Άκου πελατάκο...

Μαθαίνεις γλώσσες, παίρνεις πτυχία, μεταπτυχιακά, γίνεσαι λάστιχο για να βρεις μια δουλεία με μισθό που δεν σου φτάνει να βγάλεις το μήνα.
Λες ευχαριστώ με σκυμμένο κεφάλι κι ελπίζεις ότι κάποτε θα πάρεις διπλάσια
αλλά δεν είσαι παρά ένας πελατάκος των ιδεών τους και υπηρέτης των σχεδίων τους.

Ενθουσιάζεσαι με τις τριπλες, τις κεφαλιές, τα γκολ, αγοράζεις εισιτήρια, κασκόλ, φανέλες, στήνεσαι στην τηλεόραση για να δεις… τις διαφημίσεις του ημιχρόνου και παθιάζεσαι. Μάθε, όμως, πως για τον Πρόεδρο της ΠΑΕ, δεν είσαι παρά ένας πελατάκος

Κοιτάς εκστασιασμένος τις βιτρίνες των εμπορικών κέντρων, όπου επιδίδεσαι σε shopping therapy, οδηγάς καινούργιο αυτοκίνητο και χαμογελάς αυτάρεσκα, φοράς Diesel, Camber και γι αυτό ριγώνεις, αλλά δεν είσαι παρά ένας πελατάκος, ο καλύτερος που έχουνε.
Η ζωντανή απόδειξη ότι θα συνεχίσουν να θησαυρίζουν

Άκου πελατάκο
Κάποτε ήσουνα ανθρωπάκος
Αλλά σου έβαλαν τρικλοποδιά κι έπεσες ακόμα πιο χαμηλά

Άκου πελατάκο
Σε σένα που γράφεις αυτές τις αράδες, μιλώ
Τα περιθώρια στενεύουν
Ο κλοιός σφίγγει
Θυμώνω
Οργίζομαι
Δεν έχω τίποτα να χάσω…

Γι αυτό,
Εδώ και λίγο καιρό
Δεν αισθάνομαι πλέον πελατάκος
Και βγάζω απ τα σπλάχνα μου κραυγή αγωνίας
Πολέμου σάλπισμα

Vita Mi Barouak

Ο Μεγαλύτερος Καλλιτέχνης

Να γαμάς ένα καρπούζι, να εκσπερματώνεις πάνω σε ένα σταυρό, να τοποθετείς έναν εσταυρωμένο μέσα σε ένα προφυλακτικό… Όλες τους ακραίες καλλιτεχνικές εκφράσεις που σόκαραν και δίχασαν. Ποια είναι τα όρια της τέχνης, λοιπόν; Οφείλουμε να αυτολογοκρινόμαστε, να λογοκρίνουμε, να κλείνουμε σε μπουντρούμια τους artistes, να τους σπάμε τα μολύβια, τα πινέλα, τις κάμερες και να τους αναγκάζουμε να δημιουργούν τα έργα τους με κόπρανα και αίμα;(δες Μαρκήσιος)

Όλα αυτά ήρθαν στη σκέψη μου, όταν έμαθα, για το «καλλιτεχνικό εύρημα» του Guillermo Habacuc Vargas που έδεσε ένα σκύλο σε μια γκαλερί και το άφησε να πεθάνει από πείνα και δίψα, θέλοντας να αποδείξει ούτε και ‘γω ξέρω τι.

Το αποτρόπαιο αυτό γεγονός ήταν που με έκανε για πρώτη φορά να φωνάξω στον… «καλλιτέχνη»: Ως εδώ! Κι αυτό γιατί μπορεί
η Τέχνη να έχει δικαίωμα να πάρει θέση πάνω στην ηθική,να κριτικάρει την κοινωνία,
οφείλει να προκαλεί συμβολικά(μόνο συμβολικά!) για να μας ταρακουνά, να μας προβληματίζει
αλλά δεν μπορεί να εχθρεύεται την πραγματική ζωή.

Η πραγματική ζωή είναι πάνω απ όλα!
Η ύπαρξη, οι βόλτες, τα ζώα, τα λουλούδια, η φιλία, ο έρωτας, το αεράκι, η θάλασσα, η γέννηση, ο οργασμός, η αυτοκτονία είναι πολύ σημαντικότερες καταστάσεις από το κορυφαίο καλλιτεχνικό δημιούργημα.

Δολοφονώντας ένα σκύλο σε μια γκαλερί, καρατομείς την ποίηση μες τη ζωή μας.
Θέλεις να υποκαταστήσεις το πραγματικό, από τον ψεύτικο (αρρωστημένο στην συγκεκριμένη περίπτωση) κόσμο του εγώ.

Αυτό που έκανε ο Guillermo Habacuc Vargas ήταν να λογοκρίνει τον ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΟΙΗΤΗ.

Εκείνον στον οποίο οφείλει την ύπαρξη του…

ΤΗ ΦΥΣΗ!

Ο Guillermo Habacuc Vargas δεν είναι Καλλιτέχνης αλλά ιεροεξεταστής!

