Σάββατο, Μαρτίου 21, 2009

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ#2

Αλείφουν τις πόλεις με ατσάλι

και δεν μιλάς αναθεματισμένη συνείδηση

ενθύμιο από ιστορίες το μετέωρο βήμα της επιλογής

όμως δεν φοβάμαι

κοίτα μόνο κλαίω

ακουμπώντας

στα μουχλιασμένα περβάζια της ανατολής

άκουω τη γη που ζει

χορεύει στον χτύπο της βροχής

νιώθω εξιλεωμένος

άθεος αθάνατος


ο χρόνος πρέζα

ψάχνουν να τον βρουν

τα παιδιά απ’ τις πόρτες


μαζεύω τις λέξεις από την άσφαλτο

τρέχω στις τέχνες των τοίχων


φωτιά στο ποτήρι

ένα τσιγάρο γεμάτο ιδέες

κι εσύ καρδιά μου

βαδίζεις με τα αγρία πιάνα

στην γη του αχαλίνωτου κέρδους


εξέγερση οι ανάγκες που έρχονται


al.barouak

Παρασκευή, Μαρτίου 13, 2009

Και μετά και μετά;

Μετά ήρθαν τα χελιδόνια, τα λιβάδια γέμισαν αγριολούλουδα και οι απολυμένοι πήγαν βόλτα στους αγρούς, πιασμένοι χέρι-χέρι με μετανάστες και νέους με στραγγαλισμένα όνειρα. Εγώ κρύφτηκα πίσω από μια βαλανιδιά, σε κάλεσα κοντά μου και κάναμε... τρίο παρέα με ένα τρυποκάρυδο.

Έπειτα περάσαμε τα αρνιά στη σούβλα, φάγαμε, ήπιαμε, κάναμε έρωτα πάνω στα κάρβουνα κι όταν γυρίσαμε στην Αθήνα συνεχίσαμε να το κάνουμε πάνω σε στάχτες. Τα κτίρια ήταν ακόμα γκρίζα, ο Κηφισός ήταν μονίμως μποτιλιαρισμένος και ο ηλεκτρικός κύλαγε σαν σαλίγκαρος πάνω σε ράγες.

Και μετά και μετά;...

Μετά ήρθαν οι ζέστες και οι μύγες, οι παχιές, που το χαν ρίξει στη δίαιτα. Ήρθαν τα μεταλλαγμένα καρπούζια και οι φράουλες. Οι λογαριασμοί κόλλαγαν απ την κάψα ο ένας πάνω στον άλλο, ενώ οι Τράπεζες συνέχιζαν να ιδρώνουν και να ξεφυσούν. Πήγαμε, όμως, στη Λούτσα για μπάνιο. Ξεκινήσαμε το α Σ/Κ, φτάσαμε το 3α Σ/Κ κι εκεί κάναμε λίγο μάτι σε κορμιά με τατουάζ, δαγκώσαμε στα μεσημεριανά μας όνειρα χείλια με σκουλαρίκια και ξεχαστήκαμε.

Ακολούθησε ο κύριος φθινόπωρος. Οι απολυμένοι έγιναν περισσότεροι, οι φοβισμένοι επίσης, και όσο γι όλους εμάς, η μελαγχολία πλάκωσε απότομα την ψυχή μας, όπως τα γέρικα φύλλα έθαψαν την άσφαλτο κάτω απ το καφέ.

Και μετά και μετά;...

Μετά συνεχίσαμε να φουσκώνουμε μέσα μας σαν μπαζωμένες αρτηρίες. Κι όσο πέρναγε ο καιρός το βάρος μέσα μας μεγάλωνε, γιατί δεν βλέπαμε φως, τα σύννεφα ήταν πλέον ανθρακί και αυτοί εκεί πάνω δεν έδειχναν να νοιάζονται. Ώσπου κάποιος έδωσε την αφορμή και βγήκαμε πάλι στους δρόμους!

Και μετά και μετά;

Μετά κάποιος πλησίασε απότομα στο γραφείο μου, τρόμαξα, βγήκα έξω απ το μπαούλο της ονειροπόλησης κι επέστρεψα πίσω στη δουλειά που συνεχίζει να με τρέφει ανεπιτυχώς.


Vita Mi Barouak


ΥΓ. Έργο του Ν. Στεφάνου

Τετάρτη, Μαρτίου 11, 2009

«ΧΩΡΙΣΕΜΕΙΣ» του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΘΗΝΑΚΗ

Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ (ΔΕ)ΚΑΤΩΝ σάς προσκαλεί(και ‘μεις αντιγράφουμε έπειτα από copy-paste) στην παρουσίαση των βιβλίων

«Η ΜΑΡΤΥΡΙΚΗ ΝΗΣΟΣ ΚΥΝΑΙΔΟΣ» του ΔΗΜΗΤΡΗ ΤΖΟΥΜΑΚΑ

και «ΧΩΡΙΣΕΜΕΙΣ» του ΔΗΜΗΤΡΗ ΑΘΗΝΑΚΗ.

Πέμπτη, 12 Μαρτίου 2009, 18:00
IANOS Σταδίου 24


Για το βιβλίο του Δ Η Μ Η Τ Ρ Η Τ Ζ Ο Υ Μ Α Κ Α θα μιλήσουν
ο συγγραφέας ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΚΑΛΟΥΔΙΩΤΗΣ και ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ, ποιητής και εκδότης του περιοδικού «Μανδραγόρας».

Για το βιβλίο του Δ Η Μ Η Τ Ρ Η Α Θ Η Ν Α Κ Η θα μιλήσουν
οι ποιητές ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ και ΕΥΤΥΧΙΑ ΠΑΝΑΓΙΩΤΟΥ
ενώ ποιήματα θα διαβάσει ο ποιητής ΑΡΓΥΡΗΣ ΠΑΛΟΥΚΑΣ.

Κυριακή, Μαρτίου 01, 2009

To 13o Υπόγειο... Στο Κόκκινο (105,5 FM)


Την Τετάρτη 4/3 από τις 00:00 ως τις 02:00, Το 13ο Υπόγειο θα διακτινιστεί Στο Κόκκινο στην εκπομπή Gin Sonic του Γιάννη Ιωάννου και της Βάσιας Μπακογιάννη. Το ταξίδι στους 105,5 στα FM θα ακολουθήσει και η αφεντομουτσουνάρα μου. Μαζί μου θα φέρω το μπαούλο με τις ατάκες που κρύβω στα υπόγεια του βιβλίου μου και κάποιες SOS απαντήσεις, ενώ στην τσέπη μου θα έχω κρυμένο ένα νεροπίστολο που θα σας πιτσιλίσει με mp3.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 24, 2009

Η πρώτη σελίδα "Του 13ου Υπογείου"


«Ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα υπάρχει μόνο μία ασήμαντη φυσική λειτουργία: το ανοιγoκλείσιμο των βλεφάρων.
Με την ονειροπόληση ούτε αυτό είναι αναγκαίο»


