Τετάρτη, Οκτωβρίου 21, 2009

Jack Kerouac (12/3/1922 – 21/10/1969)



40 χρόνια κλείνουμε σήμερα από το θάνατο εκείνου που άνοιξε... Το Δρόμο.

Ας θυμηθούμε λοιπόν τα λόγια του:

«Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 μια γενιά φωτισμένων χιπστερς, ξεπροβάλουν ξαφνικά κι αλωνίζουν πάνω-κάτω την Αμερική, γεμάτοι σοβαρότητα και περιέργεια, αλητεύοντας και κάνοντας ωτοστόπ... ένα όραμα φτιαγμένο από τον απόηχο της λέξης μπητ, μας λέξης που σημαίνει τσακισμένος, βαρεμένος, γεμάτος από μια έντονη πεποίθηση»

Κι ας υποκλιθούμε παρέα με την Οκτάνα του Ανδρέα Εμπειρίκου:

«Ανοίξτε τα παράθυρα, ανοίξτε τις ψυχές - ο Kerouac διαβαίνει Μουσηγέτης. Διόνυσος μαζί και Απόλλωνας μες στο στενό του παντελόνι, αξύριστος πολλές φορές και πάντοτε ωραίος, ουδόλως φοβούμενος την παρακμή που τον εξέθρεψε, διότι μες στην ψυχή του και ανάμεσα στα σκέλη του μιας νέας ακμής το σπέρμα φέρνει...»

Vita Mi Barouak

Δευτέρα, Οκτωβρίου 19, 2009

Μην ψάχνετε τον Αντίχριστο στο κάδρο



O Τριερ με τον Αντίχριστο κατάφερε να ταρακουνήσει το μέσα μας και τους γύρω μας.
Με μια παραγωγή-σπιρτόκουτο σήκωσε φουρτούνα.
Με σενάριο-πιρόγα μας ταξίδεψε στα μήκη και τα πλάτη της κινηματογραφικής τέχνης.
Προσπάθησε να αποδείξει, ότι κανείς άλλος πάνω στη γη, δεν γνωρίζει όπως αυτός, τη γλώσσα του κινηματογράφου.
Για μένα τα κατάφερε.
Έπαιξε μαζί μας, προσπαθώντας να διασκεδάσει το καταθλιπτικό εγώ του, ζητώντας να του προσφέρουμε το μέτωπό μας για να χαράξει πάνω μας το σημάδι του θηρίου.
Άλλοι γονάτισαν ευλαβικά στην έπαρσή του.
Άλλοι αρνήθηκαν βρίζοντάς τον.
Μην ψάχνετε να βρείτε τον Αντίχριστο στο κάδρο.
Ο θρόνος του Αντίχριστου κρύβεται πίσω απ’ την κινηματογραφική κάμερα.

Vita Mi Barouak

Δευτέρα, Οκτωβρίου 12, 2009

Αριστερή Ανακύκλωση

Σύντομα βαθυστόχαστα κείμενα για τη σύγχρονη Αριστερά, γραμμένα με απλότητα, χιούμορ και επιχειρήματα.
Κείμενα που αποκρυσταλλώνουν τις θέσεις του Περικλή Κοροβέση για την Αναρχία, τη Βία, το ΚΚΕ, το Σύριζα και όχι μόνο... Παρακάτω παραθέτω ένα απόσπασμα από την Αριστερή Ανακύκλωση (εκδ. Εμπειρία, Σεπ 2009) βιβλίο το οποίο συστήνω ανεπιφύλακτα.


«Τη λέξη «Επανάσταση» δεν πρέπει να τη φοβόμαστε. Είναι μετάφραση της λατινογενούς λέξης «REVOLUTION» που είναι μετάφραση της ελληνικής λέξης «Ανακύκλωση». Ο όρος αρχικά ήταν αστρονομικός και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Κοπέρνικο και αφορούσε την πορεία των άστρων που τελικά έβρισκαν την ισορροπία τους και την αρμονία τους. Στην πορεία της Ιστορίας πήρε τη σημερινή έννοια, αλλά σε τελική ανάλυση το νόημα είναι το ίδιο. Σε έναν καπιταλιστικό κόσμο που καταστρέφει τον πλανήτη και τη ζωή, μας χρειάζεται μια νέα ισορροπία και αρμονία για να σωθεί ο πλανήτης και η ζωή, δημιουργώντας μια νέα αρμονία και ευτυχία σε κοινωνίες που η ευημερία θα είναι κτήμα όλων. Και αυτό δεν γίνεται με κυβερνητικά διατάγματα, αλλά με ανατροπές.(..…)»

Κλείνοντας παραθέτω κι ένα κουίζ που διάβασα στο βιβλίο και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας:
«Αλήθεια πόσες ψήφους στέλνει στον Καρατζαφέρη κάθε σπασμένη βιτρίνα;»

Vita Mi Barouak

Τετάρτη, Οκτωβρίου 07, 2009

Bill Viola: Video art δρόμος προς την αυτογνωσία

O Bill Viola δεν είναι απλώς ο πρώτος βιντεοκαλλιτέχνης που παρουσίασε τη δουλειά του στο Μetropolitan Μuseum της Νέας Υόρκης ούτε απλώς ένας star της video art. Οι επιρροές του πηγάζουν από τους μυστικιστικούς δρόμους του ταοϊσμού, του βουδισμού και του σουφισμού. Αναπόφευκτα, λοιπόν, η εμπειρία που αποκτά κανείς παρακολουθώντας τα περισσότερα έργα του αγγίζει τα όρια κάποιου είδους μυστικιστικής εμπειρίας.