Vita Mi Barouak

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΝΤΕΟΠΟΙΗΣΗΣ

Για ενημέρωση-πρόσκληση σε όλους εσάς, ποστάρουμε το παρακάτω δελτίο τύπου, της ομάδας που συμμετέχουμε. Σας περιμένουμε…

Το πρώτο στην Ελλάδα Φεστιβάλ Βιντεοποιημάτων θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη, 10 Aprilίου, στην Αθήνα, στον πολυχώρο BIOS, Πειραιώς 84, ώρες 8.00-12.00 το βράδυ. Θα προβληθούν σημερινές δημιουργίες αλλά και παλαιότερες, σε μία προσπάθεια προσέγγισης της ιστορίας και της εξέλιξης της σύγχρονης αυτής τέχνης. Επίσης θa lάβει χώρα στρογγυλό τραπέζι με θέμα βιντεοτέχνη-βιντεοποίηση, στο οποίο θα συμμετάσχουν ο Μάνθος Σαντοριναίος(βιντεοκαλλιτέχνης), ο Θανάσης Ρεντζής(κινηματογραφιστής) και ο Αντρέας Παγουλάτος(ιστορικός κινηματογράφου, ποιητής), ενώ τη συζήτηση θα συντονίσει ο Αλέξης Δάρας(ποιητής). Η βραδιά θα ολοκληρωθεί με μουσικοποιητικά δρώμενα.

Την εκδήλωση διοργανώνει η ομάδα «βιντεοποίηση» η οποία αποτελείται από ποιητές, βιντεοδημιουργούς, μουσικούς και άλλους καλλιτέχνες που εξερευνούν και πειραματίζονται πάνω στις δυνατότητες που δίνουν οι ψηφιακές τεχνολογίες στη σύγχρονη ποιητική και καλλιτεχνική έκφραση.

Στόχος της εκδήλωσης είναι η προβολή και η προώθηση βιντεοποιήματων διαφόρων τεχνοτροπιών, καθώς επίσης η επικοινωνία και η ανταλλαγή απόψεων σχετικά με τη βιντεοποίηση. Το απώτερο ζητούμενο είναι η ανάδειξη και η εξέλιξη της συνδυαστικής αυτής τέχνης, που μπροστά της ανοίγεται σήμερα ένα απεριόριστο πεδίο δράσης.
Τα βιντεοποιήματα που θα προβληθούν έχουν το καθένα σα βάση το κείμενο κάποιου ποιήματος. Η οπτικοποίηση και η μουσικοποίησή του, το μεταμορφώνουν σε καινούριο έργο. Η βιντεοποίηση είναι και ποίηση και video-art. Η έμπνευση και οι αναζητήσεις του βιντεοδημιουργού δημιουργούν ένα νέο έργο τέχνης, όπως κάνει νοερά και ο κάθε αναγνώστης ενός ποιήματος.

Το Βέτο και η Τρανσέξουαλ Βαλκανική Ιστορία

Στα πλαίσια της συναδέλφωσης των λαών της Βαλκανικής, προτείνω η σχολική ιστορία να αναφέρεται μονάχα στα γεγονότα που συνέβησαν μέχρι την ημέρα που ο Μέγας Αλέξανδρος εξημέρωσε το Βουκεφάλα.

Ύστερα να ορίσουμε ότι 21 μΧ = 1821 μΧ
Και μετά ότι 1827 μΧ = 1987 μΧ
Τότε θα γίνουν όλα ευκολότερα…

Επίσης, να κρύψουμε από όλους ότι οι Σουλιώτες, ήταν αρβανίτες.
Να κάψουμε τη χάρτα του Ρήγα που μιλά για Βαλκανική Επανάσταση και όχι μόνο για ξεσηκωμό των ελλήνων.
Να λησμονήσουμε ότι στην επανάσταση του 21, ο στρατός μίλαγε δυο γλώσσες.
Αλβανικά και Ελληνικά.
Να σβήσουμε τα ίχνη 30.000 σφαγμένων τούρκων στρατιωτών, γυναικών και παιδιών όταν μπήκε ο γέρος του Μοριά στην Τριπολιτσά.
Να ξεχάσουμε ότι ο Καποδίστριας ήταν Κερκυραίος μεν, Ιταλικής καταγωγής δε.
(Για τους βασιλιάδες μας, τι να πρωτοπώ;)
Και πάνω απ όλα ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν θα κάναμε ρούπι, χωρίς τη στρατιωτική βοήθεια των δυτικών.
Γιατί ως γνωστόν, τα τελευταία 200 χρόνια, έλληνες στρατηγοί και στρατιώτες είναι για τα μπάζα! Εξαιρούνται οι ήρωες του 40. Βλέπεις ο φασισμός μας ανάβει τα λαμπάκια και μας κάνει τούρμπο…

Ο ελληνικός πολιτισμός, τον οποίο αγκαλιάζω με αγάπη και αφοσίωση (είμαι περήφανος γι αυτό), γράφεται με πένα την ελληνική γλώσσα που για αίμα-μελάνι του, έχει Βαλκανικό και όχι Ελληνικό…

ΥΓ1. Αυτές οι θεογκόμενες τουρκάλες της TV σκέτες μογγόλες, έτσι; Αλήθεια, τι θα πει Καραμανλής;

ΥΓ2.Προσέξατε καλά τη φωτογραφία; Επειδή οι κυβερνήσεις των Βλακανικών χωρών αποφάσισαν να προβάλουν τους "μύθους" και όχι την πραγματική ιστορία, η Ελλάδα κατέληξε να είναι τέταρτη παγκοσμίως (ποσοστό 6%) στις εισαγωγές οπλικών συστημάτων. Με ότι αυτό συνεπάγεται...