JAN SVANKMAJER


Μείον Ένα



Πρώτα, φόρεσε το καλτσόν του. Δυσκολεύτηκε λίγο γιατί σκάλωνε στις τρίχες των ποδιών του (κακή συνήθεια να μην κάνεις χαλάουα). Έπειτα φόρεσε την πιο σέξι φούστα της κοπελιάς του, ξυρίστηκε, βάφτηκε, μονάχα περούκα δεν φόρεσε. Και κάπως έτσι βγήκε απ’ το σπίτι, μπήκε στο σαραβαλάκι του και κατευθύνθηκε στη δουλειά του.
Τον έλεγαν Πέτρο. Το σχέδιο είχε μπει στη δυσκολότερη φάση του. Όλα θα κρίνονταν σε λίγα λεπτά.
Ίσως έφταιγε το master του στις οικονομικές επιστήμες, που κρεμόταν αραχνιασμένο πάνω απ’ τον κουμπαρά γουρουνάκι. Ίσως το γεγονός ότι εκείνος που κάποτε έπαιρνε μόνο «Μπράβο Πέτρο!» στα θρανία, τώρα πλέον γευόταν τη μούντζα της αληθινής ζωής.
Πάρκαρε το σαραβαλάκι του στο πρώτο πεζοδρόμιο που βρήκε φιλόξενο. Το είχε αγοράσει με δόσεις προ μηνός από μια μάντρα. Αμέσως μετά διαολόστειλε κάποιον περαστικό που του σφύριξε κοροϊδευτικά, φασκέλωσε κάποιον άλλο που τον ρώτησε: «Πόσα παίρνεις μωρό μου;» κι έπειτα έσπρωξε τη γυάλινη πόρτα του κτιρίου που στεγαζόταν η εταιρία που δούλευε. Η εταιρία επιχειρηματικών συμβούλων «By pass». Oι καλύτερες οικονομικές εγχειρήσεις της πόλης.
«Η κυρία; Εεεεε ο κύριος; Εεεεε κύριε Πέτρο εσείς;», ρώτησε έντρομος ο θυρωρός.
Ο Πέτρος του έστειλε ένα πεταχτό φιλί και μπήκε βιαστικά στο ασανσέρ. Ο πρώτος που συνάντησε βγαίνοντας στον έκτο ήταν η Τζένη. Προ μηνός είχε αποπειραθεί να την ρίξει στο κρεβάτι του, αλλά η Τζένη (λες και ήξερε τα μελλούμενα) τον είχε φιλοδωρήσει με χυλόπιτα.
Αντικρίζοντάς τον, σοκαρίστηκε και κατάπιε την τσίχλα που μασούσε. «Μα πώς είναι δυνατό;», σκέφτηκε. Ο ανδροπρεπής, γεροδεμένος, Πέτρος ήταν ντυμένος σαν επίδοξο τρανσέξουαλ. Μα γιατί; Τι μπορεί ν’ άλλαξε απ’ τον περασμένο μήνα;
Ο Πέτρος την πλησίασε ατάραχος. Έριξε τη ματιά του στις ψηλοτάκουνες γόβες της, κι έπειτα πάλι στα δικά του τακούνια που είχε δανειστεί από το κορίτσι του.
«Πού τα πήρες καλέ Τζενούλα; Μήπως τα ‘χει σε χρυσαφί να πάρω κι εγώ;», της είπε κι έκανε την Τζένη να αναρωτηθεί, μήπως ο τύπος που τα έπινε χτες βράδυ σε κάποιο μπαρ, της είχε ρίξει ναρκωτικά στο ποτό κι ό,τι ζούσε ήταν παραίσθηση.
Έφτυσε την εικόνα του ερμαφρόδιτου Πέτρου μακριά της, ταξίδεψε με τη φαντασία της στα χωράφια του ορθολογισμού κι αναρωτήθηκε γι’ άλλη μια φορά. Μα γιατί; ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ ο Πέτρος;
Μα γιατί όλα ήταν ένα σχέδιο.
Ο Πέτρος προχώρησε στο διάδρομο χαιρετώντας τους φρικαρισμένους συναδέλφους του σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Έπειτα ακούμπησε τη ροζ τσάντα του στο γραφείο του και κάθισε στην καρέκλα όπως συνήθιζε εδώ και τρία χρόνια. Έβγαλε σλιμ τσιγάρο, άναψε και περίμενε να τον καλέσει ο μεγάλος με ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο φορτωμένο με κραγιόν.

...........................................
...................................

ΥΓ. Εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος.

Σάββατο, Φεβρουαρίου 14, 2009

POST CABARET Party - Μια βραδιά ΔΡΑΠΕΤΗΣ από τις σελίδες Του 13ου ΥΠΟΓΕΙΟΥ

Ποιος χαρακτήρας θα θέλατε να είστε, αν καταδυόσασταν στο 13ο Υπόγειο; Μια sexy χορεύτρια, ένας μποέμ μουσικός, ένας αδίστακτος μπράβος, μια εργάτρια β΄ κατηγορίας, μια πόρνη πολυτελείας, ένας πάμπλουτος εκμεταλλευτής, ένας εκκολαπτόμενος επαναστάτης;

Μπείτε στο πνεύμα των αποκριών, διαλέξτε χαρακτήρα, παίξτε με το μακιγιάζ και τα ενδυματολογικά σας όρια, κι ελάτε την Παρασκευή 20/2 στις 23:00 στο Booze Cooperativa( Κολοκοτρώνη 57, upstairs), για να ζήσουμε μια βραδιά που δραπέτευσε από τις σελίδες του πρώτου μου μυθιστορήματος.

Με άλλα λόγια, ντυθείτε εκκεντρικά κι ελάτε να παραβγούμε στο ποτό και στο χορό, παρέα με τον Μπάρμπα Διόνυσο...

Vita Mi Barouak

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 11, 2009

TO 13o ΥΠΟΓΕΙΟ

Το εμπορικό κέντρο New Bios απλώνεται σαν κισσός μες στην πρωτεύουσα και κατασπαράσσει καθημερινώς νέα τετράγωνα του πολεοδομικού ιστού. Θαρρείς και πρόκειται για μια ολόκληρη εμπορική πόλη που απέδρασε απ’ το μέλλον.
Οι εργαζόμενοι στο εμπορικό κέντρο New Bios δίνουν λόγο μόνο στα εταιρικά δικαστήρια και υπακούουν μόνο στο καταστατικό λειτουργίας της εταιρίας.

Στα θεμέλια του New Bios κρύβεται ένας άλλος κόσμος.
Κάτω από τη λουστραρισμένη επιφάνεια υπάρχει η διεστραμμένη εκδοχή της που στηρίζει το μεγαλείο του Πάνω Κόσμου.
Οι εργαζόμενοι που υποκύπτουν σε αλλεπάλληλα παραπτώματα, καταδικάζονται και πέφτουν όλο και πιο βαθιά, σε υπόγεια όπου η ακραία εκμετάλλευση βασιλεύει.

Η Αργυρένια έχει εξαναγκαστεί να εργάζεται στο Club 13 Σόδομα. Σε ένα από τα αδαμαντωρυχεία της εταιρίας. Οι φήμες μιλούν για κραιπάλες με ποτά και ναρκωτικά και ιστορίες τύπου Κάμα Σούτρα. Έπη για άσωτη ζωή που δεν είναι ανοιχτή στον καθένα. Ο παράδεισος του ασώτου αφορά μονάχα τα φουσκωμένα πορτοφόλια.
Ο Πέτρος τυφλωμένος από το ερωτικό πάθος για εκείνη, εγκαταλείπει τις ρεαλιστικές γειτονιές της μητρόπολης, εισβάλει στο μετα-ρεαλιστικό κόσμο του New Bios και καταδύεται στο σουρεαλιστικό Κάτω Κόσμο.


Τετάρτη, Φεβρουαρίου 04, 2009

Τρέξαμε γυμνοί, δίπλα στο ποτάμι...

Η μπάρα υπόμενε με κατανόηση το βάρος του αγκώνα μας, τα ποτά, τα φιστίκια. Ήμουν παρέα με δυο μποέμ, ο ένας καλλιτέχνης, ο άλλος βιβλιοφάγος. Αν μας παρακολουθούσες από απόσταση, θα στοιχημάτιζες ότι μιλούσαμε για το χτεσινό ματς. Κι όμως είχαμε καταπιαστεί με τους Ντοστογιέσκι, Νίτσε, Φόκνερ, Μίλερ. Ο καλλιτέχνης σαν τραίνο στις ράγες του, ο άλλος πέταγε κάθε τόσο την ατάκα: «Δεν γαμείς, που δεν γαμείς, δεν πας για διάβασμα...»