Ο Bill Viola υποστηρίζει ότι «βαφτίστηκε» καλλιτέχνης όταν σε ηλικία 6 ετών λίγο έλειψε να πνιγεί σε μια λίμνη. «Ήταν η πιο αποκαλυπτική εμπειρία που είχα» συνηθίζει να λέει. «Δεν φοβόμουν. Δεν είχα ιδέα ότι μπορεί να πνιγόμουν από λεπτό σε λεπτό. Μέσα στο νερό υπήρχε μόνο γαλήνη και ησυχία. Εκεί κάτω συνάντησα έναν απίστευτα όμορφο κόσμο, γαλήνιο, γαλαζοπράσινο, που δεν είχα ιδέα ότι υπήρχε κάτω από την επιφάνεια». Ίσως η καλλιτεχνική εμμονή του Bill Viola με το υγρό στοιχείο πηγάζει από αυτή την ακραία παιδική εμπειρία.
Άλλη μία σημαντική εμπειρία που τον στιγμάτισε καλλιτεχνικά ήταν όταν σε ηλικία 22 ετών επισκέφτηκε μαζί με ένα φίλο του για πρώτη φορά την Death Valley (Κοιλάδα του Θανάτου). Εκείνος, ένα παιδί γέννημα-θρέμμα της τσιμεντοκρατούμενης Νέας Υόρκης, είδε με τα μάτια του τις σκιές των φυτών να αποκτούν άλλο νόημα, την απεραντοσύνη της φύσης σε όλο της το μεγαλείο. Αισθάνθηκε τους ορίζοντές του να ανοίγουν.
Για πρώτη φορά στη ζωή του ένιωσε τις αισθήσεις του απελευθερωμένες. Το μέσα του να ταξιδεύει εκατό μίλια μακριά πάνω στην Κοιλάδα του Θανάτου ως τα όρια της κορυφογραμμής στο βάθος του ορίζοντα. Εκεί, στην «κοιλάδα του θανάτου», συνειδητοποίησε ότι είναι συνδεδεμένος με ολόκληρο το σύμπαν και ότι είναι θνητός και αδύναμος απέναντι σε αυτό το μεγαλείο. Τότε άνοιξαν εσωτερικοί δρόμοι που τον βοήθησαν να εκφράσει με την κάμερά του τον αφανή κόσμο που υπάρχει γύρω μας, με ένα μεταφορικό, συμβολικό τρόπο.

Γεννήθηκε το 1951 στη Νέα Υόρκη και αποφοίτησε το 1973 από το Experimental studios του Syracuse University της Νέας Υόρκης, όπου σπούδασε οπτικές τέχνες και ηλεκτρονική μουσική. Για πάνω από 35 χρόνια δημιουργεί video art, εγκαταστάσεις, μουσικά περιβάλλοντα και ηλεκτρονική μουσική, αλλά και πρωτοποριακές δουλειές για τηλεοπτικά προγράμματα.
Σεβάστηκε όχι μόνο την παράδοση της ζωγραφικής αλλά και το νέο μέσο. Με εργαλεία του το νερό, τη φωτιά (αντιπροσωπεύουν τον θεμελιώδη δυναμισμό της φύσης) αλλά και το φως, το σκοτάδι, το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον δημιουργεί στον ψηφιακό καμβά καλλιτεχνικές τελετουργίες. Χρησιμοποιώντας το βίντεο, εξερευνά τα όρια της ανθρώπινης αντίληψης ως της κύριας οδού προς την αυτογνωσία. Τα πιο γνωστά έργα του είναι τα: The Passing, The Reflecting Pool, The Crossing, The Greeting, Five Angles for the Millennium κ.ά.
Το 2001 εκπροσώπησε τις ΗΠΑ στην Μπιενάλε της Βενετίας, ενώ έχει λάβει μέρος σε δεκάδες ατομικές και συλλογικές εκθέσεις σε όλο τον κόσμο και έχει τιμηθεί με πολλές διεθνείς διακρίσεις.
Ταξίδεψε πολύ κι έζησε αρκετό καιρό στη Φλωρεντία ως τεχνικός διευθυντής του στούντιο βιντεοτέχνης, ενώ έχει κάνει εθνολογικές και μουσικολογικές έρευνες στον Νότιο Ειρηνικό, στην Ινδονησία, στην Τυνησία, την Ινδία και την Αυστραλία, όπου γνώρισε και τη σύζυγό του και μόνιμη σχεδόν από τότε συνεργάτη του Kira Perov.
Το σημαντικότερο, όμως, ταξίδι της ζωής του ήταν στην Ιαπωνία, όπου μέσω ενός προγράμματος ανταλλαγής καλλιτεχνών τού δόθηκε η ευκαιρία να ζήσει και να διδαχθεί πολλά για τις μυστικιστικές παραδόσεις των ανατολικών θρησκειών. Ο ίδιος ανέφερε ότι του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν, σε επίσκεψή του σε κάποια έκθεση με βουδιστικά γλυπτά, είδε μια γυναίκα να πλησιάζει ένα ένα τα αγάλματα, να γονατίζει μπροστά τους και να προσεύχεται με ευλάβεια. Ξαφνιάστηκε που κανείς από τους φύλακες δεν επενέβη − δεν ήταν χώρος λατρείας, αλλά ένα μουσείο τέχνης. Τότε συνειδητοποίησε ότι μόλις είχε γίνει μάρτυρας ενός είδους ζωντανής τέχνης που τον είχε παρασύρει, άλλη μια φορά, κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, στη γαλαζοπράσινη γαλήνια λίμνη που ο καθένας κρύβει μέσα του.