Vita Mi Barouak

To Video-Docu της Εκδήλωσης

Κατέφθασε, ζεστό από το φούρνο, το video-docu που έκανε ο Ggia για την εκδήλωση που διοργανώσαμε στο Dasein και σας το παρουσιάζω με μεγάλη μου χαρά.

Όπως λέει και ο ίδιος στο τέλος του video, δεν κατάφερε να βιντεοσκοπήσει την Renton και την Ναταλία.
Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι η κάμερα τα έπαιξε, ενώ διάβαζα το τερατούργημά μου «Porn Star».
Ίσως γιατί της επιτέθηκα με ένα τρυπάνι που αντί για μέταλλο, στην άκρη του είχε ένα δονητή!

Συγχωρήστε με Renton και Ναταλία, την πληρώσατε κι εσείς, δεν θα το ξανακάνω…

Πάντως εγώ ήμουν τυχερός, σε σχέση με τα κορίτσια, αφού ο Ggia κατάφερε να συνεφέρει την κάμερα με μια ενδοκάρδια ένεση αδρεναλίνης και με βιντεoσκόπησε να απαγγέλλω το ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού «Αντισταθείτε», με το οποίο έκλεισε η βραδιά…

Balkan Beat Box

Τα χάλκινα, πήγαιναν πάντα μπροστά στη μάχη.
Κι από πίσω ακολουθούσαν ανάλογα με το ασκέρι
Τούρκοι, Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι, Αλβανοί,
όλοι το ίδιο αίμα,
όλοι Βαλκάνιοι…

Ας απελευθερώσουμε τη φαντασία μας…
Αφαιρούμε καριοφίλια, μουστάκες, κομμένα χέρια και κανόνια,
και τοποθετούμε στη θέση τους
τη γέφυρα του Μπρούκλιν, με hip-hop, gipsy, punk σφήνες
Μόλις δημισουργήσαμε το μουσικό σχήμα κολάζ:
Balkan Beat Box!


4 Απριλίου, Principal Club Theater, Θεσσαλονίκη
5 Απριλίου, Cine κεραμικός, Αθήνα

Τέχνη δρόμου...

«Βρισκόμαστε ως κοινωνία σε παρατεταμένη βαθιά κρίση…
Συνακόλουθα, σε κρίση βρίσκεται και η τέχνη που αντανακλά την κοινωνία αυτή. Αυτονόητο. Το χειρότερο όμως είναι πως λόγω του ανήκεστου αυτισμού της (η τέχνη η ίδια) αδυνατεί να εκφράσει τη σοβούσα κρίση της κοινωνίας.
Κι ενώ (η τέχνη) αποτελεί τμήμα της κρίσης, δεν μπορεί να καταστεί μέρος της λύσης της. Αυτονόητο. Ιδεολογικό παράδοξο! Κυρίως επειδή κάτι τέτοιο συνιστά κρίση μεγαλύτερη της κοινωνικής….
Συχνά διερωτάστε γιατί δεν φτάνει η σύγχρονη τέχνη στο ευρύ κοινό. Γιατί, πρώτον, δεν αφορά το ευρύ κοινό και γιατί, δεύτερο, είναι ελάχιστα σύγχρονη όσο κι αν παίρνει μοντερνίστηκες πόζες. Ένας φορμαλισμός που αντιμετωπίζει ακαδημαϊκά το μοντέρνο…. Η τέχνη, πέθανε, ζήτω όχι η τέχνη αλλά οι καλλιτέχνες που θα αναστήσουν την τέχνη την τέχνη περιφρονώντας το κυρίαρχο σύστημα το οποίο την περιόρισε, την αποσυντόνισε και εντέλει την ακύρωσε άδοξα»
Αποσπάσματα από κείμενο του Μάνου Στεφανίδη,
στο εξαιρετικό βιβλίο-άλμπουμ αφιερωμένο στα ελληνικά graffiti «Στο δρόμο» του Κυριάκου Ιωσηφίδη.



ΥΓ.
Στα μέρη μας συγκρούονται «τεκτονικές πλάκες».
Κι αυτό προκαλεί σπινθήρες.
Που ίσως γεννήσουν φωτιά...

Λογοτεχνική βραδιά με Bloggers και άλλα μαρτύρια

Δεν φτάνει που κάθε τόσο postaroume τα «διαμάντια» μας, υποβάλλοντάς σας στο μαρτύριο να τα διαβάσετε, αποφασίσαμε να επεκτείνουμε την γκάμα των βασανιστηρίων διοργανώνοντας Βραδιά Ανάγνωσης.

Με αφορμή την ημέρα ποίησης, λοιπόν, την Πέμπτη 20/3 στις 21:00 στο Dasein (Σολωμού 12, Πλατεία Εξαρχείων) θα διαβάσουμε διηγήματα και ποιήματά μας.
Συμμετέχουν: CandyBlue, Vita Mi Barouak, Al Barouak, Nuwanda, Renton, Markos the gnostic.

Εγώ προσωπικά θα διαβάσω, το μοσχαναθρμένο, παραπονιάρικο μαύρο πρόβατο της συλλογής μου, τoν «Porn Star».

Με βλέπω να γίνομαι ντέφι για να το ξεράσω επιτυχώς.
Σας περιμένουμε να ανταλλάξουμε λέξεις και βλέμματα, όσο για μετά...
Εξαρτάται από την ποσότητα του αλκοόλ που θα κυλάει στο αίμα μας.