Είπα να πάω για διάβασμα. Έσπρωξα την πόρτα του μπαρ και βγήκα.
Η πόλη μια σκοτεινή τσιμεντένια έρημος. Κι ο δήμαρχος, αντί να χτυπήσει το μαγικό του ραβδί και να μεταμορφώσει το τσιμέντο σε πράσινο, ξεπουλιέται στους εργολάβους, σχεδιάζει MALL, υπόγεια πάρκινγκ και ξεριζώνει τα εναπομείναντα δέντρα. Κι όταν κάποιοι αντιδρούν, στέλνει τα ΜΑΤ.
Ευτυχώς που το σκοτάδι κρύβει αρκετή απ’ την ασχήμια.
Έστριψα στην Πανεπιστήμιου κι αποφάσισα να πάω σινεμά.

Πλησιάζοντας στα σκαλιά του Παλλάς, την είδα να κάθεται στο μάρμαρο, σέξι, ατσαλάκωτη κι όμως τσαλακωμένη, μελαγχολική. Ήμουν σίγουρος πως αν ζούσε 100 χρόνια πριν, θα έτρεχε γυμνή δίπλα στο ποτάμι στο φως του φεγγαριού. Η ματιά της σπάθιζε δίψα για έρωτα.

Η ταινία ήταν άψυχη. Έδωσα 5 Ευρώ για ταξί και βρέθηκα στην είσοδο της πολυκατοικίας. Μπαίνοντας έκανα το λάθος και πήρα στα χέρια το τηλεκοντρόλ.
Οι αγρότες βρίσκονταν σε αδιέξοδο. Ακόμα κι από την Κρήτη ήρθαν να πουν το παράπονό τους στον Παρθενώνα. Έπαιζαν μαντινάδες, πίνανε ρακές, γλεντούσαν στο λιμάνι. Τους είδε ο Ζορμπάς από εκεί πάνω και τους ζήλεψε. Η κυβέρνηση για το καλωσόρισμα τους κέρναγε χημικά και δακρυγόνα. Σιγά μην κώλωναν βλέποντας τον Γιώργο ανάμεσά τους. «Κεράστε τον κι αυτόν μια ντουζίνα απ τα ΚΑΛΑ!», φώναξε ο αρχηγός της διμοιρίας.

Ξάπλωσα. Έκλεισα τα μάτια.
Είπα να διαλέξω όνειρο.
Διάλεξα να σκύψω και να της βγάλω τα τακούνια, τη φούστα, το καλτσόν.
Της έδωσα το χέρι και τρέξαμε γυμνοί, δίπλα στο ποτάμι...

Vita Mi Barouak

Πέμπτη, Ιανουαρίου 29, 2009

Έτσι θα στραγγαλίσουμε την Κρίση


Θα σας πω τι πρέπει να κάνουμε. Θα αναρωτηθούμε ο καθένας ξεχωριστά, «πόσα χρήματα θέλω για να την βγάλω το μήνα» και θα πούμε «1000, 1500, 2000 €», όσα γουστάρει ο καθένας, τσάμπα είναι ο υπολογισμός. Μετά θα οργανώσουμε πνεύμα , σώμα, γεννητικά όργανα και λοιπά εργαλεία που έχουμε διαθέσιμα προς αυτό το στόχο. Συγκεντρωθείτε, προσευχηθείτε, κάντε γιόγκα, όργια, ακολουθήστε τον κανόνα του manager του ενός λεπτού, ότι γουστάρει ο καθείς και θα βρείτε, τι πρέπει να κάνετε για να λύσετε το γρίφο.
Έτσι φτάνει ο άνθρωπος στην ευτυχία. Δεν του αρκεί μια αγκαλιά, ένα φιλί, ένα φευγαλέο βλέμμα στη θάλασσα.
Οι καθημερινές μας δράσεις πρέπει να οδηγούν στα λεφτά. Οι ενέργειές μας, οι θερμίδες και η φαιά ουσία που θα καιμε, η ίδια η ΖΩΗ μας, θα πρέπει να συντονιστεί με το στόχο μας.
Πρέπει να δουλεύουμε σε δουλειές που δεν γουστάρουμε, να φιλάμε ποδιές που κατουράμε.
Το σχέδιο έχει μελετηθεί καλά, αλλιώς δεν θα τη σκαπουλάρουμε από την Κρίση.
Προσοχή. Ποτέ και με κανένα τρόπο δεν πρέπει να κάνουμε το αντίθετο. Δηλαδή.
Ποτέ δεν πρέπει να πούμε «Εγώ στη ζωή μου θέλω να κάνω αυτό. Μια φορά είναι η ζωή βρε αδερφέ, κανείς δεν πάει χαμένος, γουστάρω να ζήσω αληθινά.»
ΌΧΙ! ΜΕΓΑ ΣΦΑΛΜΑ. Πρέπει να πούμε «έχω μεσοπρόθεσμο στόχο τα 2000 €, άρα θα κάνω αυτό...»
Δηλαδή κάθε ενέργεια μας, η ίδια η βιογραφίας μας, ΠΡΕΠΕΙ να διαμορφωθεί βάση χρηματικών στόχων.
Μόλις καταφέρουμε να βγάλουμε 1500 € το μήνα, τον επόμενο να προσπαθήσουμε να βγάλουμε 1600. Το μεθεπόμενο 1700.
Κι όταν θεωρήσουμε ότι έχουμε βγάλει αρκετά, να πάμε και να αγοράσουμε μια τσάντα Λουί Βιτόν από το Mall στον Ελαιώνα. (μην γελιέστε θα τα καταφέρει ο Βωβός μέχρι να πετύχουμε το στόχο μας)
Πιστέψτε το.
Με τη Λουί Βιτόν στον ώμο
Θα νοιώσουμε πραγματικά ευτυχισμένοι.

Και το ΑΕΠ θα αυξηθεί...



Vita Mi Barouak

Τρίτη, Ιανουαρίου 27, 2009

Καϊάφας

Μια από τις τελευταίες δουλειές μου πάνω στην βιντεοποίηση. Είναι το ποίημα του Αλέξη Δάρα « Καϊάφας» που αναφέρετε στις φωτιές που είχαν καταστρέψει το 2007 τεράστιες εκτάσεις δάσους με δεκάδες θύματα και συγκεκριμένα αναφέρετε στην καταστροφή της ομώνυμης περιοχής.Η μουσική είναι του Λάμπρου Παπαζώη. Το συγκεκριμένο βιντεοποίημα ταυτόχρονα με την ανάρτηση του στο internet θα προβληθεί στην «καμένη έκθεση» στο Πνευματικό Κέντρο Δήμου Χολαργού Περικλέους 55, Δημαρχείο Χολαργού 28-1,8μμ. Το βίντεο έχει προβληθεί ακόμα στο Ρέθυμνο και την Θεσσαλονίκη.Ακόμα την ίδια μέρα στην καμένη έκθεση θα προβληθεί το βιντεοποίημα Περι-πλανήσεις σε ποίηση του Αντρέα Παγουλάτου, η εικονοποίηση έγινε από τον Πάνο Κούρτη και η μουσική είναι των Παναγιώτη Μπούσαλη και Επίκουρου Τριανταφυλλίδη.

al.barouak



Τρίτη, Ιανουαρίου 20, 2009

Βία στο σεξ, στη φύση, στο δρόμο...



Βία και σεξ
Τι θα ήταν το σεξ χωρίς τις εναλλαγές, καυτού και ψυχρού, πικρού και γλυκού, τρυφερού και βίαιου; Τι θα ήταν το σεξ αν δεν αφήναμε το ζώο που ζει φυλακισμένο μέσα μας, να κατασπαράξει το ταίρι του, ενώ ώμοι, πόδια, στήθη, δάχτυλα γίνονται ένα.