Vita Mi Barouak
Δημοσιεύτηκε στο Batterie mag

Τετάρτη, Αυγούστου 26, 2009

Διαδήλωση διαμαρτυρίας για την καταστροφική πυρκαγιά



Διαδήλωση διαμαρτυρίας
για την καταστροφική πυρκαγιά στη βορειοανατολική Αττική,
την Παρασκευή (28/8) στις 7 το απόγευμα
στην πλατεία Συντάγματος.

Θα είμαστε όλοι εκεί!

Κυριακή, Αυγούστου 23, 2009

Έρημη γη



Κι όταν καταντήσουμε τον τόπο μας έρημη γη,
χωρίς ούτε ένα φύλλο για να κάψουμε,
θα αυτοπυρποληθούμε απ την ανία.

Τρίτη, Ιουλίου 28, 2009

Επιστολή Γαβρά για τον «λογοκριμένο» Παρθενώνα

"Σκοπός μου ήταν να δείξω - βασιζόμενος σε αναμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα - ότι η σταδιακή " συρρίκνωση " του Παρθενώνα δεν πρέπει να αποδοθεί σε τυχόν φθορές μέσα στο χρόνο ή σε ενδεχόμενες αδυναμίες της κατασκευής του αλλά αντίθετα οφείλεται στον φανατισμό των ανθρώπων καθώς και στην βαρβαρότητα των διαδοχικών εισβολέων, χωρίς να ξεχνά κανείς τις ασύστολες λεηλασίες του λόρδου Eλγιν, πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας.
Στη σκηνή που κόπηκε βλέπουμε μερικούς βανδάλους " παλαιοχριστιανούς " να καταστρέφουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού θεωρώντας τα είδωλα και αναπαραστάσεις ακολασίας. Φαίνεται ότι ο ελληνικός κλήρος ζήτησε στη Διοίκηση του Μουσείου της Ακρόπολης όπου προβάλλεται η ταινία να κόψει αυτή τη σκηνή.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται : οι θρησκόληπτοι που άλλοτε ακρωτηρίαζαν τα αγάλματα, σήμερα επεμβαίνουν και κόβουν τις εικόνες. Το πεδίο των λογοκριτών εμπλουτίσθηκε με ανώτερους δημοσίους λειτουργούς των οποίων το καθήκον είναι η προστασία της Δημοκρατίας. Οι νόμοι που προστατεύουν τα Πνευματικά Δικαιώματα των Δημιουργών ( Droits d'Auteur) απαγορεύουν ρητά οποιαδήποτε αλλαγή σε μία κινηματογραφική ταινία χωρίς τη συγκατάθεση του σκηνοθέτη.
Θέλω να κάνω σαφές το εξής:ο κύριος σκοπός της ταινίας μου είναι να αποδειχθεί ότι ο λόρδος Eλγιν κατέστρεψε μέρος του ναού και έκλεψε τα αγάλματά του για κερδοσκοπικούς λόγους : ο αγοραστής - δηλαδή ο κλεπταποδόχος - ήταν το αγγλικό κράτος.Τα αγάλματα αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο του Παρθενώνα
."

Ακόμα απορώ πως τους γλίτωσε το μ.Χ του Αλεξάκη.