Αντί ΥΓ.
«Ένα πρόσωπο μόνο του δεν μπορεί να κάνει τέχνη. Εξαρτάται πάρα πολύ από το να υπάρχει η δυνατότητα ανταλλαγής ιδεών με τους άλλους!»
Μαξ Έρνστ

Καλό ταξίδι στις πόλεις του Ομήρου

Barouak
πεζοστράτης των κόκκινων αφηγήσεων
κοιτώ το πέταγμα
των κορακιών
πάνω από τα μανιοκαταθλιπτικά
κεφάλια των αγαλμάτων
τα πέτρινα βλέμματα μου προκαλούνε οργή

αγοράζω σκοτάδι
στο παρανάλωμα των λέξεων
ζωγραφίζω με αλγόριθμους
βιντεολόγια προς κάθε βλέμμα
μέρες ψηφιακής χειραψίας
ο έρωτας-η επανάσταση-το νερό
κοινωνικά φύλλα πέφτουν

στην καλωδιακή φράντζα μου
σου στέλνω μήνυμα

καλό ταξίδι στις πόλεις του Ομήρου

εκεί ρώτα για τους ποιητές
που βαδίζουν και παραπαίουν
στις ράχες των μπουκαλιών
τρέχουν στις κεραμοσκεπές
των μυαλών
φωνάζουν ανάμεσα από τα αυτοκίνητα
λέξεις που η μπάσταρδη σου φύση
δεν ευλόγησε ποτέ.

ποίηση-φωτογραφία

al barouak

«La Antenna», μην το χάσετε!

Αν ο κινηματογράφος είναι ένα ταξίδι, τότε η ταινία «La Antenna» είναι μια ενενηντάλεπτη βόλτα σ’ ένα κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτούς που έχουμε συνηθίσει. Μια ταινία που με κάνει να αισθάνομαι τυχερός ότι την είδα. Ευτυχώς υπάρχουν και κάποιοι δημιουργοί, που θεωρούν ακόμα ότι ο κινηματογράφος είναι τέχνη και όχι εμπόριο.

Ο Mr. TV έχει κλέψει τις φωνές των ανθρώπων και προσπαθεί να τους πουλήσει τα προϊόντα του μέσω της πλύσης εγκεφάλου που προκαλεί η τηλεόραση στους κατοίκους της πόλης. Μάλιστα θα αποπειραθεί να κυριαρχήσει απόλυτα πάνω τους, μέσω της μοναδικής γυναίκας που διαθέτει φωνή. Δεν θα του περάσει όμως του Παλιο-Μπερλουσκόνι, δεν θα του περάσει…

Η ταινία είναι ένα εικαστικό ντελίριο καθώς η απουσία του εύκολου, που στον κινηματογράφο μεταφράζετε σε «διάλογο»(μην ξεχνάτε ότι δεν μιλά σχεδόν κανείς), αντικαθίσταται 100% επιτυχημένα από αλλεπάλληλα σκηνοθετικά ευρήματα.

Σας ρίχνω ζαριά ένα παράδειγμα. Δυο γκάνγκστερ πυροβολούν. Στην οθόνη σχηματίζονται: ΤΑ-ΤΑ-ΤΑ-ΤΑ… που ορμούν σαν σφαίρες και σκοτώνουν τον άτυχο στόχο.

To La Antenna(σκηνοθ. Εστεμπάν Σαπίρ) είναι κάτι μεταξύ του Sin City στο συναισθηματικότερο και βουβών εξπρεσιονιστικών ταινιών του 20. Η ταινία μας έρχεται από την χώρα του Μαραντόνα και του Che. Μπορεί να σας κουράσει μερικές φορές γιατί είμαστε εθισμένοι στην πάρλα, αλλά εγώ προσωπικά αισθάνομαι τυχερός που δεν την έχασα. Τα πες αυτά Barouak, κάτι άλλο; Με διαφορά η καλύτερη ταινία που έχω δει φέτος, μέχρι αυτή τη στιγμή.

1,2,3 οπ! το ‘ριξα στο… διάβασμα

Η Ρενάτα με είδε που έκλαιγα μόνος κι έρημος στη γωνία του δρόμου, γιατί δεν με έπαιζαν τα άλλα παιδάκια και με έμπασε στο παρακάτω παιχνίδι:

1.Πιάσε το βιβλίο που βρίσκεται πιο κοντά σε σένα.
2. Άνοιξε το βιβλίο στη σελίδα 123 (αν το βιβλίο διαθέτει λιγότερες από 123 σελίδες, άφησέ το και πήγαινε στο επόμενο κοντινότερο).
3. Βρες την πέμπτη περίοδο (=από τελεία σε τελεία, αν θυμάσαι) της σελίδας.
4. Ανάρτησε τις επόμενες τρεις περιόδους (δηλ. την έκτη, την έβδομη και την όγδοη*).
5. Ζήτα από πέντε ανθρώπους να κάνουν το ίδιο.

Παίρνω στα χέρια το βιβλίο που διαβάζω αυτόν τον καιρό, το Τέλος της Τέχνης στον Αντόρνο και τον Ντεμπόρ, Anselp Jappe(εκδ. των ξένων). Έχει μόνο 98 σελ. Ευτυχώς γιατί η ξύλινη, στρυφνή γλώσσα θα σας έσπαγε τα νεύρα, όπως έχει κάνει ήδη στα δικά μου.