Βία και Πόλεμος
Έκρηξη, φωτιά, συντρίμμια, χάος. Ένας δύσμοιρος πατέρας κουβαλάει στα χέρια του το νεκρό κορμί του πεντάχρονου κοριτσιού του. Κοιτάζουμε μέσα στα δακρυσμένα μάτια του και διαβάζουμε: «Γιατί;»

Βία στη φύση

Ένα λιοντάρι κρυμμένο πίσω από τη χλόη παραμονεύει μια νεαρή ζέβρα που χοροπηδάει προς το μέρος του όλο καμάρι. Τίναγμα, νύχια, χαυλιόδοντες, λαιμός, αίμα, κόκκινη λίμνη, αίμα.

Βία στην Τέχνη
Η Αμπράμοβιτς βγάζει το λευκό της φόρεμά, την κυλόττα της, ολόγυμνη κυλιέται στο μάρμαρο, μπήγει τα νύχια στα στήθη της, στο δεξί της χέρι κρατά ένα ξυράφι, χαρακώνεται, πιο βίαια, ξεσκίζεται, ματώνει, αιμορραγεί, λιποθυμά...

Κρατική βία
«Διαλύστε τη διαδήλωση. Ραντίστε τους με απαγορευμένα χημικά. Βαράτε στο ψαχνό, ματώστε, κλωτσήστε.» Στα κρατητήρια, μπουνιά, κλωτσιά στα αρχίδια, «γαμημένε Αλβανέ!» «Εξοστρακίστε στην καρδιά του Αλέξη.»

Βία στη βία της εξουσίας
«Ρημάξατε τη ζωής μας, θα ρημάξουμε τα πάντα!»

Αντεργατική βία
Μπράβοι πλησιάζουν στα σκοτεινά μια εργαζόμενη καθαρίστρια που μάχονταν εναντίον της εκμετάλλευσης και τη λούζουν με οξύ.

Βίαιη επανάσταση
Θωρηκτό Ποτέμκιν. Κόκκινη και Λευκή Τρομοκρατία. Τσε Γκεβάρα, Κομαντάντε Μάρκος, Σπάρτακος.

Ειρηνική Επανάσταση
Ο Γκάντι αργοπεθαίνει από την απεργία πείνας. Μόλις άκουσα την τελευταία του αναπνοή.

Αντί επιλόγου
Η Βία γεννά Βία...


ΥΓ. Στη φώτο η Marina Abramovic, «Portrait With Scorpion (Open Eyes)»

Vita Mi Barouak

Πέμπτη, Ιανουαρίου 15, 2009

Η βιντεοποίηση στην Θεσσαλονίκη. Παρουσίαση από το περιοδικο ΕΝΕΚΕΝ


ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

Το Σάββατο 17 Ιανουαρίου 2009 και ώρα 20.00 στον πολυχώρο ΠΕΙΡΑΜΑ,
(Βαλαωρίτου 18+Λέοντος Σοφού, 7ος όροφος, Θεσσαλονίκη) θα γίνει η παρουσίαση του τελευταίου τεύχους του περιοδικού ΕΝΕΚΕΝ. Ο ποιητής Ανδρέας Παγουλάτος θα μιλήσει
για την Video ποίηση ενώ θα γίνει προβολή βιντεοποιημάτων.

Οι BAROUAK θα είναι εκεί σας περιμένουμε...

Δευτέρα, Ιανουαρίου 12, 2009

Οι πιο ηλίθιοι τρομοκράτες του κόσμου;

Μια φορά κι ένα καιρό, ένας «λεβέντης», γνήσιος απόγονος του Μάρκου Μπότσαρη, πυροβόλησε μέσα από την Πολυτεχνειούπολη την κλούβα των ΜΑΤ.
Παρόλα αυτά, οι Ματατζήδες που χουν κάτι καρυοφύλλια ΝΑΑΑΑ, δεν σταμάτησαν να αντιμετωπίσουν το δράστη. Τι τους ένοιαζε; Αυτή ήταν δουλειά της... αστυνομίας
Και πραγματικά Δέκα Ώρες(!) αργότερα επενέβη η... Άμεσος(!) Δράση.
Το γεγονός συνέβη σε μια περίοδο που κάθε δεξιός που σεβόταν τον εαυτό του, ζητούσε να καταργηθεί το Πανεπιστημιακό Άσυλο.

Λίγε μέρες μετά, στα Εξάρχεια, στην πιο "πυκνοκατοικημένη" συνοικία της Αθήνας από μπάτσους με ή χωρίς στολή, τρεις τύποι πυροβολούν νεαρό αστυνομικό κι εξαφανίζονται, χρησιμοποιώντας το μαγικό τσαντάκι του σπορ Billy. Ήξεραν καλά ότι σε οποιαδήποτε άλλη γειτονία κι αν το έκαναν, θα κινδύνευαν λιγότερο να τους πιάσουν. Κι όμως, τα «παλικάρια» μας, οι «λεβέντες» μας, προτίμησαν τα ένδοξα και τιμημένα Εξάρχεια.

Η αστυνομία ξέχασε βέβαια να πει, ότι εκτός από τους κάλυκες, στο χώρο του εγκλήματος βρέθηκε και μια ευχετήρια κάρτα που ανέφερε:
«Ήταν ένα πρωτοχρονιάτικο δώρο, πάσα-ασίστ, στο νέο υπουργό δικαιοσύνης. Σκίσε τα δίχτυα, μεγάλε! »

Τώρα ήρθε ή σειρά σας να μαντέψτε. Πως; Το όπλο στα Εξάρχεια, ήταν το ίδιο μ’ εκείνο του Πολυτεχνείου;... Μπράβο, σωστά μαντέψατε. Κερδίσατε δωρεάν ψεκασμό από τις δυνάμεις χημικής απολύμανσης της ελληνικής αστυνομίας.

Και μετά από απ όλα αυτά, στην πορεία για τη δολοφονία του Τεμπονέρα, τα ΜΑΤ βαράνε και συλλαμβάνουν αδιακρίτως πολίτες, δικηγόρους, δημοσιογράφους, έτσι για τσαμπουκά.
Το Νέο Δόγμα....

Ας το κάνουμε λίγο πιο απλό.

Πυροβολισμός από το Πολυτεχνείο – Άσυλο – Δολοφονική επίθεση αστυνομικού- Στα Εξάρχεια – Αχά, το ίδιο όπλο! - Νέος Υπουργός - Νέο Δόγμα! - Άρα - Ηλίθιοι τρομοκράτες ή ...

Το άλλο με τον Τζίτζικα και το Μέρμηγκα το ξέρετε;

Vita Mi Barouak

Τετάρτη, Ιανουαρίου 07, 2009

Αυτοχαστουκίζομαι!

Η βρύση μου δεν στάζει πλέον νερό και το ψυγείο μου έχει εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Κάπου στο βάθος ακούγονται εκρήξεις. «Θα ναι πάλι τα βεγγαλικά της Γιάννας στο Ψυχικό», ψιθυρίζω καθώς ντύνομαι βιαστικά. Αμέσως μετά ακούω ένα οργισμένο πλήθος στο δρόμο. «Γιατί διαδηλώνουν άραγε αυτή τη φορά;», αναρωτιέμαι κι αποφασίζω να βγω.
Το ασανσέρ δεν λειτουργεί, παίρνω τις σκάλες και βγαίνοντας στο δρόμο πέφτω πάνω σ’ ένα μαυροφορεμένο πλήθος που φωνάζει συνθήματα στα αραβικά. Στα χέρια τους κουβαλούν τρία νεκρά κορμιά.
Κατεστραμμένα, φλεγόμενα κτίρια, μυρωδιά θανάτου, ένα αεροπλάνο σφυρίζει πάνω απ το κεφάλι μου και μια ριπή καλάσνικοφ το παίρνει στο κατόπι. Περπατάω βιαστικά, αγχωμένα, σπρώχνομαι, κάποιος περνάει δίπλα μου με ένα μικρό κορίτσι ματωμένο στην αγκαλιά του. Ουρλιαχτά, φωνές, ριπές, καπνός, αίμα, πέτρες, σκόνη...

