Έρημη γη

Κι όταν καταντήσουμε τον τόπο μας έρημη γη,
χωρίς ούτε ένα φύλλο για να κάψουμε,
θα αυτοπυρποληθούμε απ την ανία.

Επιστολή Γαβρά για τον «λογοκριμένο» Παρθενώνα

"Σκοπός μου ήταν να δείξω - βασιζόμενος σε αναμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα - ότι η σταδιακή " συρρίκνωση " του Παρθενώνα δεν πρέπει να αποδοθεί σε τυχόν φθορές μέσα στο χρόνο ή σε ενδεχόμενες αδυναμίες της κατασκευής του αλλά αντίθετα οφείλεται στον φανατισμό των ανθρώπων καθώς και στην βαρβαρότητα των διαδοχικών εισβολέων, χωρίς να ξεχνά κανείς τις ασύστολες λεηλασίες του λόρδου Eλγιν, πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας.
Στη σκηνή που κόπηκε βλέπουμε μερικούς βανδάλους " παλαιοχριστιανούς " να καταστρέφουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού θεωρώντας τα είδωλα και αναπαραστάσεις ακολασίας. Φαίνεται ότι ο ελληνικός κλήρος ζήτησε στη Διοίκηση του Μουσείου της Ακρόπολης όπου προβάλλεται η ταινία να κόψει αυτή τη σκηνή.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται : οι θρησκόληπτοι που άλλοτε ακρωτηρίαζαν τα αγάλματα, σήμερα επεμβαίνουν και κόβουν τις εικόνες. Το πεδίο των λογοκριτών εμπλουτίσθηκε με ανώτερους δημοσίους λειτουργούς των οποίων το καθήκον είναι η προστασία της Δημοκρατίας. Οι νόμοι που προστατεύουν τα Πνευματικά Δικαιώματα των Δημιουργών ( Droits d'Auteur) απαγορεύουν ρητά οποιαδήποτε αλλαγή σε μία κινηματογραφική ταινία χωρίς τη συγκατάθεση του σκηνοθέτη.
Θέλω να κάνω σαφές το εξής:ο κύριος σκοπός της ταινίας μου είναι να αποδειχθεί ότι ο λόρδος Eλγιν κατέστρεψε μέρος του ναού και έκλεψε τα αγάλματά του για κερδοσκοπικούς λόγους : ο αγοραστής - δηλαδή ο κλεπταποδόχος - ήταν το αγγλικό κράτος.Τα αγάλματα αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο του Παρθενώνα."

Ακόμα απορώ πως τους γλίτωσε το μ.Χ του Αλεξάκη.

Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας

Aπό μικρός σνόμπαρα τα αστυνομικά μυθιστορήματα. Πρώτον, γιατί δεν έτρεφα λεπτά αισθήματα για τους μπάτσους. Δεύτερον, γιατί μου φαινόταν πολύ σίγουρος δρόμος, η πλοκή τύπου: συμβαίνει ένα έγκλημα και κάποιο ομορφόπαιδο το εξιχνιάζει. Τρίτον, γιατί τότε στα χρόνια της νεότητας, που ‘μουν ευαίσθητος σαν την καρδιά ενός μαρουλιού, ο αστυνόμος Μπέκας, λόγω συνωνυμίας και επαγγέλματος, με τραυμάτισε ψυχικά, μέσω της καζούρας των συνομήλικων.
Μήπως, όμως, πρέπει να επανεξετάσω για τα αστυνομικά;
Αλήθεια, τι είναι εκείνο που κάνει ένα μυθιστόρημα σημαντικό; Προσοχή, δεν είπα εξαιρετικό, συναρπαστικό, ταξιδιάρικο, υψηλής αισθητικής απόλαυσης ή κάτι τέτοιο. Σημαντικό, είπα. Χμ… Είναι πλέον παραδεκτό, μάλιστα και με τη βούλα της επίσημης κριτικής, ότι η οξυδερκής κοινωνική ματιά του συγγραφέα, είναι αρκετή για να μετατρέψει ένα λογοτεχνικό είδος, από «ευτελές», «ποταπό» και «τρισάθλιο», όπως το αστυνομικό μυθιστόρημα, και να το τοποθετήσει στα υψηλότερα ράφια της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ε, να μην βάλω και τη δικιά μου βούλα;
Διαβάζοντας το Μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας του Ζαν Κλωντ Ιζζο (Εκδ. Πόλις), αισθάνθηκα, είδα, γεύθηκα πολύ περισσότερα από ότι μπορούσα να περιμένω.
Διάβασα ότι οικονομική κρίση είχαν και στη δεκαετία του 90.
Διαπίστωσα ότι οι... Αλβανοί της Γαλλίας, είναι οι Αλγερινοί, οι Άραβες.
Ταξίδεψα παρέα με μεσογειακές μουσικές και χιπ χοπ ρύμες στις κακόφημες γειτονιές της Μασσαλίας, είδα τις διασυνδέσεις του οργανωμένου εγκλήματος με την εξουσία, το ρατσισμό πανταχού παρόν, τους διεφθαρμένους μπάτσους, τα γκέτο, το πολυεθνικό λιμάνι της Μασσαλίας, με τον δικό του θρύλο και Ολυμπιακό.
Μα πάνω απ όλα παρακολούθησα ένα μπάτσο που αρνείται το βρώμικο ρόλο που του έχουν αναθέσει και αναζητεί όχι απλά την διαλεύκανση ενός εγκλήματος, αλλά την... εκδίκηση; Το παρελθόν; Την αλήθεια; Κι όλα αυτά παρέα με ποτά, τσιγάρα και ανήθικες γυναίκες στα σκοτεινά.
Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας είναι το πρώτο νουάρ μυθιστόρημα μιας τριλογίας αφιερωμένης στη Μασσαλία, στη Μεσόγειο, στο μπαστάρδεμα των μεσογειακών λαών.
Είναι «Το μίσος» τυπωμένο στο χαρτί.
Κι ο Ζαν Κλωντ Ιζζό, ένας μπροστάρης που χάθηκε νωρίς(1945-2000).
Αλήθεια τι είναι εκείνο που κάνει ένα μυθιστόρημα σημαντικό;