Ανοίγω το αμέσως προηγούμενο. Χμ…. Ανεπίδοτοι Έρωτες, του Περικλή Κοροβέση(εκδ. Ηλέκτρα). Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι εάν ο συγγραφέας είναι μαέστρος, τότε ο έρωτας, η πολιτική και τα κοινωνικά ζητήματα μπορούν να συνδυαστούν με μαεστρία.
Τρέχω στη σελίδα. Κοιτώ την έκτη περίοδο τίποτα το ιδιαίτερο, το ίδιο η έβδομη και η όγδοη. Συμβαίνουν αυτά, ακόμα και στα καλά βιβλία. Αποφασίζω να ανατρέψω τους κανόνες του παιγνιδιού. Επιλέγω τις τρεις πιο υποσχόμενες, συνεχόμενες περιόδους της σελίδας 123 και τις καταγράφω:

«Στο τραπέζι τα πράγματα πήγαν ακόμα καλύτερα. Σχεδόν, η ατμόσφαιρα έγινε ερωτική. Σκέφτηκε πως θα μπορούσε να γίνει κάτι με τους τρεις τους.»

Και τώρα ας απελευθερωθούμε ελαφρώς απ τους κανόνες.

Καλώ τους:
Alou Fan Marx
Αλέξης Σταμάτης
Candyblue
markisia tou O
renton
patsiouri
deimos tou politi
krotkaya
book attack
ange-ta
antonie

και όσους άλλους το επιθυμούν να postaroun τις αγαπημένες τρεις ή τέσσερις ή όσες θέλουν συνεχόμενες ή όχι περιόδους από το αγαπημένο τους βιβλίο.

O μαρκήσιος Ντε Σαντ και η ιστορία μιας έκτρωσης

O μαρκήσιος Ντε Σαντ δεν είναι το φόρτε μου. Έπρεπε να φτάσω στα 31 για να διαβάσω τη «Φιλοσοφία του Μπουντουάρ» και για να πω την αλήθεια τη διάβασα μιμούμενος καγκουρό που τρέχει, επειδή ώρες-ώρες η ακολασία με κουράζει.
Δυο εβδομάδες αργότερα, το πρωί πριν φύγω για τη δουλειά άνοιξα τον κειμενογράφο κι ενώ κάποιο βραχνό τρυπάνι απ το διπλανό διαμέρισμα μου πλήγωνε τα τύμπανα και η μάνα μου πίσω απ την πλάτη μου πολέμαγε με την ηλεκτρική σκούπα (είχε έρθει να βάλει τάξη στο αχούρι) έγραψα σαν δαιμονισμένος ένα διήγημα 780 λέξεων σε 45 λεπτά, με τίτλο “Porn star”.
Ήταν ό,τι πιο σκληρό είχα γράψει ποτέ μου.
Kατά καιρούς έχω γράψει αθώα love stories του τύπου: Ο Παραμυθένιος βυθός και Πρόσκληση σε γάμο. Αυτή τη φορά όμως είχα περάσει απ την άλλη μεριά.

«Αν το βγάλεις αυτό στο blog, θα σε κράξει η μισή blogosfaira», μου είπε ο Al Barouak μόλις το διάβασε και μάλλον είχε δίκιο.
Ήμουν έτοιμος να αυτολογοκριθώ και να οδηγηθώ στην αίθουσα εκτρώσεων για πρώτη φορά στη ζωή μου. Τότε όμως μου ‘ρθαν στο νου οι παρακάτω στίχοι από το ποίημα του Μαγιακόφκσι, Σύγνεφo με παντελόνια κι άλλαξα γνώμη.

«Θέλετε-
θα ‘μαι ακέριος όλο κρέας, λυσσασμένος,
-κι αλλάζοντας απόχρωση σαν ουρανός-
θέλετε-
θα ‘μαι η άχραντη ευγένεια
-όχι άντρας πια, μα σύγνεφο με παντελόνια»

Αυτός είμαι και δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.
Αποφάσισα λοιπόν να αποφύγω την έκτρωση αλλά ταυτοχρόνως να σεβαστώ κι εσάς που μπήκατε στον κόπο να με διαβάσετε ως εδώ. Γι αυτό θα ποστάρω μόνο την πρώτη παράγραφο του “Porn star” και σας ζητώ, αν κάποιος επιθυμεί να διαβάσει την ακατάλληλη για ενηλίκους συνέχεια, να μου ζητήσει να του τη στείλω με mail, στο vitamibarouak@gmail.com
Σας παρακαλώ, εάν η ακολασία δεν είναι το φόρτε σας, να μην ανοίξετε την πόρτα για την άλλη μεριά.
Μοτέρ Πάμε!


Porn Star
Πολύ αμφιβάλω αν ο μαρκήσιος Ντε Σαντ έζησε όσα έγραψε στα βιβλία του. Για μένα δεν ήταν παρά ένας βαρεμένος αριστοκράτης που έπαιζε το πουλάκι του στα κρυφά γράφοντας και διαβάζοντας τα ίδια και τα ίδια.
Σε 12 χρόνια, έχω παίξει σε 47 ταινίες κι έχω γαμήσει περίπου 150 με 200 γαμιώλες πορνοστάρς.
Τα χω κάνει όλα…
Καημένε μαρκήσιε, έπρεπε να σε είχα στα παρασκήνια του «Μάτωσε της το κορμί με το καυλί σου.»
................