Αυτοχαστουκίζομαι!
Βρίσκομαι στην Ερμού
Ο στρατός από τις κούκλες των βιτρινών με έχει βάλει στο στόχαστρό του.
Είμαι τυχερός.
Έρχονται εκπτώσεις...


Vita Mi Barouak

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 25, 2008

Φωτογραφίες απο την εκδήλωση για τους BEAT

29-Οκτ-2008: Beatnik βραδιά από το blog "Οι.. Barouak" @ Guerrilla Cinematography, Αθήνα.

Αλέξης Δάραςal barouak
Οι φωτογραφίες είναι από την εκδήλωση "Βραδιά Beatnik" που έγινε στο χώρο Guerrilla Cinematography στις 29-Οκτωβρίου-2008. Τεχνικά μιλώντας, οι φωτογραφίες είναι τραβηγμένες με TMAX 3200ASA στον χαμηλό φυσικό φωτισμό του χώρου (σε αυτό οφείλεται ο χονδρός κόκκος / χαμηλή ανάλυση).

Αναδημοσιευση απο το eggs.in.art.
Ευχαριστουμε τον Γιωργο Γιαννοπουλο που κρατησε στην μνημη μας αυτην την εκδηλωση με αυτες τις ομορφες φωτογραφιες.

al.barouak

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 22, 2008

Ο πετεινός, το πρόβατο και η επόμενη μέρα...

Ο πετεινός φούσκωσε από ικανοποίηση και είπε στο πρόβατο που μόλις είχε πετάξει από πάνω του την προβιά του λύκου:
«Συγχώρα με φιλαράκι, αλλά μας τα κάνατε τσουρέκια. Χοροπηδήσατε, φωνάξατε, πετάξατε πέτρες... ώρα να πάτε στο μαντρί. Κάτω απ το δέντρο που χει στολίσει ο αφέντης, σε περιμένει το καλύτερο σανό που χεις γευθεί. Πρώτο πράγμα, μεταλλαγμένο από τους κάμπους της Αριζόνα. Α, κι όταν τελειώσεις το μασούλημα, μην ξεχάσεις να περάσεις για άρμεγμα»
Το πρόβατο, κοίταξε τον ψωροπερήφανο πετεινό από το λειρί ως τα νύχια, σιγουρεύτηκε ότι είχε καλά κρυμμένη στην τσέπη του τη μασέλα του λύκου και του αποκρίθηκε:
«Χοροπήδησα, πέταξα πέτρες, φώναξα... αλλά ο αφέντης δεν άκουσε την κραυγή αγωνίας, δεν με κατάλαβε. Κι αυτό θα το πληρώσει πολύ ακριβά! Όσο για σένα, κάπου πήρε το αυτί μου ότι επειδή ο αφέντης αρρώστησε, το χει ρίξει στις κοτόσουπες. Έχε το νου σου...»

Vita Mi Barouak

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 15, 2008

Ένα σουρεαλιστικό παραμύθι στο πνεύμα των ημερών



Αυτό ήταν. Η λογοτεχνική καριέρα του Κροκοδειλάνθρωπου, ως ήρωα διεστραμμένων ιστοριών, είχε λάβει τέλος. «Είναι πολύ μοχθηρός. Δεν ξαναγράφω ιστορία μ’ αυτόν.», είχε μονολογήσει ο Παραμυθάς αηδιασμένος και κάπως έτσι, από τη μια στην άλλη στιγμή, ο Κροκοδειλάνθρωπος βρέθηκε στον Κάτω Κόσμο.
Εκεί συνάντησε μεγάλες αναταραχές κι απεργίες. Ήταν λίγες μέρες πριν τα Χριστούγεννα και οι Καλικάτζαροι είχαν ξεσηκωθεί εναντίον του Αρχιδιαβόλου. Συγκεκριμένα, η προκήρυξη που βρήκε o Κροκοδειλάνθρωπος δίπλα σ ένα καζάνι γεμάτο αχνιστή πίσσα, έγραφε τα εξής:

Σύντροφοι και συντρόφισσες Καλικάτζαροι,Κάθε χρονιά συμβαίνουν ακριβώς τα ίδια. Από την αρχή του χρόνου, πίσω απ το τεράστιο πριόνι, όλοι μια γροθιά, πριονίζουμε το ψηλότερο δέντρο που βρίσκεται στο δάσος του blogspot, εκείνο που στηρίζει τον πάνω κόσμο. Κι όταν τέτοιες μέρες ζητούμε την πληρωμή μας, αντί ο Αρχιδιάβολος να μας δώσει όσα μας έχει υποσχεθεί, μας δείχνει διαφημιστικά μηνύματα από τις ετοιμασίες κουραμπιέδων και μελομακάρονων στον πάνω κόσμο.
Κι εμείς, παρασυρμένοι απ τη λαιμαργία μας, παρατάμε το πριόνισμα του δέντρου και ανεβαίνουμε πάνω. Όταν, όμως, γυρίσουμε πίσω, ο κορμός του δέντρου έχει «επουλωθεί» κι ο Αρχιδιάβολος το παίζει «Σκρουτζ» σχετικά με τις πληρωμές των μισθών μας…
Σύντροφοι, είμαστε βέβαιοι ότι έχει κλείσει συμφωνία κάτω απ’ το τραπέζι με το Χριστό για να ισχυροποιήσουν την εξουσία τους, που τώρα τελευταία απειλείται λόγω των νεοφιλελεύθερων επιλογών τους. Σύντροφοι, για πόσο ακόμα θα μας εκμεταλλεύεται; Για πόσο ακόμα οι εργάτες του κάτω κόσμου, θα δουλεύουν σαν σκλάβοι;… Ή ο Αρχιδιάβολος ή Εμείς!

