Τρίτη, Αυγούστου 26, 2008

Σούλης Φατσούλης, το πιο original γαλάζιο παιδί:

"Φέτος δεν πήγα διακοπές. Άραξα σπίτι. Τρίτη συνεχόμενη χρονιά διακοποδάνειο η τράπεζα δεν μου ‘δινε. Επιτέλους γύρισα πίσω στο γραφείο. Βαρέθηκα στο σπίτι.
Δεν ανοίγω λίγο την TV του προϊστάμενου που λείπει ακόμα διακοπές στο Μπαλί; Δεξί χέρι κουμπάρου Υπουργού, o δικός σου, μεγάλη μούρη.
ΌΠΑ! Ο Καραμανλής στο γυαλί! Ας σταθώ προσοχή, μπορεί κάποιος να με βλέπει. Βρε τι ομορφάντρας που ναι ο αρχηγός. Αληθινός ποιμένας, οδηγός.... Φέτος σκέφτομαι να πάω στη ΔΕΘ. Όχι μαζί μ αυτούς, τους ερυθρομαλάκες με τις κόκκινες σημαίες.
Εγώ θα κρατώ τη γαλανόλευκη. Και θα χειροκροτώ ενθουσιασμένος καθώς θα τον ακούω να διαβάζει με στόμφο όσα θα του γράψουν στο χαρτί οι επικοινωνιολόγοι.
Είναι μεγάλος. Είναι ο καλύτερος. Θα κλείσει λέει την τρύπα του προϋπολογισμού φορολογώντας τα ακίνητα. Είχα και ‘γω κάποτε δικό μου σπίτι, μα μου το έβγαλε η τράπεζα στο σφυρί.
Βρε κοιτάτε με πόσο αποφασιστικότητα κουνάει το χέρι... πρωθυπουργάρα μου! Χωρίς αυτόν και τα σαίνια του δεν υπήρχε περίπτωση να έμπαινα στο δημόσιο. Ήταν βλέπεις το απόρθητο ΑΣΕΠ.
Ενώ τώρα… με το πρόγραμμα stage, να μαι φαρδύς πλατύς στην καρεκλάρα μου. Μπορεί να μαι συμβασιούχος του κλότσου και του μπάτσου (αλήθεια τι να κάνει ο Θείος Τάκης που ναι στα ΜΑΤ;) μπορεί να μην έχω ασφάλεια, να μην δικαιούμαι άδεια με αποδοχές και να παίρνω μόνο 600 €, αλλά δεν μπορούμε να τα χουμε κι όλα. Δημόσιο είναι αυτό... Πιστεύω ότι αν μας έδιναν ντόπα, σαν αυτή που δίνουν στους πρωταθλητές, θα ήμασταν πιο παραγωγικοί από τον ιδιωτικό τομέα. Θα το προτείνω στο γενικό. Μπορεί να με μονιμοποιήσει.
Ας φανταστώ ότι κρατώ τη γαλανόλευκη. Δεν κρατιέμαι, θα το φωνάξω όλο χαρά.
Τσογλάνια μην με παρεξηγήσετε. Κι ο βασιλιάς των Σπαρτιατών, ο Λεωνίδας, αν ζούσε στις μέρες μας το ίδιο θα σφύριζε στο μπάνιο παρέα με τους τριακόσιους. Ε ναι λοιπόν:
Ζήτω η Πατρίδααα, Ζήτω η θρησκείαααα, Ζήτω η Νέα Δημοκρατίααααα...
Τώρα που το σκέφτομαι κι ο Καρατζαφέρης καλούλης είναι. Να δεις που χέρι-χέρι με τον Καραμανλή θα κυβερνήσουν αύριο μεθαύριο
Έρχονται όμορφες μέρες...»

Vita Mi Barouak

Παρασκευή, Αυγούστου 01, 2008

Γυμνισμός...