H Συνέχεια μόνο με mail!

exp#1

Βιντεογραφία από το ποίημα του Μιχάλη Λαμπρίδη

"ενα κιβώτιο κόκαλα"




video by al barouak

Η Απεργία και το Μεγάλο Φαγοπότι

Το βράδυ για να κοιμηθώ δεν βλέπω πλέον αρνάκια που πηδάνε φράχτες
αλλά
απλήρωτους λογαριασμούς που παίζουν μακριά γαϊδούρα στην τραπεζαρία μου.

Κι έπειτα ακολουθούν όνειρα όπου πρωταγωνιστούν,
εβδομηντάρηδες με ή χωρίς μασέλα, που κρατούν στα χέρια εφημερίδες αγγελιών και περιμένουν στην αίθουσα αναμονής του ΟΑΕΔ.

Δεν έχω όμως παράπονο, μια χαρά περνάω στον ύπνο μου.
Κάπου-κάπου βλέπω και τσόντες.
Μονάχα που στις δικές μου δεν συνουσιάζονται μυστακοφόροι ιπποπόταμοι με τριανταπεντάχρονες συμβασιούχους
αλλά οff shore εταιρίες
που σαν στρατός από Λερναίες Ύδρες
με κεφάλια εκδοτών, μεγαλοδημοσιογράφων, εφοπλιστών, βιομηχάνων
γλεντοκοπούν, οργιάζουν, γελάνε πίσω απ την πλάτη μας
παρέα με τους πολιτικούς των δυο μεγάλων κομμάτων.

Και ‘μεις όλοι οι υπόλοιποι τους κρατάμε σιωπηλοί το φανάρι.

Μήπως ήρθε η ώρα να ταράξουμε το φαγοπότι τους;

ΘΥΜΩΜΕΝΗ ΤΕΧΝΗ

Το παρακάτω κείμενο εκλάπη από το blog, paremvasipolitismou.wordpress.com.
Μαζί σας!

"Θυμώνουμε όταν το κράτος ξεπουλά τον πολιτισμό.
Όταν αναγορεύουν σε υπέρτατη αξία το χρήμα, την εκμετάλλευση, την ευτέλεια.
Όταν ο πολιτισμός γίνεται αντικείμενο συναλλαγής
Όταν «η τέταρτη εξουσια», αντί να ελέγχει, διαπλέκεται με τους ελεγχόμενους.
Όταν η τηλεόραση υποκαθιστά και υπονομεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς.
Όταν προσπαθούν να μας πείσουν ότι τα πράγματα δεν μπορούν να αλλάξουν.


ΜΙΛΑΜΕ ΜΕ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ ΜΑΣ ΓΙΑ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΘΥΜΩΝΟΥΝ
ΕΝΩΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΩΝΗ ΜΑΣ
ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΘΕΛΟΥΝ ΕΝΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ
ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΙ ΣΥΜΜΕΡΙΖΟΝΤΑΙ ΑΥΤΟΝ ΤΟ ΘΥΜΟ,
ΤΗΝ ΤΡΙΤΗ 5-2-2008 ΣΤΙΣ 12.00 το μεσημέρι, ΣΤΟ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ,
ΝΑ ΣΥΝΑΝΤΗΘΟYΝ ΜΑΖΙ ΜΑΣ
ΚΑΛΕΣΤΕ ΟΣΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΓΙΑ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΚΑΙ ΔΙΑΛΟΓΟ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ BLOG: paremvasipolitismou.wordpress.com"

Αναφέρω μονάχα μερικά από τα ονόματα που στηρίζουν την πρωτοβουλία: Κούνδουρος, Ζουγανέλης, Κοροβέσης, Καρυστιάνη, Βαλαωρίτης, Παγουλάτος, Θεοδωράκης, Δούκα και αμέτρητοι άλλοι. Όλα τα ονόματα μπορείτε να τα βρείτε εδώ.

εικαστικές εκθέσεις στην Αθήνα

2 εκθέσεις νέων καλλιτεχνών πραγματοποιούνται την συγκεκριμένη χρονική περίοδο στην πόλη της Αθήνας.


«Σε ενεστώτα χρόνο Νέοι Έλληνες καλλιτέχνες»

«…Το ζητούμενο είναι να αναδείξουμε την πολλαπλότητα των καλλιτεχνικών πρακτικών, διαφορετικές τάσεις, συγγένειες και προσανατολισμούς, σκόρπιες δοκιμές και αναζητήσεις που συνυπάρχουν, συνομιλούν με το παρελθόν και μεταξύ τους, προσπαθούν να συνδεθούν με τον υπόλοιπο καλλιτεχνικό κόσμο, θέλουν και ψάχνουν τρόπους να είναι μαζί. Έτσι, ο ενεστώτας χρόνος της έκθεσης μιλάει για μια συγκεκριμένη καλλιτεχνική στιγμή, την οποία και αντανακλά, ενώ συγχρόνως την υπερβαίνει, προσφέροντας στους επισκέπτες κλειδιά ανάγνωσης μιας καλλιτεχνικής πραγματικότητας και κατάστασης υβριδικής, τοπικής και υπερτοπικής, ανοιχτής στο εδώ και στο αλλού, στο παρόν και στο μέλλον…»

Διάρκεια έκθεσης: 13 Δεκεμβρίου 2007 – 30 Μαρτίου 2008
Εκθεσιακός χώρος: Μέγαρο Μουσικής Αθηνών
Επιμέλεια: Δάφνη Βιτάλη, Τίνα Πανδή, Σταμάτης Σχιζάκης