Δεν χρειάστηκε πάνω από μερικά δεύτερα για να συλλάβει την ιδέα, ήταν μεγάλη χαμούρα ο Κροκοδειλάνθρωπος. Στα χέρια του δεν κρατούσε μια απλή προκήρυξη, αλλά την ευκαιρία να ξαναγυρίσει στη ζωή και να εκδικηθεί το δημιουργό και βιογράφο του, τον ευτελή Παραμυθά, ο οποίος του είχε κόψει το νήμα της «λογοτεχνικής ζωής» του, πάνω στο άνθος της ηλικίας του.
Φυσικά πρώτα συνεννοήθηκε με τον Αρχιδιάβολο. Ποτέ δεν θα έκανε κάτι ο Κροκοδειλάνθρωπος χωρίς να πάρει το ΟΚ απ το Μεγάλο. Έπειτα πήγε βρήκε τον Σκουπιδίκιους, τον εργατοπατέρα των Καλικατζάρων και του τα είπε χαρτί και καλαμάρι:
«Κοίτα να δεις Σκουπιδίκιους… Αδίκως φωνάζετε πως φταίει ο Αρχιδιάβολος που δεν σας πληρώνει. Πρέπει να ξέρεις ότι εκείνος που φταίει στην πραγματικότητα είναι ο αρχηγός της πιο τρισάθλιας τρομοκρατικής οργάνωσης, γνωστός με το όνομα Παραμυθάς. Εκβιάζει τον Αρχιδιάβολο, ότι αν δεν κάνει το κόλπο με τα μελομακάρονα, θα ανοίξει το πώμα της λίμνης που βρίσκεται στα όρια τους δάσους του blogspot και όλο το νερό θα χυθεί στον Κάτω Kόσμο με αποτέλεσμα να πνιγούν όλοι οι κάτοικοί του.
Τι άλλο μπορεί να κάνει ο Αρχιδιάβολος, υποκύπτει στον εκβιασμό του Παραμυθά, για το καλό σας.
Αυτά που σου λέω είναι γνωστά στον πάνω κόσμο. Ο Παραμυθάς είναι μεγάλη κουφάλα, μεγαλύτερη κι απ αυτή του δέντρου που πριονίζετε…»
«Και ‘μεις τι μπορούμε να κάνουμε γι αυτό;!», ρώτησε με αγωνία ο Σκουπιδίκιους.
«Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να πάρουμε τον στρατό των Καλικάτζαρων και να επιτεθούμε στο σπίτι που θα κάνει Χριστούγεννα ο Παραμυθάς. Να τον συλλάβουμε και να τον δέσουμε πισθάγκωνα πίσω απ το πιο μεγάλο καζάνι»
«Μα ο κορμός του δέντρου θα έχει «επουλωθεί» μέχρι να επιστρέψουμε απ την εκστρατεία…»
«Του χρόνου όμως που ο Παραμυθάς δεν θα μπορεί να τρομοκρατεί, o κορμός του δέντρου θα κοπεί κι εσείς θα βάλετε στην τσεπούλα όλα όσα σας έχει υποσχεθεί ο Αρχιδιάβολος…»
Δεν ήθελαν και πολλοί οι Καλικάτζαροι. Αφού το είπε ο εργατοπατέρας Σκουπιδίκιους, το έχαψαν με μιας, παράτησαν το δέντρο κι ακολούθησαν τον Κροκοδειλάνθρωπο στον Πάνω Κόσμο. Ο Κροκοδειλάνθρωπος είχε καταφέρει να προγραμματίσει την εκδίκηση του δημιουργού του στην εντέλεια, αποκτώντας ταυτόχρονα την εύνοια του Αρχιδιαβόλου.

Το σπίτι που έμενε ο Παραμυθάς ήταν μια ψηλόλιγνη μονοκατοικία με καμινάδα. Ήταν παραμονή Χριστουγέννων και οι γυναίκες της οικογένειας ετοίμαζαν το Χριστουγεννιάτικο τραπέζι στην κουζίνα, ενώ οι άντρες χάζευαν κάποιο παριζιάνικο καμπαρέ στην TV, μέχρις ότου ετοιμαστεί το φαγητό.
Το σπίτι ήταν από ώρα περικυκλωμένο από εκατοντάδες Καλικάτζαρους. Ξαφνικά ο Κροκοδειλάνθρωπος έδωσε το σύνθημα και το σπίτι γέμισε δοντάρες, τριχάρες, ουρές, νύχια, γρυλίσματα, ακόντια και τρομαγμένα βλέμματα συγγενών του Παραμυθά. Κι ενώ το μαχαίρι του Κροκοδειλάνθρωπου είχε ακουμπήσει στο λαιμό του Παραμυθά έτοιμο να πάρει εκδίκηση για τον άδικο χαμό που του επιφύλαξε ο λογοτεχνικός δημιουργός του, η αδερφή του Παραμυθά έχασε τα λογικά της και άρχισε τις φωνές, ανάκατες με παρακάλια, βρισιές, απειλές και αυστηρές νουθεσίες.
Κι όσο πέρναγαν τα δεύτερα ο τόνος της γινόταν πιο αυστηρός. Η φωνή της στρίγκλιζε, έτριζε, όρμαγε με βία, φωνή σειρήνας! Πρώτα έσπασαν τα γυαλικά. Αμέσως μετά η οθόνη της τηλεόρασης, τα τζάμια των παραθύρων, ακόμα και τα πορσελάνινα πιάτα πάνω στο γιορτινό τραπέζι.
Οι πρώτοι που σήκωσαν τα χέρια τους κι έκλεισαν τα αυτιά τους ήταν οι Καλικάτζαροι. Αμέσως μετά ο Κροκοδειλάνθρωπος άφησε το μαχαίρι να πέσει στο πάτωμα και ακολούθησε το παράδειγμά τους, παίρνοντας μια έκφραση τρόμου. Τότε λοιπόν, οι άντρες της οικογένειας που ‘ταν συνηθισμένοι σε κάτι τέτοια, κινήθηκαν σβέλτα, άρπαξαν τα τόξα και τα σπαθιά που ‘ταν ριγμένα στο πάτωμα και ακινητοποίησαν το στρατό των Καλικάτζαρων.
Τους έβαλαν λοιπόν όλους μέσα σε ένα τεράστιο δίχτυ, πήραν μια βάρκα και τους πήγαν στα ανοιχτά της λίμνης, εκεί που βρισκόταν το πώμα της, το πέρασμα για τον Κάτω Κόσμο. Άνοιξαν, λοιπόν, το πώμα με πολύ προσοχή και τους άδειασαν στον άλλο κόσμο. Κι αφού τέλειωσαν τη δουλεία γύρισαν ικανοποιημένοι πίσω στο γιορτινό τραπέζι.

Κάτω Κόσμος. Σκοτάδι. Σβησμένα καζάνια. Ξαφνικά άνοιξε μ ένα τράνταγμα η πόρτα της βασιλικής αίθουσας. Διάδρομος, κόκκινο χαλί κι ένα ταμπούρλο να παίζει στο ρυθμό των εξαγριωμένων οδοιπόρων. Δεκάδες σκυμμένα κεφάλια καλικάτζαρων. Δεκάδες απογοητευμένα βήματα, βλέμματα, ξυσίματα μυτερών αυτιών, έφτασαν μπρος στον Αρχιδιάβολο. Πίσω τους έσερναν αλυσοδεμένο το μοχθηρό Κροκοδειλάνθρωπο, και τον Σκουπιδίκιους, τον εργατοπατέρα. Τότε, κάποιος Καλικάτζαρος, εκείνος που έμοιαζε περισσότερο με μερμήγκι, σήκωσε ψηλά τη γροθιά του και οι υπόλοιποι φώναξαν θαρρείς με μια φωνή, που έκανε τη σιωπή να ραγίσει:
«Ή ο Αρχιδιάβολος ή Εμείς!»
Κι εκείνος. Ο Αρχιδιάβολος. Ο Μεγάλος.
Έκανε ένα βήμα προς τα πίσω, παραπάτησε και μειδίασε φοβισμένος...

ΥΓ1. κολάζ by Candyblue
ΥΓ2. Τίτλος Παραμυθιού: O Κροκοδειλάνθωπος και τα Καλικαντζαράκια

Βαγγέλης Μπέκας

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 11, 2008

Το ουρλιαχτό αγωνίας των νέων



Τα σχολεία έχουν αναρτήσει κόκκινη λάμπα στην είσοδο, μιμούμενα το Μέγαρο Μαξίμου.
Η αγορά εργασίας περιμένει τους νέους με το καμιτσίκι στο χέρι.
Κυβέρνηση και ρασοφόροι manager λεηλατούν τη δημόσια περιουσία.
Η αγορά ασφυκτιά.
100.000 απολύσεις το 2009.
Τα νοσοκομεία δεν έχουν ούτε γάζες.
Η πνευματική ηγεσία... ξεκουράζεται.
Οι τράπεζες... συνεχίζουν να οργιάζουν.
Η φύση και ο τρίτος κόσμος βιάζεται ανελλιπώς.
Ζήτω ο Καπιταλισμός!

Και... ξαφνικά.
Ένας μπάτσος δολοφονεί εν ψυχρώ ένα 15χρόνο αγόρι!