χωρίς τίτλο-Αφιερωμένη στους χωρίς χαρτιά

Συμμετοχή στο festival Mir & φεστιβάλ Νάουσας

βίντεο al.barouak

«Ας είμαστε τεμπέληδες...

...σε όλα εκτός από τον έρωτα, το πιοτό και την τεμπελιά»
Λέσσινγκ

Υπάλληλος συσκευασίας, επίδοξος ταξιτζής, επαγγελματίας τζογαδόρος, ζαχαροπλάστης, κλητήρας, καθαριστής και πόσες άλλες δουλειές δεν έχει κάνει ο Τσινάσκι, το alter ego του Τσαρλς Μπουκόφσκι στον Άνθρωπο για όλες τις δουλειές (εκδ. Οδυσσέας). Του είναι, όμως, αδύνατο να στεριώσει κάπου. Ίσως γιατί θέλει να γίνει συγγραφέας. Όπως άλλωστε και οι μισοί από όσους περιμένουν μαζί του σε κάποια αίθουσα αναμονής, στη σελίδα του βιβλίου που ξέχασα να σημειώσω.
Όσο συχνά τον διώχνουν από τη δουλειά, άλλο τόσο στέλνει διηγήματα στα μεγαλύτερα περιοδικά της Νέας Υόρκης. Οι απαντήσεις, όμως, είναι ευγενικότατες και αρνητικότατες. Όχι δεν πίνει για να τις ξεχάσει. Πίνει γιατί του έχει γίνει τρόπος ζωής. Γιατί πάντα κάποια παρακμιακή γυναίκα που φορά μεταξωτές κάλτσες και κρατά στην αγκαλιά της με λαχτάρα λεχώνας ένα μπουκάλι φτηνό κρασί, τον περιμένει ξαπλωμένη στο κρεβάτι, έτοιμη για να παραβγεί μαζί του στο ποτό, στις βρισιές, στο γαμήσι.
Όχι, όχι ο Τσινάσκι δεν είναι όποιος-όποιος. Τον παρεξηγήσατε. Έχει σπουδάσει δυο χρόνια δημοσιογραφία! Βέβαια η ουσιαστική σχέση του με τον «λαμπερό» κόσμο των ΜΜΕ είναι ότι για κάποιο σύντομο (όπως σε κάθε δουλειά του άλλωστε) διάστημα καθαρίζει τα τασάκια απ τα πούρα κάποιων μεγαλοδημοσιογράφων των New York Times.

Σεξ, τζόγος, απολύσεις, αλκοολισμός, μισογυνισμός(;), καθόλου αλτρουισμός κυριαρχούν στο σύμπαν του star-αντικομφορμιστή Τσαρλς Μπουκόφκσι. Κι όλα αυτά με μια γλώσσα προφορική, άμεση, εύστοχη της οποίας οι αιφνιδιαστικές προκλήσεις και οι «αφελείς» αλλαγές κατεύθυνσης προκαλούν γέλιο.
Όσο για την κοσμοθεωρία του: «Ποτέ δεν σε έστελναν στο σπίτι σου, ύστερα από έξι ώρες δουλειάς. Φοβόντουσαν ότι ίσως έτσι σου έδιναν χρόνο να σκεφτείς»


Θες η δαμόκλειος σπάθη της κάθε Γιάννας που διαφεντεύει τις ζωές μας, θες η υποψία ότι η περιπέτεια κρύβεται στο ξεβόλεμα, με οδήγησαν να γράψω αυτές τις αράδες, για εκείνον που αν την είχε μπροστά του θα της έλεγε: «Σας έδωσα το χρόνο μου! Μόνο αυτό είχα να σας δώσω... για να μπορείς εσύ να μένεις στο αριστοκρατικό σου σπίτι και να απολαμβάνεις όλα τα ωραία πράγματα αυτού του κόσμου. Αν έχασε κάποιος σε αυτή την ιστορία αυτός είμαι εγώ.»
Κι έπειτα θα έπινε με μια γουλιά απ' το ουίσκι του και θα απευθυνόταν προς όλους εμάς: «...ουσιαστικά ξεκωλώνεσαι για να κάνεις πλούσιο κάποιον άλλο και είσαι και υποχρεωμένος από πάνω να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που σου δίνει.»