Τρίτη, Ιουλίου 21, 2009

Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας

Aπό μικρός σνόμπαρα τα αστυνομικά μυθιστορήματα. Πρώτον, γιατί δεν έτρεφα λεπτά αισθήματα για τους μπάτσους. Δεύτερον, γιατί μου φαινόταν πολύ σίγουρος δρόμος, η πλοκή τύπου: συμβαίνει ένα έγκλημα και κάποιο ομορφόπαιδο το εξιχνιάζει. Τρίτον, γιατί τότε στα χρόνια της νεότητας, που ‘μουν ευαίσθητος σαν την καρδιά ενός μαρουλιού, ο αστυνόμος Μπέκας, λόγω συνωνυμίας και επαγγέλματος, με τραυμάτισε ψυχικά, μέσω της καζούρας των συνομήλικων.
Μήπως, όμως, πρέπει να επανεξετάσω για τα αστυνομικά;
Αλήθεια, τι είναι εκείνο που κάνει ένα μυθιστόρημα σημαντικό; Προσοχή, δεν είπα εξαιρετικό, συναρπαστικό, ταξιδιάρικο, υψηλής αισθητικής απόλαυσης ή κάτι τέτοιο. Σημαντικό, είπα. Χμ… Είναι πλέον παραδεκτό, μάλιστα και με τη βούλα της επίσημης κριτικής, ότι η οξυδερκής κοινωνική ματιά του συγγραφέα, είναι αρκετή για να μετατρέψει ένα λογοτεχνικό είδος, από «ευτελές», «ποταπό» και «τρισάθλιο», όπως το αστυνομικό μυθιστόρημα, και να το τοποθετήσει στα υψηλότερα ράφια της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ε, να μην βάλω και τη δικιά μου βούλα;
Διαβάζοντας το Μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας του Ζαν Κλωντ Ιζζο (Εκδ. Πόλις), αισθάνθηκα, είδα, γεύθηκα πολύ περισσότερα από ότι μπορούσα να περιμένω.
Διάβασα ότι οικονομική κρίση είχαν και στη δεκαετία του 90.
Διαπίστωσα ότι οι... Αλβανοί της Γαλλίας, είναι οι Αλγερινοί, οι Άραβες.
Ταξίδεψα παρέα με μεσογειακές μουσικές και χιπ χοπ ρύμες στις κακόφημες γειτονιές της Μασσαλίας, είδα τις διασυνδέσεις του οργανωμένου εγκλήματος με την εξουσία, το ρατσισμό πανταχού παρόν, τους διεφθαρμένους μπάτσους, τα γκέτο, το πολυεθνικό λιμάνι της Μασσαλίας, με τον δικό του θρύλο και Ολυμπιακό.
Μα πάνω απ όλα παρακολούθησα ένα μπάτσο που αρνείται το βρώμικο ρόλο που του έχουν αναθέσει και αναζητεί όχι απλά την διαλεύκανση ενός εγκλήματος, αλλά την... εκδίκηση; Το παρελθόν; Την αλήθεια; Κι όλα αυτά παρέα με ποτά, τσιγάρα και ανήθικες γυναίκες στα σκοτεινά.
Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας είναι το πρώτο νουάρ μυθιστόρημα μιας τριλογίας αφιερωμένης στη Μασσαλία, στη Μεσόγειο, στο μπαστάρδεμα των μεσογειακών λαών.
Είναι «Το μίσος» τυπωμένο στο χαρτί.
Κι ο Ζαν Κλωντ Ιζζό, ένας μπροστάρης που χάθηκε νωρίς(1945-2000).
Αλήθεια τι είναι εκείνο που κάνει ένα μυθιστόρημα σημαντικό;

Κυριακή, Ιουνίου 28, 2009

«Ας είμαστε τεμπέληδες...

...σε όλα εκτός από τον έρωτα, το πιοτό και την τεμπελιά»
Λέσσινγκ


Υπάλληλος συσκευασίας, επίδοξος ταξιτζής, επαγγελματίας τζογαδόρος, ζαχαροπλάστης, κλητήρας, καθαριστής και πόσες άλλες δουλειές δεν έχει κάνει ο Τσινάσκι, το alter ego του Τσαρλς Μπουκόφσκι στον Άνθρωπο για όλες τις δουλειές (εκδ. Οδυσσέας). Του είναι, όμως, αδύνατο να στεριώσει κάπου. Ίσως γιατί θέλει να γίνει συγγραφέας. Όπως άλλωστε και οι μισοί από όσους περιμένουν μαζί του σε κάποια αίθουσα αναμονής, στη σελίδα του βιβλίου που ξέχασα να σημειώσω.
Όσο συχνά τον διώχνουν από τη δουλειά, άλλο τόσο στέλνει διηγήματα στα μεγαλύτερα περιοδικά της Νέας Υόρκης. Οι απαντήσεις, όμως, είναι ευγενικότατες και αρνητικότατες. Όχι δεν πίνει για να τις ξεχάσει. Πίνει γιατί του έχει γίνει τρόπος ζωής. Γιατί πάντα κάποια παρακμιακή γυναίκα που φορά μεταξωτές κάλτσες και κρατά στην αγκαλιά της με λαχτάρα λεχώνας ένα μπουκάλι φτηνό κρασί, τον περιμένει ξαπλωμένη στο κρεβάτι, έτοιμη για να παραβγεί μαζί του στο ποτό, στις βρισιές, στο γαμήσι.
Όχι, όχι ο Τσινάσκι δεν είναι όποιος-όποιος. Τον παρεξηγήσατε. Έχει σπουδάσει δυο χρόνια δημοσιογραφία! Βέβαια η ουσιαστική σχέση του με τον «λαμπερό» κόσμο των ΜΜΕ είναι ότι για κάποιο σύντομο (όπως σε κάθε δουλειά του άλλωστε) διάστημα καθαρίζει τα τασάκια απ τα πούρα κάποιων μεγαλοδημοσιογράφων των New York Times.