Κόσμος στους δρόμους, αναταραχή.
Το χριστουγεννιάτικο δέντρο στο Σύνταγμα φλέγεται...
Έφηβοι λιθοβολούν αστυνομικά τμήματα.
Κουκουλοφόροι τρομοκρατούν, μπάτσοι τρομοκρατούν!
Κάποιοι ανάβουν λαμπάδες ίσα με το μπόι τους στην Παναγιά, για να βγάλει το στρατό στους δρόμους.
Διαδηλωτές σε αλυσίδες φοβισμένοι,
καταστηματάρχες απελπισμένοι,
ολόκληρη η κοινωνία βρίσκεται σε αναβρασμό.

Ακούστε...

Το ουρλιαχτό αγωνίας των νέων.


Vita Mi Barouak

Πέμπτη, Δεκεμβρίου 04, 2008

Από τα ερωτικά στα διαβολικά



Σε έξι μήνες θα απαγορευτεί το κάπνισμα σε όλους τους δημόσιους χώρους, ανακοίνωσε ο αστέρας του Χόλιγουντ υπουργός Υγείας Δημήτρης Αβραμόπουλος. Έξι μήνες νωρίτερα από ότι μας είχε πει αρχικά.
Αναρωτιέμαι γιατί τόσο βιασύνη, τόσο πολύ νοιάζεται για την υγεία μας αυτό το ομορφόπαιδο;
Αν νοιάζεται τόσο πολύ γιατί έχει κάνει τα Νοσοκομεία μας μπάχαλο;
Μήπως συμβαίνει κάτι άλλο; Κάτι που δεν φαίνεται με την πρώτη ματιά...

Ας υποθέσουμε ότι η οικονομία τον έχει πιει. Και η δικιά μας και των άλλων χωρών. Κι εδώ και χρόνια αναζητούνται λύσεις που θα αποτρέψουν την κατάρρευση. Ας υποθέσουμε ότι κάποιο Golden boy εκεί που κάπνιζε το πούρο του σε κάποιο restaurant bar πολυτελείας είχε μια τρομερή ιδέα, για το πως θα στηριχτεί η πραγματική οικονομία, με μια ανέξοδη κίνηση.
Ας υποθέσουμε ότι εφαρμόζεται η απαγόρευση του καπνίσματος αυτή τη στιγμή!
Τι θα απογίνει η ανθούσα βιομηχανία της νυχτερινής διασκέδασης, των καφέ και των ταβερνείων;
Μπορούμε μήπως να φανταστούμε, πόσο θα πέσει η κίνηση στα καταστήματα ψυχαγωγίας όταν εφαρμοσθεί το μέτρο, καθώς οι μερακλήδες καπνιστές δεν θα μπορούν να συνοδεύουν αλκοόλ και καφέ με τσιγάρο;
Κυρίες και κύριοι αν δεν γκρεμιστούν τα φρούρια της φοροδιαφυγής έγκαιρα και τα λιγοστά λεφτά των καταναλωτών δεν πάνε σε ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΙΚΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ που στηρίζουν την Τροφική Αλυσίδα του Συστήματος, τότε η κρίση θα μας πάρει και θα μας σηκώσει.
Οι μεγάλοι εκεί πάνω το ξέρουν πολύ καλά αυτό εδώ και χρόνια.
Το ελάχιστο ρευστό που υπάρχει στην τσέπη του πολίτη, αντί να γίνει αφορολόγητο αλκοόλ και τσιφτετέλι, πρέπει να γίνει, καταναλωτικά προϊόντα με brand, ΦΠΑ και τα λοιπά.
Με αυτό τον διαβολικό τρόπο η αγορά που βρίσκεται στην εντατική, θα δεχτεί χρήμα από το πουθενά και οι μόνοι που θα κλαινε τη μοίρα τους θα είναι οι καπνιστές, οι μποέμηδες και οι νονοί της νύχτας.

Ίσως να σας φαίνεται υπερβολικό.
Είναι όμως μεγάλη αφέλεια να πιστεύουμε ότι η Νεοφιλελεύθερη Σουπερ-επικοινωνιακή κυβέρνησή μας κάνει ένα νόμο με τέτοιο εκλογικό κόστος, για το καλό μας και όχι για το καλό της Ελεύθερης Αγοράς των ΜΕΓΑΛΩΝ ΟΡΝΕΩΝ, μόνο των ΜΕΓΑΛΩΝ.

Ο διάολος είπε και λάλησε. Κι ας έχει κόψει το τσιγάρο εδώ και 5 χρόνια.

Vita Mi Barouak

Δευτέρα, Δεκεμβρίου 01, 2008

Φίλοι κολλητοί ή εραστές

Σε παίρνω στο κινητό, αλλά λεει συνέχεια «ότι δεν είσαι διαθέσιμη»
Θέλω να σου μιλήσω, να σου μιλήσω!
Θυμάσαι που σου είπα λίγες ώρες αφότου σε γνώρισα, ότι αν μέναμε στην ίδια πόλη θα θελα να ‘μασταν φίλοι κολλητοί ή εραστές.
Κι εσύ μου πες, ότι... ότιιιιι...
Λοιπόν, παρόλα αυτά νομίζω πως σε αισθάνομαι φίλη μου.
Γι αυτό σε έπαιρνα τηλέφωνο, για να σου πω ότι περνάω λούκι.
Προσπαθώντας να κάνω όλα αυτά που ονειρεύομαι πράξη, χάνω την ουσία.
Αντί να τα ΖΩ, απλά τα κυνηγώ, τρέχω, βιάζω τη ψυχή μου.
Αυτό που θέλω όμως είναι να τα γεύομαι, να τα βιώνω, να τα απολαμβάνω...
Όπως γεύτηκα εσένα εκείνο το βράδυ που μύριζες έρωτα.
Για μια στιγμή έχασα την αίσθηση για το που σταματούσε το είναι μου και που ξεκινούσε το δικό σου.
Την επόμενη μέρα είδα ξανά και ξανά, το Ζούσε τη ζωή της του Γκοντάρ και σε σκεφτόμουν.
Ο ποιητής έγραψε ότι «μόνο για αγάπη, θα γύριζα πίσω», αλλά εγώ που στήνω συνέχεια παραμύθια με ερωτική πλοκή, στη ζωή με διαφεντεύει το τετραγωνισμένο μου κεφάλι.
Οι λογικοί ειρμοί, τα πρέπει, οι κανόνες.
Γράφω για όργια που στήνουν ερωτευμένοι επαναστάτες πάνω στο ουράνιο τόξο, αλλά στη ζωή τσιμπάω τα σκουλήκια στο χώμα, μαζί με τις φίλες μου, κοιτάζοντας με την άκρη του ματιού μου το λειρί του κόκορα που παραφυλάει.
Σκατά!
Μια σταλιά αν έμοιαζα στους πρωταγωνιστές των ιστοριών μου, θα έπρεπε αντί αυτή τη στιγμή να γράφω μαλακίες, να σε περιμένω έξω απ τη δουλειά σου, για να σε δω, να σε καληνυχτίσω, να γευτώ το κοραλλένιο χαμόγελό σου.
Κι αν δεν ήθελες, δεν θα με πείραζε, θα περίμενα και το επόμενο βράδυ.
Και το επόμενο.
Όσο χρειαστεί.
Αλήθεια δεν θα με πείραζε.
Κι ας ήξερα πως προτιμούσες να σε περιμένει κάποιος άλλος....