Vita Mi Barouak

Τεράστιες κοιλιές VS τερατόμορφες μασέλες

Στέκομαι μπροστά σ’ ένα περίπτερο. Κοιτάζω τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Οι τίτλοι, τα γραφήματα, τα σκίτσα πλέκονται όλα μαζί και γίνονται μια ιστορία με μπλε και πράσινα καρτούν μπροστά στα μάτια μου. «Είστε κλέφτες», λένε τα πράσινα καρτούν με τις τεράστιες κοιλιές «Κι εσείς είστε», απαντούν τα μπλε με τις τερατόμορφες μασέλες. «Ναι αλλά εσείς είστε περισσότερο κλέφτες», ουρλιάζουν οι πράσινες κοιλιές «Όχι εσείς είστε περισσότερο κλέφτες...» Και πάει λέγοντας.
Ταράζομαι, συνέρχομαι, τα γράμματα παίρνουν πάλι τη θέση των καρτούν. Η ματιά μου στέκεται σε ένα γκάλοπ για τις ευρωεκλογές. Ψηφίζουμε τους εκπροσώπους μας στο ευρωκοινοβούλιο, το οποίο από ότι έχω καταλάβει, δεν έχει καμιά ουσιαστική παρέμβαση στα τεκταινόμενα των Βρυξελών. Οι επίτροποι ναι, οι επιτροπές βεβαίως, η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα φυσικά, αλλά το κοινοβούλιο όχι.
Παρόλα αυτά οι ευρωεκλογές είναι μια αφορμή να εκφράσουμε την αγανάκτησή μας. Αντί να βγούμε να τα κάνουμε λαμπόγυαλο, χίλιες φορές να τους μαυρίσουμε με χάρη. Κοιτάζω τις δημοσκοπήσεις με ελπίδα. Κι όμως. 7 στους 10 (και λίγους λέω) θα ψηφίσουν τους πράσινους και τους μπλε. Χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος ακυβερνησίας, χωρίς να πρέπει να διαλέξουν οπωσδήποτε κάποιον από τους δυο, θα επιβραβεύσουν τις παραγραφές του Βατοπεδίου, των ομολόγων, της Siemens και όλων των άλλων ανδραγαθημάτων των πράσινων και των μπλε καρτούν.
Είναι που πάνε τα μαγαζιά μας καλά. Και από αυξήσεις μισθών άλλο τίποτα. Είναι που η ανεργία δεν παραμονεύει στη γωνία και η Κρίση είναι ένα άσχημο όνειρο.
Εύγε μας!
Κλείνοντας θα ήθελα να διευκρινίσω κάτι σχετικά με τους πράσινους. Λέγοντας πράσινους εννοώ φυσικά τους Πασόκους, όχι τους οικολόγους πράσινους. Μη γελάτε, αυτά πρέπει να ξεκαθαρίζονται. Γιατί μπορεί και οι μεν και οι δεν να μιλάνε για πράσινη ανάπτυξη (όπως άλλωστε και οι κύριοι του environmental marketing των μεγάλων εταιριών) μπορεί και οι δυο να είναι απόντες από τα οικολογικά κινήματα, τουλάχιστον εκείνα στην Αθήνα (έτσι λένε οι ριζοσπάστες οικολόγοι) αλλά σε ότι έχει να κάνει με παραγραφές, σκάνδαλα και λοιπά σπορ δεν τίθεται ζήτημα παρανόησης...

Vita Mi Barouak

ΤΟ 13ο ΥΠΟΓΕΙΟ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Σας προσκαλώ στην παρουσίαση του βιβλίου μου Το 13ο Υπόγειο
(εκδ. Μπαρτζουλιάνος)
που θα γίνει την Τετάρτη 13 Μαϊου και ώρα 20:30
στον Πολυχώρο BACARO, Σοφοκλέους 1, Αθήνα
(Στάση ΜΕΤΡΟ, Πανεπιστήμιο)

Θα μιλήσουν οι:
Ελένη Γκίκα, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας
Περικλής Κοροβέσης, συγγραφέας, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
Πέτρος Τατσόπουλος, συγγραφέας

Θα συντονίσει ο Λάμπρος Σκουζάκης, κριτικός λογοτεχνίας (ιστολόγιο "Πανδοχείο", Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας)
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει η ηθοποιός Ιωάννα Μυλωνά.

ΥΓ. Θα ακολουθήσουν μουσική, αλκοόλ και τα πέπλα της νύχτας θα πέσουν ...

Λεωνίδα Χρηστάκη, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν!

Εξάρχεια, Νοσότρος, 2008. O Λεωνίδας Χρήστακης είχε αποσυρθεί σε μια γωνιά και φουμάριζε την πίπα του. Η παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου είχε μόλις τελειώσει. Στο βάθος, έστεκε στο bar μια κουνιστή και λυγιστή κοπελιά, με ροδοκόκκινα μάγουλα και πρόστυχο κορμί. Περνώντας από μπροστά μου και κατευθυνόμενη προς το μέρος του Χρηστάκη διαπίστωσα ότι μύριζε αλκοόλ και καύλα, ενώ το πάνω μέρος του μικροσκοπικού της εσώρουχου έπαιζε κουκλοθέατρο έξω από το χαμηλοκάβαλο τζιν της. Έφτασε ένα μέτρο από τον Χρηστάκη, κοντοστάθηκε αναποφάσιστα κι έκανε μεταβολή. Ο Χρηστάκης τη σκάναρε με την άκρη του ματιού του, αλλά δεν έδωσε σημασία. Βρισκόταν στην κυριολεξία στο δικό του, μοναδικό κόσμο, που πριν λίγο είχε αποκαλύψει ο Ρόμβος με τη βοήθεια των εύστοχων παρεμβάσεων του Χρηστάκη.