Σεξ, τζόγος, απολύσεις, αλκοολισμός, μισογυνισμός(;), καθόλου αλτρουισμός κυριαρχούν στο σύμπαν του star-αντικομφορμιστή Τσαρλς Μπουκόφκσι. Κι όλα αυτά με μια γλώσσα προφορική, άμεση, εύστοχη της οποίας οι αιφνιδιαστικές προκλήσεις και οι «αφελείς» αλλαγές κατεύθυνσης προκαλούν γέλιο.
Όσο για την κοσμοθεωρία του: «Ποτέ δεν σε έστελναν στο σπίτι σου, ύστερα από έξι ώρες δουλειάς. Φοβόντουσαν ότι ίσως έτσι σου έδιναν χρόνο να σκεφτείς»


Θες η δαμόκλειος σπάθη της κάθε Γιάννας που διαφεντεύει τις ζωές μας, θες η υποψία ότι η περιπέτεια κρύβεται στο ξεβόλεμα, με οδήγησαν να γράψω αυτές τις αράδες, για εκείνον που αν την είχε μπροστά του θα της έλεγε: «Σας έδωσα το χρόνο μου! Μόνο αυτό είχα να σας δώσω... για να μπορείς εσύ να μένεις στο αριστοκρατικό σου σπίτι και να απολαμβάνεις όλα τα ωραία πράγματα αυτού του κόσμου. Αν έχασε κάποιος σε αυτή την ιστορία αυτός είμαι εγώ.»
Κι έπειτα θα έπινε με μια γουλιά απ' το ουίσκι του και θα απευθυνόταν προς όλους εμάς: «...ουσιαστικά ξεκωλώνεσαι για να κάνεις πλούσιο κάποιον άλλο και είσαι και υποχρεωμένος από πάνω να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που σου δίνει.»

Vita Mi Barouak

Τρίτη, Μαΐου 19, 2009

Τεράστιες κοιλιές VS τερατόμορφες μασέλες

Στέκομαι μπροστά σ’ ένα περίπτερο. Κοιτάζω τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Οι τίτλοι, τα γραφήματα, τα σκίτσα πλέκονται όλα μαζί και γίνονται μια ιστορία με μπλε και πράσινα καρτούν μπροστά στα μάτια μου. «Είστε κλέφτες», λένε τα πράσινα καρτούν με τις τεράστιες κοιλιές «Κι εσείς είστε», απαντούν τα μπλε με τις τερατόμορφες μασέλες. «Ναι αλλά εσείς είστε περισσότερο κλέφτες», ουρλιάζουν οι πράσινες κοιλιές «Όχι εσείς είστε περισσότερο κλέφτες...» Και πάει λέγοντας.
Ταράζομαι, συνέρχομαι, τα γράμματα παίρνουν πάλι τη θέση των καρτούν. Η ματιά μου στέκεται σε ένα γκάλοπ για τις ευρωεκλογές. Ψηφίζουμε τους εκπροσώπους μας στο ευρωκοινοβούλιο, το οποίο από ότι έχω καταλάβει, δεν έχει καμιά ουσιαστική παρέμβαση στα τεκταινόμενα των Βρυξελών. Οι επίτροποι ναι, οι επιτροπές βεβαίως, η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα φυσικά, αλλά το κοινοβούλιο όχι.
Παρόλα αυτά οι ευρωεκλογές είναι μια αφορμή να εκφράσουμε την αγανάκτησή μας. Αντί να βγούμε να τα κάνουμε λαμπόγυαλο, χίλιες φορές να τους μαυρίσουμε με χάρη. Κοιτάζω τις δημοσκοπήσεις με ελπίδα. Κι όμως. 7 στους 10 (και λίγους λέω) θα ψηφίσουν τους πράσινους και τους μπλε. Χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος ακυβερνησίας, χωρίς να πρέπει να διαλέξουν οπωσδήποτε κάποιον από τους δυο, θα επιβραβεύσουν τις παραγραφές του Βατοπεδίου, των ομολόγων, της Siemens και όλων των άλλων ανδραγαθημάτων των πράσινων και των μπλε καρτούν.
Είναι που πάνε τα μαγαζιά μας καλά. Και από αυξήσεις μισθών άλλο τίποτα. Είναι που η ανεργία δεν παραμονεύει στη γωνία και η Κρίση είναι ένα άσχημο όνειρο.
Εύγε μας!
Κλείνοντας θα ήθελα να διευκρινίσω κάτι σχετικά με τους πράσινους. Λέγοντας πράσινους εννοώ φυσικά τους Πασόκους, όχι τους οικολόγους πράσινους. Μη γελάτε, αυτά πρέπει να ξεκαθαρίζονται. Γιατί μπορεί και οι μεν και οι δεν να μιλάνε για πράσινη ανάπτυξη (όπως άλλωστε και οι κύριοι του environmental marketing των μεγάλων εταιριών) μπορεί και οι δυο να είναι απόντες από τα οικολογικά κινήματα, τουλάχιστον εκείνα στην Αθήνα (έτσι λένε οι ριζοσπάστες οικολόγοι) αλλά σε ότι έχει να κάνει με παραγραφές, σκάνδαλα και λοιπά σπορ δεν τίθεται ζήτημα παρανόησης...