ΕΙΚΟΝΑ-ΧΩΡΟΣ -ΔΡΑΣΗ 2
ΕΚΘΕΣΗ ΝΕΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

« …Πρόκειται για τη μεγαλύτερη έκθεση νέων δημιουργών που έχει διοργανωθεί στη χώρα μας καλύπτοντας όλους τους τομείς Τέχνης, με τη συμμετοχή καλλιτεχνών μελών του
Η προσπάθεια μας είναι να δώσουμε μια εικόνα της εικαστικής δημιουργίας των νέων καλλιτεχνών όσο το δυνατόν πιο ευρεία σε αριθμό, σε διαφορετικές εκφάνσεις της και σε αισθητικές απόψεις.
Σκοπός μας να δοθεί ένα βήμα στους νέους δημιουργούς, από όπου θα προβάλουν την εικαστική τους πρόταση χωρίς περιορισμούς που προκύπτουν από την «αγορά» ή από παράγοντες που σήμερα ρυθμίζουν την προβολή και την διακίνηση της τέχνης…»

Εκθεσιακός χώρος: «Τεχνόπολις» (Γκάζι), Πειραιώς 100
Η διάρκεια της έκθεσης :23 Ιανουαρίου έως 22 Φεβρουαρίου 2008 .
Επιμέλεια: Ε.Ε.Τ.Ε.

ΥΓ : οι εκθέσεις παρουσιάζουν ενδιαφέρον και γι΄αυτό τις προτείνουμε. Εμείς τις απολαύσαμε, το ίδιο ευχόμαστε και σε εσάς.

info : http://www.emst.gr/ - http://www.eete.gr

photo απο το έργο του Αλέξανδρου Γεωργίου -Χωρίς δικό μου όχημα, 2005-2008

«Αν τουλάχιστον, μέσα στους ανθρώπους αυτούς, ένας επέθαινε από αηδία... Σιωπηλοί, θλιμμένοι, με σεμνούς τρόπους, θα διασκεδάζαμε όλοι στην κηδεία.»

Βρείτε σε ποιον αφιερώνω το παραπάνω απόσπασμα ποιήματος του Κώστα Καρυωτάκη και κερδίστε μια θέση στο Δημόσιο:

α. Στους δημοσιογράφους TV-stars που μας πουλάνε ηθικολογία και τρέλα
β. Στην "αδιάφθορη" κυβέρνηση μας που στο ντάτσουν της κουβαλά εκτός από την παραπάνω πραμάτεια, ΓΚΕΜΠΕΛΙΣΜΟ και ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ.
γ. Και το α και το βου!
δ. Στη χελώνα καρέτα-καρέτα

Επαγγελματικός θάνατος, εννοώ έτσι.
Πρόωρη συνταξιοδότηση…
Κι επειδή έθιξα θέμα που τσούζει σαν μύκητας πάνω σε ξεθεωμένο πέος
αφιερώνω το παρακάτω κομμάτι
σε όλους εσάς
που η απεργία για το ασφαλιστικό
στις 13 Φλεβάρη
Θα μας βρει πάλι στους δρόμους.

ο λόγος σας ρημάδι

Σήμερα έχασα την φύση μου
μες του κορμιού την ηδονή
τα όνειρα ψεύτικα
και οι ανταύγιες από τα Φώτα
τα μυαλά μου χρωματίζουν
νύχτα τελειωμένη αρχή
του μάγου ενδιάμεσο χάδι
και η γαμημένη έπαρση
ο θάνατος της σκέψης

επεξεργασμένη τηλεόραση
σπασμένη οθόνη
κόκκινα μου μάτια
δεν σας ξεχνώ
στα καφενεία των
όμορφων λαών απαγγέλλω το νέο παρόν
ιδανικές συνθήκες- ιδανικές ήττες
είδα την κίνηση μα δεν το λεω
σταματώ το δάκρυ πριν πέσει
στην θάλασσα των ποτηριών

όμορφο τζάμι σπασμένο
στους αγέρηδες φέρνεις
το πρώτο γλυκό φιλί
δεν θέλω τίποτα τώρα
μα αύριο όλα
ανέραστο κομμάτι
κομμένο στα μέτρα μου
χαμόγελο –εγώ –εσύ που με κοιτάς
και το άναρχο χάος συνεχίζει να δουλεύει
για μας

ο λόγος σας ρημάδι
στα έλα της οδοιπορίας χαρακωμένος
λίγες κουβέντες
ο ρόλος μου στο φιλί
είναι λέξεις πέτρες
που άλλοτε χτίζεις
άλλοτε τις πετάς
στης πίσσας το οδόστρωμα
και τότε το κρασί των Μεβλεβί θα πιω
μα δεν θα ζήσω το όνειρο
αλλά το παρατεταμένο χαμόγελο
της ανατίναξης

ποίημα al barouak

εικόνα al barouak

Η ΒΙΝΤΕΟΠΟΙΗΣΗ απογειώνεται στο Nixon

Όταν η ποίηση συνουσιάζεται με τα ψηφία, τις εικόνες, τις νότες και μια ομάδα καλλιτεχνών, η ομάδα μας, κρατά την κουτάλα ανακατεύοντας το καζάνι της σύγχρονης τέχνης, τότε το προσφερόμενο έδεσμα ονομάζεται Βιντεοποίηση. Όπως άλλωστε και το όνομα της ομάδας.