Η... Καυλιάννα κοντοστάθηκε ανάμεσα σε νέους, γέρους κι επίδοξους αβαντ γκαρντ που συζητούσαν όρθιοι για τα παλιά, μην γνωρίζοντας φυσικά, ότι ο Δεκέμβρης του 2008 κυοφορούνταν κάπου εκεί γύρω.
Συνέχιζε να κοιτά «απειλητικά» τον Χρηστάκη. Πήρε ένα βιβλίο του απ τον πάγκο και πλησίασε αποφασιστικά στο τραπέζι του.
Ήταν μόνος και κάπνιζε σκεφτικός.
Ίσως οραματιζόταν το μεγάλο ταξίδι.
Έκατσε δίπλα του.
Τον κοίταξε στα μάτια.
Εκείνος συνέχιζε να καπνίζει το τσιμπούκι του, δεν της έδινε σημασία.
Ξαφνικά εκείνη άνοιξε το βιβλίο, το ακούμπησε στο τραπέζι και το χτύπησε με τη γροθιά της, με όλη της τη δύναμη μια, δυο, τρεις. Τράνταξε η γης, στην προσπάθειά της να το τιθασεύσει στη σελίδα που ήθελε. Και ξανά. Και ξανά. Τα ρουθούνια της έφτυναν θειάφι. Γύρισε και τον κοίταξε πάλι επίμονα, αλλά εκείνος συνέχιζε να ατενίζει αδιάφορος το πλήθος.

Αυτή ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που είδα από κοντά τον Λεωνίδα Χρηστάκη. Έχω ακούσει εκατοντάδες φορές τις σχιζοφωνητικές απαγγελίες του και άλλες τόσες ιστορίες για εκείνον από φίλους κι εχθρούς του. Ήταν εκδότης, συγγραφέας, ζωγράφος, μουσικός, κάτι τελείως διαφορετικό. Αναρχικός; Ιδεολογικά, νομίζω, σχεδόν απροσδιόριστος. Κατά τη γνώμη μου, επιτρέψτε μου να πω, ο παππούς της ελληνικής αντικουλτούρας.
Εκείνος που πάνω απ όλα μας δίδαξε
ότι πέρα του καλλιτεχνικού κομφορμισμού
υπάρχει κι άλλος δρόμος.

Λεωνίδα Χρηστάκη, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν και σου εύχονται καλό ταξίδι!


Από τα σχιζοφωνητικά:




Vita Mi Barouak

Φωτογραφίες από την εκδήλωση για Το 13ο Υπόγειο στην Πρέβεζα

Με σόκαρε ευχάριστα, η εκδήλωση στην Πρέβεζα. Φίλοι, συγγενείς, γνωστοί και άγνωστοι γέμισαν ασφυκτικά την αίθουσα. Προβληματισμένα, συγκινημένα, χαρούμενα πρόσωπα άκουσαν σιωπηλά τους ομιλητές που ήταν καταπληκτικοί. Τους ευχαριστώ πολύ, για όσα όμορφα είπαν σχετικά με την πλοκή, τη φαντασία, το ερωτικό στοιχείο του βιβλίου, αλλά κυρίως γιατί αποκωδικοποίησαν και τόνισαν τις κοινωνικοπολιτικές μου θέσεις για τη γενιά μας και το σύστημα. Η βραδιά έκλεισε κάνοντας σπονδή με τσίπουρο στο άγαλμα του Καρυωτάκη...
Τους ευχαριστώ όλους, μέσα απ την καρδιά μου.

Σουβλίζοντας Το 13ο Υπόγειο στην Πρέβεζα

Το βιβλιοπωλείο Ατραπός και οι εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος
σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

Το 13ο υπόγειο

του Βαγγέλη Μπέκα


την Τετάρτη 22 Απριλίου 2009, ώρα 20:30
στη Λαϊκή Αγορά Πρέβεζας.

Ομιλητές:
Βαγγέλης Αυδίκος (καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας)
Αλέξης Δάρας (ποιητής)

Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει ο συγγραφέας*.


ΥΓ. Αμέσως μετά θα ακολουθήσει ολονυχτία στο άγαλμα του τρισμέγιστου Κ. Καρυωτάκη.

* ΨΩΝΑΡΑ, ε, ΨΩΝΑΡΑ!

Και στη γιαγιά Λέξω

Στεκόταν μπροστά στην τηλεόραση για ώρες. Μαύρα ρούχα, μαντήλι, πλεξούδες στα μαλλιά. Εκείνη που ανεβοκατέβαινε χωρίς ανάσα απ’ τα βουνά του Σουλίου στον κάμπο του ποταμού Αχέροντα, τώρα βρίσκονταν ανήμπορη στο κρεβάτι, περιμένοντας να δει τον εγγονό στο γυαλί. Τον εγγονό που δούλευε στην TV. Εκείνον που χε το όνομα του άντρα της, τον οποίο έχασε τη δεύτερη φορά που τον έστειλαν εξορία.
Εκείνος, όμως, δεν έλεγε να φανεί. Πως μπορούσε να φανταστεί η γιαγιά, ότι τα τηλεοπτικά κανάλια είναι εργοστάσια νέου τύπου. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι είναι αφανείς, έχουν λογαριασμούς που τρέχουν, φόβο ανεργίας κι ενοχές.
Μεταμοντέρνο Προλεταριάτο...

Λίγους μήνες αργότερα ήταν να παντρευτεί ένα άλλο της αγγόνι. Μια βραδιά πριν απ το χορό του Ησαία, η γιαγιά πήρε μια σημαντική απόφαση. Πολύ σημαντική απόφαση. Αποφάσισε να πάει να βρει τον άντρα της στον άλλο κόσμο.

Η οικογένεια σοκαρίστηκε. Τα χαμόγελα ξεκρεμάστηκαν. Ξημέρωνε γάμος.