Vita Mi Barouak

Πέμπτη, Μαΐου 07, 2009

ΤΟ 13ο ΥΠΟΓΕΙΟ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Σας προσκαλώ στην παρουσίαση του βιβλίου μου Το 13ο Υπόγειο
(εκδ. Μπαρτζουλιάνος)
που θα γίνει την Τετάρτη 13 Μαϊου και ώρα 20:30
στον Πολυχώρο BACARO, Σοφοκλέους 1, Αθήνα
(Στάση ΜΕΤΡΟ, Πανεπιστήμιο)

Θα μιλήσουν οι:
Ελένη Γκίκα, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας
Περικλής Κοροβέσης, συγγραφέας, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
Πέτρος Τατσόπουλος, συγγραφέας

Θα συντονίσει ο Λάμπρος Σκουζάκης, κριτικός λογοτεχνίας (ιστολόγιο "Πανδοχείο", Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας)
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει η ηθοποιός Ιωάννα Μυλωνά.

ΥΓ. Θα ακολουθήσουν μουσική, αλκοόλ και τα πέπλα της νύχτας θα πέσουν ...

Σάββατο, Μαΐου 02, 2009

Λεωνίδα Χρηστάκη, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν!

Εξάρχεια, Νοσότρος, 2008. O Λεωνίδας Χρήστακης είχε αποσυρθεί σε μια γωνιά και φουμάριζε την πίπα του. Η παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου είχε μόλις τελειώσει. Στο βάθος, έστεκε στο bar μια κουνιστή και λυγιστή κοπελιά, με ροδοκόκκινα μάγουλα και πρόστυχο κορμί. Περνώντας από μπροστά μου και κατευθυνόμενη προς το μέρος του Χρηστάκη διαπίστωσα ότι μύριζε αλκοόλ και καύλα, ενώ το πάνω μέρος του μικροσκοπικού της εσώρουχου έπαιζε κουκλοθέατρο έξω από το χαμηλοκάβαλο τζιν της. Έφτασε ένα μέτρο από τον Χρηστάκη, κοντοστάθηκε αναποφάσιστα κι έκανε μεταβολή. Ο Χρηστάκης τη σκάναρε με την άκρη του ματιού του, αλλά δεν έδωσε σημασία. Βρισκόταν στην κυριολεξία στο δικό του, μοναδικό κόσμο, που πριν λίγο είχε αποκαλύψει ο Ρόμβος με τη βοήθεια των εύστοχων παρεμβάσεων του Χρηστάκη.

Η... Καυλιάννα κοντοστάθηκε ανάμεσα σε νέους, γέρους κι επίδοξους αβαντ γκαρντ που συζητούσαν όρθιοι για τα παλιά, μην γνωρίζοντας φυσικά, ότι ο Δεκέμβρης του 2008 κυοφορούνταν κάπου εκεί γύρω.
Συνέχιζε να κοιτά «απειλητικά» τον Χρηστάκη. Πήρε ένα βιβλίο του απ τον πάγκο και πλησίασε αποφασιστικά στο τραπέζι του.
Ήταν μόνος και κάπνιζε σκεφτικός.
Ίσως οραματιζόταν το μεγάλο ταξίδι.
Έκατσε δίπλα του.
Τον κοίταξε στα μάτια.
Εκείνος συνέχιζε να καπνίζει το τσιμπούκι του, δεν της έδινε σημασία.
Ξαφνικά εκείνη άνοιξε το βιβλίο, το ακούμπησε στο τραπέζι και το χτύπησε με τη γροθιά της, με όλη της τη δύναμη μια, δυο, τρεις. Τράνταξε η γης, στην προσπάθειά της να το τιθασεύσει στη σελίδα που ήθελε. Και ξανά. Και ξανά. Τα ρουθούνια της έφτυναν θειάφι. Γύρισε και τον κοίταξε πάλι επίμονα, αλλά εκείνος συνέχιζε να ατενίζει αδιάφορος το πλήθος.

Αυτή ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που είδα από κοντά τον Λεωνίδα Χρηστάκη. Έχω ακούσει εκατοντάδες φορές τις σχιζοφωνητικές απαγγελίες του και άλλες τόσες ιστορίες για εκείνον από φίλους κι εχθρούς του. Ήταν εκδότης, συγγραφέας, ζωγράφος, μουσικός, κάτι τελείως διαφορετικό. Αναρχικός; Ιδεολογικά, νομίζω, σχεδόν απροσδιόριστος. Κατά τη γνώμη μου, επιτρέψτε μου να πω, ο παππούς της ελληνικής αντικουλτούρας.
Εκείνος που πάνω απ όλα μας δίδαξε
ότι πέρα του καλλιτεχνικού κομφορμισμού
υπάρχει κι άλλος δρόμος.

Λεωνίδα Χρηστάκη, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν και σου εύχονται καλό ταξίδι!


Από τα σχιζοφωνητικά:




Vita Mi Barouak

Παρασκευή, Απριλίου 24, 2009

Φωτογραφίες από την εκδήλωση για Το 13ο Υπόγειο στην Πρέβεζα

Με σόκαρε ευχάριστα, η εκδήλωση στην Πρέβεζα. Φίλοι, συγγενείς, γνωστοί και άγνωστοι γέμισαν ασφυκτικά την αίθουσα. Προβληματισμένα, συγκινημένα, χαρούμενα πρόσωπα άκουσαν σιωπηλά τους ομιλητές που ήταν καταπληκτικοί. Τους ευχαριστώ πολύ, για όσα όμορφα είπαν σχετικά με την πλοκή, τη φαντασία, το ερωτικό στοιχείο του βιβλίου, αλλά κυρίως γιατί αποκωδικοποίησαν και τόνισαν τις κοινωνικοπολιτικές μου θέσεις για τη γενιά μας και το σύστημα. Η βραδιά έκλεισε κάνοντας σπονδή με τσίπουρο στο άγαλμα του Καρυωτάκη...
Τους ευχαριστώ όλους, μέσα απ την καρδιά μου.