Vita Mi Barouak

Τρίτη, Νοεμβρίου 25, 2008

The Beat Generation



Μια γενιά εκστασιασμένων λογοτεχνών και φωτισμένων χίπστερς

Ένα μανιτάρι γεννιέται κάτω από τη σκιά ενός B 52, ένα πυρηνικό μανιτάρι που αντί για μητρικό γάλα τρέφεται με χιλιάδες αθώες ψυχές. Μετά ακολουθεί ο μακαρθισμός, η κουλτούρα της υπερκατανάλωσης, το BepBop, η Κορέα στο απέναντι χαράκωμα με το American Dream.
Σε αυτό το κοινωνιολογικό πλαίσιο κάποιοι νεαροί λογοτέχνες, με μπροστάρηδες τους Τζακ Κέρουακ, Άλλεν Γκίνσπεργκ, Τζον Κλέλον Χολμς, Λούσιεν Κάρ, Γουίλιαμ Μπάρουζ και άλλους λιγότερο γνωστούς σχημάτισαν έναν λογοτεχνικό κύκλο άλλης κοπής.
Ένα λογοτεχνικό κύκλο που μισήθηκε και λατρεύτηκε όσο κανένας άλλος. Γιατί παρότι ξεκίνησε από το πανεπιστήμιο του Columbia, ήταν ένα και το αυτό με τους κύκλους των κακόφημων στενών, των απαγορευμένων ουσιών και εγκληματικών πειραμάτων.
«Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 μια γενιά φωτισμένων χιπστερς, ξεπροβάλουν ξαφνικά κι αλωνίζουν πάνω-κάτω την Αμερική, γεμάτοι σοβαρότητα και περιέργεια, αλητεύοντας και κάνοντας ωτοστόπ... ένα όραμα φτιαγμένο από τον απόηχο της λέξης μπητ, μας λέξης που σημαίνει τσακισμένος, βαρεμένος, γεμάτος από μια έντονη πεποίθηση», γράφει ο Τζακ Κέρουακ αναφερόμενος στη φιλοσοφία της μπητ γενιάς.
Ήταν εκείνοι, οι εραστές της λογοτεχνίας, που ξενύχτησαν ολόκληρα εικοσιτετράωρα, διαβάζοντας πεζά, ποιήματα, ακούγοντας δίσκους jazz μουσικής στη διαπασών. Ήταν εκείνοι που σύχναζαν στα μαύρα στέκια, παρακουλουθώντας εκστασιασμένοι τον Τσάρλι Πάρκερ, γνωστό και ως “bird” να απογειώνεται φτερουγίζοντας χάρη του σαξόφωνού του. Ήταν εκείνοι που έκρυβαν τα βιβλία ποίησης στην τσέπη του σακακιού τους, όταν έψαχναν στα σκοτεινά για ουσίες που θα τους βοηθούσαν να πειραματιστούν με τις αισθήσεις τους.

Τα κλειδιά της θύρας

Παρότι ο λογοτεχνικός τους κύκλος γεννήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 40, το φαινόμενο Beat παρέμενε σκονισμένο, άγνωστο και μόνο στη λογοτεχνική γωνιά. Περίπου εφτά χρόνια πήρε στον Τζακ Κέρουακ να βρει εκδότη για την ναυαρχίδα της Μπητ λογοτεχνίας, το περίφημο Στο Δρόμο, αλλά όταν τελικά εκδόθηκε το βιβλίο-ταξίδι του όμορφου Τζακ, ένα δεύτερο πυρηνικό μανιτάρι γεννήθηκε στην καρδιά της Αμερικής. Μια τεράστια λογοτεχνική πυρηνική έκρηξη συνέβη που το οστικό της κύμα δεν άφησε τίποτα στο διάβα της. Σίγουρα ο πρώτος σημαντικός λίθος είχε μπει στις 13 Οκτωβρίου του 1955 όταν ο Άλεν Γκίσπεργκ διάβασε τύφλα στο μεθύσι, ανάμεσα σε επευφημίες και ζητωκραυγές το περίφημο ουρλιαχτό: «Είδα τα καλύτερα μυαλά της γενιάς μου χαλασμένα απ΄ την τρέλα, λιμασμένα, υστερικά γυμνά να σέρνονται μες απ' τους νέγρικους δρόμους την αυγή γυρεύοντας μια φλογισμένη δόση[...]»
Σίγουρα η έκδοση του περίφημου Στο δρόμο και η απαγγελία του Ουρλιαχτού στην Έκτη Γκαλερί ήταν γεγονότα σταθμός, τόσο για τους Κέρουακ και Γκίνσπεργκ, όσο και για την Beat Generation. Όσον αφορά τον γκουρού της «οργάνωσης», το γέρο Μπάροουζ, ποίο ήταν εκείνο το γεγονός που στιγμάτισε την παρουσία του; Μα φυσικά το παιχνίδι τύπου Γουλιέλμος Τέλος, που έστησε μια ωραία βραδιά με την γυναίκα του. Προσπαθώντας να πυροβολήσει με το αγαπημένο του περίστροφο ένα μήλο που είχε τοποθετήσει στο κεφάλι της, αστόχησε και τίναξε τα μυαλά της στον αέρα. Όπως έχει δηλώσει ο Μπάροουζ, το ατυχές αυτό γεγονός τον οδήγησε στην οριστική απόφαση να γίνει συγγραφέας.



Η εξέλιξη του φαινομένου
H Beat Generation δεν ήταν μια ομοιογενής λογοτεχνική ομάδα. Ήταν περισσότερο ένα κοινωνιολογικό φαινόμενο, παρά ένα λογοτεχνικό ρεύμα. Ο ρεαλισμός του Κέρουακ απέχει έτη φωτός από τον απόλυτο λογοτεχνικό πειραματισμό του Μπάροουζ, ο οποίος αν και πρωτοξεκίνησε σε ρεαλιστικούς αφηγηματικούς δρόμους, με το απόλυτο cult λογοτέχνημα junky, στη συνέχεια θες τα πολλά ναρκωτικά, θες οι κακές παρέες, το γύρισε αλλιώς.
Το κοινό χαρακτηριστικό όλων, ήταν η συντονισμένη αντίδραση στην κουλτούρα της υπερκατανάλωσης, της τηλεόρασης και του καναπέ. Ήταν ο προάγγελος γι αυτό που θα ακολουθούσε τη δεκαετία του 60. Δεν είναι τυχαίο πως σταδιακά αυτή τους είδους η «λοξή κουλτούρα» άρχισε να φεύγει από το περιθώριο και να περνά στην εμπορική μουσική και τον κινηματογράφο. Φράσεις σύμβολα της μπητ γενιάς «crazy», «hungup», «hass» τις έμαθε και τις αποδέχθηκε όλος ο κόσμος. Ακόμα και το ντύσιμο των μπητ πέρασε αυτούσιο στο Rock n Roll και τον κινηματογράφο, μέσω του Έλβις (οι μεγάλες φαβορίτες) και του Μάρλον Μπράντο(το κοντομάνικο μπλουζάκι) Αλλά και το λοξό , αργόσυρτο περπάτημα του Τζεημς Ντιν, δεν ήταν άραγε δάνειο από μια περιθωριακή γενιά που δικαιωνόταν;
Φυσικά το φαινόμενο δεν σταμάτησε εκεί. Αν αναλογιστούμε ότι ο Τζακ Κέρουακ ήταν ο αγαπημένος συγγραφέας τόσο του Τζον Λένον, όσο και του Τζιμ Μόρισον, τότε μπορούμε να κατανοήσουμε πως έμμεσα, η Beat Generation επηρέασε γενιές και γενιές, φτάνοντας μέχρι και τις μέρες μας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι Beatles, γράφονται με beat, όπως η γενιά, και όχι όπως το σκαθάρι (beet-le).
Είναι βέβαιο ότι η εναλλακτική κουλτούρα που γεννήθηκε μετά το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο ταξίδεψε μέχρι σε εμάς με αμέτρητους αγγελιοφόρους. Κι o πιο ασήμαντος από όλους αυτούς, σκέφτεται αυτή τη στιγμή: «Αρκετά!», παρατάει το πληκτρολόγιο και σηκώνεται απ την καρέκλα του, κατευθυνόμενος στην κοντινότερη κάβα για να ζητήσει από την σπιρτόζα πωλήτρια ένα μπουκάλι ουίσκι...



Vita Mi Barouak