Θυμάμαι που πήγα και την είδα στο νεκροτομείο. Έκανε ψύχρα. Φίλησα το παγωμένο της μέτωπο και την κλείσαμε στο ψυγείο. Είχε προτεραιότητα η ζωή...
Στο "γλέντι" δεν χόρεψε κανείς. Το ψητό που βάζαμε στο στόμα μας ήταν θαρρείς παγωμένο απ’ το ίδιο ψυγείο.

Την επομένη του γάμου, έγινε η κηδεία. Οι ίδιοι άνθρωποι που την προηγούμενη πετούσαν ρύζι, σε λίγο θα πέταγαν χώμα για το στερνό «γεια». Όταν έσκυψα μες στην εκκλησία και της φίλησα το μέτωπο, της ψιθύρισα δακρυσμένος: «Το βιβλίο που θα βγάλω, αφιερωμένο»

Κι έτσι κάπως
Για τελείως διαφορετικούς λόγους
Δυο γενιές
Στάθηκαν μαζί στο ίδιο βάθρο
Και σχηματίστηκε ένα μεταμοντέρνο πλεξιγκλάς.

Στη γενιά των 700 €
Και στη γιαγιά Λέξω

Vita Mi Barouak

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ#2

Αλείφουν τις πόλεις με ατσάλι

και δεν μιλάς αναθεματισμένη συνείδηση

ενθύμιο από ιστορίες το μετέωρο βήμα της επιλογής

όμως δεν φοβάμαι

κοίτα μόνο κλαίω

ακουμπώντας

στα μουχλιασμένα περβάζια της ανατολής

άκουω τη γη που ζει

χορεύει στον χτύπο της βροχής

νιώθω εξιλεωμένος

άθεος αθάνατος

ο χρόνος πρέζα

ψάχνουν να τον βρουν

τα παιδιά απ’ τις πόρτες

μαζεύω τις λέξεις από την άσφαλτο

τρέχω στις τέχνες των τοίχων

φωτιά στο ποτήρι

ένα τσιγάρο γεμάτο ιδέες

κι εσύ καρδιά μου

βαδίζεις με τα αγρία πιάνα

στην γη του αχαλίνωτου κέρδους

εξέγερση οι ανάγκες που έρχονται

al.barouak

Και μετά και μετά;

Μετά ήρθαν τα χελιδόνια, τα λιβάδια γέμισαν αγριολούλουδα και οι απολυμένοι πήγαν βόλτα στους αγρούς, πιασμένοι χέρι-χέρι με μετανάστες και νέους με στραγγαλισμένα όνειρα. Εγώ κρύφτηκα πίσω από μια βαλανιδιά, σε κάλεσα κοντά μου και κάναμε... τρίο παρέα με ένα τρυποκάρυδο.

Έπειτα περάσαμε τα αρνιά στη σούβλα, φάγαμε, ήπιαμε, κάναμε έρωτα πάνω στα κάρβουνα κι όταν γυρίσαμε στην Αθήνα συνεχίσαμε να το κάνουμε πάνω σε στάχτες. Τα κτίρια ήταν ακόμα γκρίζα, ο Κηφισός ήταν μονίμως μποτιλιαρισμένος και ο ηλεκτρικός κύλαγε σαν σαλίγκαρος πάνω σε ράγες.

Και μετά και μετά;...

Μετά ήρθαν οι ζέστες και οι μύγες, οι παχιές, που το χαν ρίξει στη δίαιτα. Ήρθαν τα μεταλλαγμένα καρπούζια και οι φράουλες. Οι λογαριασμοί κόλλαγαν απ την κάψα ο ένας πάνω στον άλλο, ενώ οι Τράπεζες συνέχιζαν να ιδρώνουν και να ξεφυσούν. Πήγαμε, όμως, στη Λούτσα για μπάνιο. Ξεκινήσαμε το α Σ/Κ, φτάσαμε το 3α Σ/Κ κι εκεί κάναμε λίγο μάτι σε κορμιά με τατουάζ, δαγκώσαμε στα μεσημεριανά μας όνειρα χείλια με σκουλαρίκια και ξεχαστήκαμε.

Ακολούθησε ο κύριος φθινόπωρος. Οι απολυμένοι έγιναν περισσότεροι, οι φοβισμένοι επίσης, και όσο γι όλους εμάς, η μελαγχολία πλάκωσε απότομα την ψυχή μας, όπως τα γέρικα φύλλα έθαψαν την άσφαλτο κάτω απ το καφέ.

Και μετά και μετά;...

Μετά συνεχίσαμε να φουσκώνουμε μέσα μας σαν μπαζωμένες αρτηρίες. Κι όσο πέρναγε ο καιρός το βάρος μέσα μας μεγάλωνε, γιατί δεν βλέπαμε φως, τα σύννεφα ήταν πλέον ανθρακί και αυτοί εκεί πάνω δεν έδειχναν να νοιάζονται. Ώσπου κάποιος έδωσε την αφορμή και βγήκαμε πάλι στους δρόμους!

Και μετά και μετά;

Μετά κάποιος πλησίασε απότομα στο γραφείο μου, τρόμαξα, βγήκα έξω απ το μπαούλο της ονειροπόλησης κι επέστρεψα πίσω στη δουλειά που συνεχίζει να με τρέφει ανεπιτυχώς.


