγε μόνος με τα δυο μανουλομάνουλα.

Δεν άργησε όμως να έρθει ο Χειμώνας. Ο μέρμηγκας βρισκόταν μες το σπίτι του αραχτός στην πολυθρόνα με το τηλεκτοντόλ στο χέρι και μια γαβάθα ποπ-κορν παραμάσχαλα. Νόβα, τζάκι, άνεση, ζεστούλα, ρελάξ…. Έξω κρύο, χιόνι κακός χαμός… Ξαφνικά χτύπησε το κουδούνι. Σηκώθηκε, άνοιξε και ποιον να δει; Μα φυσικά τον Μέρμυγκα με αδιάβροχη στολή σκι και μεγαλειώδες χαμόγελο κάτω απ τη μύτη! Ακριβώς πίσω του ένα τζιπ με σκι στην οροφή και μέσα οι ίδιες ξανθιές να τους στέλνουν φιλάκια….
«Καλά τι κάνεις εδώ μέσα βρε ξενέρωτε;!», είπε στο μέρμηγκα. «Φόρα τη στολή του σκι και φύγαμε με τα μανούλια για Αράχοβα και τρέλες…»
Ο μέρμηγκας έμεινε για μερικά δεύτερα μετέωρος, σκεφτικός κι έπειτα αποκρίθηκε στον άσπονδο εχθρό του:
«Άσε φιλαράκι δεν θα πάρω… Όπως θα φεύγεις, εδώ δεξιά στη γωνία είναι το σπίτι του Αισώπου. Κάνε μου τη χάρη και πες του να πα να γαμηθεί!!»