Εκείνο όμως που θα δούμε στο Nixon στις 23, 29 και 30 Ιανουαρίου (21:00) δεν είναι μόνο μια σειρά από προβολές έργων βασισμένων στην ποίηση του Ανδρέα Παγουλάτου και του Αλέξη Δάρα. Είναι η αναζήτηση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος μιας σύγχρονης τέχνης. Είναι ένα εξελισσόμενο πείραμα που πραγματοποιείται εδώ και αρκετά χρόνια. Ένα πείραμα που έχει τις ρίζες του στην ποίηση και τα φτερά του στην video-art.

Ανάμεσα στα έργα που θα προβληθούν πάνω σε ποίηση Ανδρέα Παγουλάτου, είναι και ένα από τα πρώτα που έχουν γίνει στην Ελλάδα, αποτέλεσμα συνεργασίας του ποιητή με το Μάνθο Σαντοριναίο. Τα έργα σε ποίηση Αλέξη Δάρα αποτελούν την πρώτη συλλογή βιντεοποιημάτων που έχουν γίνει στη χώρα μας και δημιουργήθηκαν τη χρονιά που πέρασε από ομάδες βιντεοκαλλιτεχνών σε συνεργασία με τον ίδιο τον ποιητή.
Στις 23 Ιανουαρίου μετά την προβολή, οι ποιητές θα διαβάσουν έργα τους. Θα τους συνοδεύσουν οι μουσικοί: Στέλιος Γιαννουλάκης, Χρήστος Μίχας, Παναγιώτης Μπούσαλης και Επίκουρος Τριανταφυλλίδης.

Είναι βέβαιο ότι ο Καρυωτάκης, ο Ρίτσος, ο Καρούζος όπως άλλωστε και αμέτρητοι άσημοι συνάδερφοί τους χρησιμοποίησαν μονάχα μολύβι και χαρτί για να εκφραστούν ποιητικά. Εκείνο όμως που είναι υπό διερεύνηση είναι αν ο ποιητής του μέλλοντος θα αρκεστεί στα αγιασμένα εργαλεία των αθάνατων ή θα τολμήσει να προχωρήσει ένα «ψηφιακό βήμα» παρά πέρα.

ΥΓ1. Σας περιμένουμε για να κλωτσήσετε το καλλιτεχνικό μας καζάνι …
ΥΓ2. Αν η συμμετοχή σε κάποια καλλιτεχνική ομάδα ήταν ναρκωτικό (έτσι κι αλλιώς για μένα αποτελεί εξάρτηση) θα έλεγα ότι οι Barouak ανήκουν στα "σκληρά", ενώ η Βιντεοποίηση ανήκει στα "μαλακά", αν και τελείως παραισθησιογόνα.

Η εποχή μας

Βρισκόμαστε ο ένας δίπλα στον άλλο σε ένα τεράστιο, μακρόστενο τραπέζι.
Όλοι πεινασμένοι, όλοι ανήσυχοι και το φαγητό δεν λέει ακόμα να σερβιριστεί.
Αισθανόμαστε σαν στημένα λεμόνια, γιατί εδώ έχουμε έρθει για τσιμπούσι, γλέντι, όργιο και η αναμονή σε συνδυασμό με τα γουργουρητά που μας περιτριγυρίζουν μας τρελαίνουν.
Μας κάνουνε να αισθανόμαστε σαν τα γουρούνια που είναι καταδικασμένα να μην ξαναχορέψουν ποτέ μες στη λάσπη.
Το φαγητό αργεί, αργεί πολύ…
Και οι ξινισμένες φάτσες πληθαίνουν και κιτρινίζουν κι άλλο.
«Μα δεν γίνεται τίποτα;», ακούς από τριγύρω. «Για πόσο θα συνεχιστεί αυτό;»
Κι όμως στο βάθος, στη γωνία, κάποιος ανακατεύει με την κουτάλα το καζάνι με το φαγητό.
Ναι, τουλάχιστον κάποτε θα φάμε.
Κάποια χαμόγελα, κάποια ανυπόμονα «ζήτω» αλλά και κάποια ψιθυρίσματα: «Θα ναι εύγευστο το φαγητό; Ή μήπως θα περιέχει μυαλά βατράχων;»
Η κουτάλα ανακατεύει υπομονετικά κι εμείς ανακυκλώνουμε ιστορίες για τα φαγητά που τρώγαμε παλιά.
Αλήθεια, για πόσο ακόμα θα αναπαράγουμε μουσικές και χρώματα απ’ το χτες;
Και τότε ακούω μια φωνή που λέει:
«Ο πρώτος που θα κλωτσήσει και θα γκρεμίσει το καζάνι στη γωνία θα ναι κι ο καλύτερος!»
Αισθάνομαι κορμιά γύρω μου να πάλλονται, ματοτσίνορα να σαλεύουν.
Δυο τρεις ανέβηκαν ήδη πάνω στο τραπέζι κι ετοιμάζονται να σαλτάρουν πάνω απ τα κεφάλια μας κατευθείαν για το καζάνι της γωνίας.
Αρκετά περιμέναμε…


ΥΓ. Κι όλα αυτά ενώ βρισκόμουν εκστασιασμένος μπροστά από κάποιον πίνακα του Εγγονόπουλου, που βόσκαγε στο Μουσείο Μπενάκη. «Μπολιβάρ, είσαι ωραίος σαν Έλλην!»