Vita Mi Barouak

ΥΓ. Έργο του Ν. Στεφάνου

«ΧΩΡΙΣΕΜΕΙΣ» του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΘΗΝΑΚΗ

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ (ΔΕ)ΚΑΤΩΝ σάς προσκαλεί(και ‘μεις αντιγράφουμε έπειτα από copy-paste) στην παρουσίαση των βιβλίων

«Η ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΝΗΣΟΣ ΚΥΝΑΙΔΟΣ» του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΖΟΥΜΑΚΑ

και «ΧΩΡΙΣΕΜΕΙΣ» του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΘΗΝΑΚΗ.

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009, 18:00
IANOS Σταδίου 24

Για το βιβλίο του Δ Η Μ Η Τ Ρ Η Τ Ζ Ο Υ Μ Α Κ Α θα μιλήσουν
ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΟΥΔΙΩΤΗΣ και ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ, ποιητής και εκδότης του περιοδικού «Μανδραγόρας».

Για το βιβλίο του Δ Η Μ Η Τ Ρ Η Α Θ Η Ν Α Κ Η θα μιλήσουν
οι ποιητές ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ και ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
ενώ ποιήματα θα διαβάσει ο ποιητής ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΛΟΥΚΑΣ.

To 13o Υπόγειο... Στο Κόκκινο (105,5 FM)

Την Τετάρτη 4/3 από τις 00:00 ως τις 02:00, Το 13ο Υπόγειο θα διακτινιστεί Στο Κόκκινο στην εκπομπή Gin Sonic του Γιάννη Ιωάννου και της Βάσιας Μπακογιάννη. Το ταξίδι στους 105,5 στα FM θα ακολουθήσει και η αφεντομουτσουνάρα μου. Μαζί μου θα φέρω το μπαούλο με τις ατάκες που κρύβω στα υπόγεια του βιβλίου μου και κάποιες SOS απαντήσεις, ενώ στην τσέπη μου θα έχω κρυμένο ένα νεροπίστολο που θα σας πιτσιλίσει με mp3.

Η πρώτη σελίδα "Του 13ου Υπογείου"

«Ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα υπάρχει μόνο μία ασήμαντη φυσική λειτουργία: το ανοιγoκλείσιμο των βλεφάρων.
Με την ονειροπόληση ούτε αυτό είναι αναγκαίο»

JAN SVANKMAJER


Μείον Ένα


Πρώτα, φόρεσε το καλτσόν του. Δυσκολεύτηκε λίγο γιατί σκάλωνε στις τρίχες των ποδιών του (κακή συνήθεια να μην κάνεις χαλάουα). Έπειτα φόρεσε την πιο σέξι φούστα της κοπελιάς του, ξυρίστηκε, βάφτηκε, μονάχα περούκα δεν φόρεσε. Και κάπως έτσι βγήκε απ’ το σπίτι, μπήκε στο σαραβαλάκι του και κατευθύνθηκε στη δουλειά του.
Τον έλεγαν Πέτρο. Το σχέδιο είχε μπει στη δυσκολότερη φάση του. Όλα θα κρίνονταν σε λίγα λεπτά.
Ίσως έφταιγε το master του στις οικονομικές επιστήμες, που κρεμόταν αραχνιασμένο πάνω απ’ τον κουμπαρά γουρουνάκι. Ίσως το γεγονός ότι εκείνος που κάποτε έπαιρνε μόνο «Μπράβο Πέτρο!» στα θρανία, τώρα πλέον γευόταν τη μούντζα της αληθινής ζωής.
Πάρκαρε το σαραβαλάκι του στο πρώτο πεζοδρόμιο που βρήκε φιλόξενο. Το είχε αγοράσει με δόσεις προ μηνός από μια μάντρα. Αμέσως μετά διαολόστειλε κάποιον περαστικό που του σφύριξε κοροϊδευτικά, φασκέλωσε κάποιον άλλο που τον ρώτησε: «Πόσα παίρνεις μωρό μου;» κι έπειτα έσπρωξε τη γυάλινη πόρτα του κτιρίου που στεγαζόταν η εταιρία που δούλευε. Η εταιρία επιχειρηματικών συμβούλων «By pass». Oι καλύτερες οικονομικές εγχειρήσεις της πόλης.
«Η κυρία; Εεεεε ο κύριος; Εεεεε κύριε Πέτρο εσείς;», ρώτησε έντρομος ο θυρωρός.
Ο Πέτρος του έστειλε ένα πεταχτό φιλί και μπήκε βιαστικά στο ασανσέρ. Ο πρώτος που συνάντησε βγαίνοντας στον έκτο ήταν η Τζένη. Προ μηνός είχε αποπειραθεί να την ρίξει στο κρεβάτι του, αλλά η Τζένη (λες και ήξερε τα μελλούμενα) τον είχε φιλοδωρήσει με χυλόπιτα.
Αντικρίζοντάς τον, σοκαρίστηκε και κατάπιε την τσίχλα που μασούσε. «Μα πώς είναι δυνατό;», σκέφτηκε. Ο ανδροπρεπής, γεροδεμένος, Πέτρος ήταν ντυμένος σαν επίδοξο τρανσέξουαλ. Μα γιατί; Τι μπορεί ν’ άλλαξε απ’ τον περασμένο μήνα;
Ο Πέτρος την πλησίασε ατάραχος. Έριξε τη ματιά του στις ψηλοτάκουνες γόβες της, κι έπειτα πάλι στα δικά του τακούνια που είχε δανειστεί από το κορίτσι του.
«Πού τα πήρες καλέ Τζενούλα; Μήπως τα ‘χει σε χρυσαφί να πάρω κι εγώ;», της είπε κι έκανε την Τζένη να αναρωτηθεί, μήπως ο τύπος που τα έπινε χτες βράδυ σε κάποιο μπαρ, της είχε ρίξει ναρκωτικά στο ποτό κι ό,τι ζούσε ήταν παραίσθηση.
Έφτυσε την εικόνα του ερμαφρόδιτου Πέτρου μακριά της, ταξίδεψε με τη φαντασία της στα χωράφια του ορθολογισμού κι αναρωτήθηκε γι’ άλλη μια φορά. Μα γιατί; ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ο Πέτρος;
Μα γιατί όλα ήταν ένα σχέδιο.
Ο Πέτρος προχώρησε στο διάδρομο χαιρετώντας τους φρικαρισμένους συναδέλφους του σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Έπειτα ακούμπησε τη ροζ τσάντα του στο γραφείο του και κάθισε στην καρέκλα όπως συνήθιζε εδώ και τρία χρόνια. Έβγαλε σλιμ τσιγάρο, άναψε και περίμενε να τον καλέσει ο μεγάλος με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο φορτωμένο με κραγιόν.