Κυριακή, Απριλίου 12, 2009

Σουβλίζοντας Το 13ο Υπόγειο στην Πρέβεζα

Το βιβλιοπωλείο Ατραπός και οι εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος
σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

Το 13ο υπόγειο

του Βαγγέλη Μπέκα


την Τετάρτη 22 Απριλίου 2009, ώρα 20:30
στη Λαϊκή Αγορά Πρέβεζας.


Ομιλητές:
Βαγγέλης Αυδίκος (καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας)
Αλέξης Δάρας (ποιητής)

Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει ο συγγραφέας*.


ΥΓ. Αμέσως μετά θα ακολουθήσει ολονυχτία στο άγαλμα του τρισμέγιστου Κ. Καρυωτάκη.

* ΨΩΝΑΡΑ, ε, ΨΩΝΑΡΑ!

Δευτέρα, Μαρτίου 30, 2009

Και στη γιαγιά Λέξω


Στεκόταν μπροστά στην τηλεόραση για ώρες. Μαύρα ρούχα, μαντήλι, πλεξούδες στα μαλλιά. Εκείνη που ανεβοκατέβαινε χωρίς ανάσα απ’ τα βουνά του Σουλίου στον κάμπο του ποταμού Αχέροντα, τώρα βρίσκονταν ανήμπορη στο κρεβάτι, περιμένοντας να δει τον εγγονό στο γυαλί. Τον εγγονό που δούλευε στην TV. Εκείνον που χε το όνομα του άντρα της, τον οποίο έχασε τη δεύτερη φορά που τον έστειλαν εξορία.
Εκείνος, όμως, δεν έλεγε να φανεί. Πως μπορούσε να φανταστεί η γιαγιά, ότι τα τηλεοπτικά κανάλια είναι εργοστάσια νέου τύπου. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι είναι αφανείς, έχουν λογαριασμούς που τρέχουν, φόβο ανεργίας κι ενοχές.
Μεταμοντέρνο Προλεταριάτο...

Λίγους μήνες αργότερα ήταν να παντρευτεί ένα άλλο της αγγόνι. Μια βραδιά πριν απ το χορό του Ησαία, η γιαγιά πήρε μια σημαντική απόφαση. Πολύ σημαντική απόφαση. Αποφάσισε να πάει να βρει τον άντρα της στον άλλο κόσμο.

Η οικογένεια σοκαρίστηκε. Τα χαμόγελα ξεκρεμάστηκαν. Ξημέρωνε γάμος.

Θυμάμαι που πήγα και την είδα στο νεκροτομείο. Έκανε ψύχρα. Φίλησα το παγωμένο της μέτωπο και την κλείσαμε στο ψυγείο. Είχε προτεραιότητα η ζωή...
Στο "γλέντι" δεν χόρεψε κανείς. Το ψητό που βάζαμε στο στόμα μας ήταν θαρρείς παγωμένο απ’ το ίδιο ψυγείο.

Την επομένη του γάμου, έγινε η κηδεία. Οι ίδιοι άνθρωποι που την προηγούμενη πετούσαν ρύζι, σε λίγο θα πέταγαν χώμα για το στερνό «γεια». Όταν έσκυψα μες στην εκκλησία και της φίλησα το μέτωπο, της ψιθύρισα δακρυσμένος: «Το βιβλίο που θα βγάλω, αφιερωμένο»

Κι έτσι κάπως
Για τελείως διαφορετικούς λόγους
Δυο γενιές
Στάθηκαν μαζί στο ίδιο βάθρο
Και σχηματίστηκε ένα μεταμοντέρνο πλεξιγκλάς.

Στη γενιά των 700 €
Και στη γιαγιά Λέξω


Vita Mi Barouak

Σάββατο, Μαρτίου 21, 2009

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ#2

Αλείφουν τις πόλεις με ατσάλι

και δεν μιλάς αναθεματισμένη συνείδηση

ενθύμιο από ιστορίες το μετέωρο βήμα της επιλογής

όμως δεν φοβάμαι

κοίτα μόνο κλαίω

ακουμπώντας

στα μουχλιασμένα περβάζια της ανατολής

άκουω τη γη που ζει

χορεύει στον χτύπο της βροχής

νιώθω εξιλεωμένος

άθεος αθάνατος


ο χρόνος πρέζα

ψάχνουν να τον βρουν

τα παιδιά απ’ τις πόρτες


μαζεύω τις λέξεις από την άσφαλτο

τρέχω στις τέχνες των τοίχων


φωτιά στο ποτήρι

ένα τσιγάρο γεμάτο ιδέες

κι εσύ καρδιά μου

βαδίζεις με τα αγρία πιάνα

στην γη του αχαλίνωτου κέρδους


εξέγερση οι ανάγκες που έρχονται


al.barouak

Παρασκευή, Μαρτίου 13, 2009

Και μετά και μετά;

Μετά ήρθαν τα χελιδόνια, τα λιβάδια γέμισαν αγριολούλουδα και οι απολυμένοι πήγαν βόλτα στους αγρούς, πιασμένοι χέρι-χέρι με μετανάστες και νέους με στραγγαλισμένα όνειρα. Εγώ κρύφτηκα πίσω από μια βαλανιδιά, σε κάλεσα κοντά μου και κάναμε... τρίο παρέα με ένα τρυποκάρυδο.