...........................................
...................................

ΥΓ. Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος.

POST CABARET Party - Μια βραδιά ΔΡΑΠΕΤΗΣ από τις σελίδες Του 13ου ΥΠΟΓΕΙΟΥ

Ποιος χαρακτήρας θα θέλατε να είστε, αν καταδυόσασταν στο 13ο Υπόγειο; Μια sexy χορεύτρια, ένας μποέμ μουσικός, ένας αδίστακτος μπράβος, μια εργάτρια β΄ κατηγορίας, μια πόρνη πολυτελείας, ένας πάμπλουτος εκμεταλλευτής, ένας εκκολαπτόμενος επαναστάτης;

Μπείτε στο πνεύμα των αποκριών, διαλέξτε χαρακτήρα, παίξτε με το μακιγιάζ και τα ενδυματολογικά σας όρια, κι ελάτε την Παρασκευή 20/2 στις 23:00 στο Booze Cooperativa( Κολοκοτρώνη 57, upstairs), για να ζήσουμε μια βραδιά που δραπέτευσε από τις σελίδες του πρώτου μου μυθιστορήματος.

Με άλλα λόγια, ντυθείτε εκκεντρικά κι ελάτε να παραβγούμε στο ποτό και στο χορό, παρέα με τον Μπάρμπα Διόνυσο...

Vita Mi Barouak

TO 13o ΥΠΟΓΕΙΟ

Το εμπορικό κέντρο New Bios απλώνεται σαν κισσός μες στην πρωτεύουσα και κατασπαράσσει καθημερινώς νέα τετράγωνα του πολεοδομικού ιστού. Θαρρείς και πρόκειται για μια ολόκληρη εμπορική πόλη που απέδρασε απ’ το μέλλον.
Οι εργαζόμενοι στο εμπορικό κέντρο New Bios δίνουν λόγο μόνο στα εταιρικά δικαστήρια και υπακούουν μόνο στο καταστατικό λειτουργίας της εταιρίας.

Στα θεμέλια του New Bios κρύβεται ένας άλλος κόσμος.
Κάτω από τη λουστραρισμένη επιφάνεια υπάρχει η διεστραμμένη εκδοχή της που στηρίζει το μεγαλείο του Πάνω Κόσμου.
Οι εργαζόμενοι που υποκύπτουν σε αλλεπάλληλα παραπτώματα, καταδικάζονται και πέφτουν όλο και πιο βαθιά, σε υπόγεια όπου η ακραία εκμετάλλευση βασιλεύει.

Η Αργυρένια έχει εξαναγκαστεί να εργάζεται στο Club 13 Σόδομα. Σε ένα από τα αδαμαντωρυχεία της εταιρίας. Οι φήμες μιλούν για κραιπάλες με ποτά και ναρκωτικά και ιστορίες τύπου Κάμα Σούτρα. Έπη για άσωτη ζωή που δεν είναι ανοιχτή στον καθένα. Ο παράδεισος του ασώτου αφορά μονάχα τα φουσκωμένα πορτοφόλια.
Ο Πέτρος τυφλωμένος από το ερωτικό πάθος για εκείνη, εγκαταλείπει τις ρεαλιστικές γειτονιές της μητρόπολης, εισβάλει στο μετα-ρεαλιστικό κόσμο του New Bios και καταδύεται στο σουρεαλιστικό Κάτω Κόσμο.

Τρέξαμε γυμνοί, δίπλα στο ποτάμι...

Η μπάρα υπόμενε με κατανόηση το βάρος του αγκώνα μας, τα ποτά, τα φιστίκια. Ήμουν παρέα με δυο μποέμ, ο ένας καλλιτέχνης, ο άλλος βιβλιοφάγος. Αν μας παρακολουθούσες από απόσταση, θα στοιχημάτιζες ότι μιλούσαμε για το χτεσινό ματς. Κι όμως είχαμε καταπιαστεί με τους Ντοστογιέσκι, Νίτσε, Φόκνερ, Μίλερ. Ο καλλιτέχνης σαν τραίνο στις ράγες του, ο άλλος πέταγε κάθε τόσο την ατάκα: «Δεν γαμείς, που δεν γαμείς, δεν πας για διάβασμα...»

Είπα να πάω για διάβασμα. Έσπρωξα την πόρτα του μπαρ και βγήκα.
Η πόλη μια σκοτεινή τσιμεντένια έρημος. Κι ο δήμαρχος, αντί να χτυπήσει το μαγικό του ραβδί και να μεταμορφώσει το τσιμέντο σε πράσινο, ξεπουλιέται στους εργολάβους, σχεδιάζει MALL, υπόγεια πάρκινγκ και ξεριζώνει τα εναπομείναντα δέντρα. Κι όταν κάποιοι αντιδρούν, στέλνει τα ΜΑΤ.
Ευτυχώς που το σκοτάδι κρύβει αρκετή απ’ την ασχήμια.
Έστριψα στην Πανεπιστήμιου κι αποφάσισα να πάω σινεμά.

Πλησιάζοντας στα σκαλιά του Παλλάς, την είδα να κάθεται στο μάρμαρο, σέξι, ατσαλάκωτη κι όμως τσαλακωμένη, μελαγχολική. Ήμουν σίγουρος πως αν ζούσε 100 χρόνια πριν, θα έτρεχε γυμνή δίπλα στο ποτάμι στο φως του φεγγαριού. Η ματιά της σπάθιζε δίψα για έρωτα.

Η ταινία ήταν άψυχη. Έδωσα 5 Ευρώ για ταξί και βρέθηκα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Μπαίνοντας έκανα το λάθος και πήρα στα χέρια το τηλεκοντρόλ.
Οι αγρότες βρίσκονταν σε αδιέξοδο. Ακόμα κι από την Κρήτη ήρθαν να πουν το παράπονό τους στον Παρθενώνα. Έπαιζαν μαντινάδες, πίνανε ρακές, γλεντούσαν στο λιμάνι. Τους είδε ο Ζορμπάς από εκεί πάνω και τους ζήλεψε. Η κυβέρνηση για το καλωσόρισμα τους κέρναγε χημικά και δακρυγόνα. Σιγά μην κώλωναν βλέποντας τον Γιώργο ανάμεσά τους. «Κεράστε τον κι αυτόν μια ντουζίνα απ τα ΚΑΛΑ!», φώναξε ο αρχηγός της διμοιρίας.

Ξάπλωσα. Έκλεισα τα μάτια.
Είπα να διαλέξω όνειρο.
Διάλεξα να σκύψω και να της βγάλω τα τακούνια, τη φούστα, το καλτσόν.
Της έδωσα το χέρι και τρέξαμε γυμνοί, δίπλα στο ποτάμι...

Vita Mi Barouak

Έτσι θα στραγγαλίσουμε την Κρίση

Θα σας πω τι πρέπει να κάνουμε. Θα αναρωτηθούμε ο καθένας ξεχωριστά, «πόσα χρήματα θέλω για να την βγάλω το μήνα» και θα πούμε «1000, 1500, 2000 €», όσα γουστάρει ο καθένας, τσάμπα είναι ο υπολογισμός. Μετά θα οργανώσουμε πνεύμα , σώμα, γεννητικά όργανα και λοιπά εργαλεία που έχουμε διαθέσιμα προς αυτό το στόχο. Συγκεντρωθείτε, προσευχηθείτε, κάντε γιόγκα, όργια, ακολουθήστε τον κανόνα του manager του ενός λεπτού, ότι γουστάρει ο καθείς και θα βρείτε, τι πρέπει να κάνετε για να λύσετε το γρίφο.
Έτσι φτάνει ο άνθρωπος στην ευτυχία. Δεν του αρκεί μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα φευγαλέο βλέμμα στη θάλασσα.
Οι καθημερινές μας δράσεις πρέπει να οδηγούν στα λεφτά. Οι ενέργειές μας, οι θερμίδες και η φαιά ουσία που θα καιμε, η ίδια η ΖΩΗ μας, θα πρέπει να συντονιστεί με το στόχο μας.
Πρέπει να δουλεύουμε σε δουλειές που δεν γουστάρουμε, να φιλάμε ποδιές που κατουράμε.
Το σχέδιο έχει μελετηθεί καλά, αλλιώς δεν θα τη σκαπουλάρουμε από την Κρίση.
Προσοχή. Ποτέ και με κανένα τρόπο δεν πρέπει να κάνουμε το αντίθετο. Δηλαδή.
Ποτέ δεν πρέπει να πούμε «Εγώ στη ζωή μου θέλω να κάνω αυτό. Μια φορά είναι η ζωή βρε αδερφέ, κανείς δεν πάει χαμένος, γουστάρω να ζήσω αληθινά.»
ΌΧΙ! ΜΕΓΑ ΣΦΑΛΜΑ. Πρέπει να πούμε «έχω μεσοπρόθεσμο στόχο τα 2000 €, άρα θα κάνω αυτό...»
Δηλαδή κάθε ενέργεια μας, η ίδια η βιογραφίας μας, ΠΡΕΠΕΙ να διαμορφωθεί βάση χρηματικών στόχων.
Μόλις καταφέρουμε να βγάλουμε 1500 € το μήνα, τον επόμενο να προσπαθήσουμε να βγάλουμε 1600. Το μεθεπόμενο 1700.
Κι όταν θεωρήσουμε ότι έχουμε βγάλει αρκετά, να πάμε και να αγοράσουμε μια τσάντα Λουί Βιτόν από το Mall στον Ελαιώνα. (μην γελιέστε θα τα καταφέρει ο Βωβός μέχρι να πετύχουμε το στόχο μας)
Πιστέψτε το.
Με τη Λουί Βιτόν στον ώμο
Θα νοιώσουμε πραγματικά ευτυχισμένοι.

Και το ΑΕΠ θα αυξηθεί...



Vita Mi Barouak