Έπειτα περάσαμε τα αρνιά στη σούβλα, φάγαμε, ήπιαμε, κάναμε έρωτα πάνω στα κάρβουνα κι όταν γυρίσαμε στην Αθήνα συνεχίσαμε να το κάνουμε πάνω σε στάχτες. Τα κτίρια ήταν ακόμα γκρίζα, ο Κηφισός ήταν μονίμως μποτιλιαρισμένος και ο ηλεκτρικός κύλαγε σαν σαλίγκαρος πάνω σε ράγες.

Και μετά και μετά;...

Μετά ήρθαν οι ζέστες και οι μύγες, οι παχιές, που το χαν ρίξει στη δίαιτα. Ήρθαν τα μεταλλαγμένα καρπούζια και οι φράουλες. Οι λογαριασμοί κόλλαγαν απ την κάψα ο ένας πάνω στον άλλο, ενώ οι Τράπεζες συνέχιζαν να ιδρώνουν και να ξεφυσούν. Πήγαμε, όμως, στη Λούτσα για μπάνιο. Ξεκινήσαμε το α Σ/Κ, φτάσαμε το 3α Σ/Κ κι εκεί κάναμε λίγο μάτι σε κορμιά με τατουάζ, δαγκώσαμε στα μεσημεριανά μας όνειρα χείλια με σκουλαρίκια και ξεχαστήκαμε.

Ακολούθησε ο κύριος φθινόπωρος. Οι απολυμένοι έγιναν περισσότεροι, οι φοβισμένοι επίσης, και όσο γι όλους εμάς, η μελαγχολία πλάκωσε απότομα την ψυχή μας, όπως τα γέρικα φύλλα έθαψαν την άσφαλτο κάτω απ το καφέ.

Και μετά και μετά;...

Μετά συνεχίσαμε να φουσκώνουμε μέσα μας σαν μπαζωμένες αρτηρίες. Κι όσο πέρναγε ο καιρός το βάρος μέσα μας μεγάλωνε, γιατί δεν βλέπαμε φως, τα σύννεφα ήταν πλέον ανθρακί και αυτοί εκεί πάνω δεν έδειχναν να νοιάζονται. Ώσπου κάποιος έδωσε την αφορμή και βγήκαμε πάλι στους δρόμους!

Και μετά και μετά;

Μετά κάποιος πλησίασε απότομα στο γραφείο μου, τρόμαξα, βγήκα έξω απ το μπαούλο της ονειροπόλησης κι επέστρεψα πίσω στη δουλειά που συνεχίζει να με τρέφει ανεπιτυχώς.


Vita Mi Barouak


ΥΓ. Έργο του Ν. Στεφάνου

Τετάρτη, Μαρτίου 11, 2009

«ΧΩΡΙΣΕΜΕΙΣ» του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΘΗΝΑΚΗ

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ (ΔΕ)ΚΑΤΩΝ σάς προσκαλεί(και ‘μεις αντιγράφουμε έπειτα από copy-paste) στην παρουσίαση των βιβλίων

«Η ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΝΗΣΟΣ ΚΥΝΑΙΔΟΣ» του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΖΟΥΜΑΚΑ

και «ΧΩΡΙΣΕΜΕΙΣ» του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΘΗΝΑΚΗ.

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009, 18:00
IANOS Σταδίου 24


Για το βιβλίο του Δ Η Μ Η Τ Ρ Η Τ Ζ Ο Υ Μ Α Κ Α θα μιλήσουν
ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΟΥΔΙΩΤΗΣ και ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ, ποιητής και εκδότης του περιοδικού «Μανδραγόρας».

Για το βιβλίο του Δ Η Μ Η Τ Ρ Η Α Θ Η Ν Α Κ Η θα μιλήσουν
οι ποιητές ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ και ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
ενώ ποιήματα θα διαβάσει ο ποιητής ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΛΟΥΚΑΣ.

Κυριακή, Μαρτίου 01, 2009

To 13o Υπόγειο... Στο Κόκκινο (105,5 FM)


Την Τετάρτη 4/3 από τις 00:00 ως τις 02:00, Το 13ο Υπόγειο θα διακτινιστεί Στο Κόκκινο στην εκπομπή Gin Sonic του Γιάννη Ιωάννου και της Βάσιας Μπακογιάννη. Το ταξίδι στους 105,5 στα FM θα ακολουθήσει και η αφεντομουτσουνάρα μου. Μαζί μου θα φέρω το μπαούλο με τις ατάκες που κρύβω στα υπόγεια του βιβλίου μου και κάποιες SOS απαντήσεις, ενώ στην τσέπη μου θα έχω κρυμένο ένα νεροπίστολο που θα σας πιτσιλίσει με mp3.