Ήμουν, θυμάμαι, σε κάποια παραλία της Μήλου, όταν σήκωσα το βλέμμα κι είδα ένα μονοπάτι πάνω στο βράχο και κάποιον οδοιπόρο με ψάθινο καπέλο να το διασχίζει. Έπιασα τη φίλη μου απ το χέρι και της είπα δίχως περιστροφή: «Πάμε να δούμε τι γίνεται από την άλλη μεριά;»
Πήραμε τα πράγματά μας και τον ακολουθήσαμε. Σε λιγότερο από 5’ λεπτά αντικρίσαμε από ψηλά μια μικρή παραλία, με ξανθή άμμο, νερά γαλάζιο κρύσταλλο και μετρημένους στα δάχτυλα λουόμενους. Βασίλισσες της παραλίας ήταν δύο γυμνά κορίτσια που βρίσκονταν αγκαλιασμένα πάνω σε ένα βραχάκι στα ρηχά. Βρισκόμασταν ολοζώντανοι στον παράδεισο.
Κάπως έτσι ξεκίνησε η καριέρα μου ως γυμνιστής.
Από τότε δεν νομίζω ότι με ενθουσιάζει κάτι περισσότερο, από ότι η αίσθηση του γυμνού κορμιού να εφορμά, να σχίζει τη θάλασσα. Όλο μου το είναι ξαναζεί τη μοναδική εμπειρία της μήτρας, την αίσθηση της απόλυτης αθωότητας των πρωτόπλαστων. Μα ακόμα πιο χαρούμενο από μένα είναι το πουλί μου, γιατί κάνει παρέα με σπάρους και άλλα σέξυ θαλασσινά. Νέες παρέες, νέες εμπειρίες. Μόνιμος παραπονεμένος ο πισινός μου, αφού συνήθως ροδοκοκκινίζει τόσο πολύ που τελικά ξεφλουδίζει και μοιάζει σαν γκαστρωμένο φίδι.
Αχ ο γυμνισμός...
Ομπρελά τα πεύκα, ματάκια τον ήλιο, καμβά τη θάλασσα. Αισθάνεσαι τους γύρω σου σαν πρωτόγονους αδερφούς, να περιφέρονται δίχως αιδώ, δίχως προβλήματα και προκαταλήψεις. Μεγάλα και μικρά τσουτσούνια να ταλαντεύονται. Μεγάλα και μικρά στήθια να λοξοδρομούν. Κοκαλιάρικα μαυρισμένα κορμιά, σύντροφοι με όμορφα παχάκια...
Παλιότερα μ άρεσε να πίνω μέχρι πρωίας, να χορεύω σαν τρελαμένο ζαρκάδι, μα σήμερα η αίσθηση της ελευθερίας που προσφέρει η πτώση όλων των πέπλων δεν συναγωνίζεται με τίποτα.
Εγώ, εσείς, η φύση...
Ίσως να νομίσουν πως δεν είμαστε καθώς πρέπει.
Το σώμα, λέει, πρέπει να μένει πάντα ντυμένο, ποτέ γυμνό.
Ποτέ σαν τα μωρά, ποτέ σαν τους ερωτευμένους.
Μονάχα «οι βασιλιάδες, πρέπει να ναι γυμνοί»...
Αλλά εγώ δεν ακούω κανέναν.
Γιατί έτσι αισθάνομαι λεύτερος.

Vita Mi Barouak

Σάββατο, Ιουλίου 26, 2008

H Τάνια Γιαννούλη

Την Τάνια Γιαννούλη δεν την ξέρω προσωπικά, απλά έχουμε κάνει επαφή στο face book.Είναι πιανίστα ,σύνθετης και μέλος του συγκροτήματος 4 + 1.Έτσι από εκεί (δηλαδή από το facebook) μου έστειλε την σελίδα της στο my space.

Επιτέλους,αληθινές μουσικές συνθέσεις!Είχα πολύ καιρό να ακούσω κάτι που βγαίνει από τα βάθη της δημιουργίας.Δυστυχώς ζούμε σε δύσκολους καιρούς για την δημιουργία .Άλλοι τρέχουν πίσω από τα φουστάνια της coca cola,όπως λέει και ο αδελφός Vita Mi Barouak,άλλοι ζουν την δική τους τραγική Σαββοπουλιάδα,άλλοι χαμένοι στα κλούβια της ύπαρξης και του δήθεν,άλλοι ονειρεύονται θεάματα …

Μα τι σημασία έχει πια να γκρινιάζεις αφού η τεχνολογία σου δίνει την δυνατότητα να υπερπηδήσεις «συρματοπλέγματα» που μπορεί να σε ματώσουν. Ο κόσμος δεν περιμένει πια, αλλά ψάχνει, ψάχνει στους ηλεκτρικούς φωτισμένους δρόμους. Εδώ θα σταματήσω να γράφω το κείμενο και σας συνδέω με την σελίδα της Τάνιας Γιαννούλη, εκεί θα βρείτε γνώση και φρεσκάδα, κάτι από το μέλλον δηλαδή.

www.myspace.com/taniagiannouli

4+1

www.myspace.com/tesseraena

Κείμενο- παρουσίαση
al.barouak

Τρίτη, Ιουλίου 08, 2008

Όταν η Πάτι Σμιθ συνάντησε το Μάνου Τσάο...

Το ραντεβού έχει κλειστεί εδώ και καιρό. Οι ροκ μελωδίες, ο ακτιβισμός, η ποίηση, οι «φωνές διαμαρτυρίας» εναντίον του πολέμου στο ΙΡΑΚ και της παγκοσμιοποίησης θα συναντηθούν στις 10 Ιουλίου, στη σκηνή του Terra Vibe στη Μαλακάσα, στα πλαίσια του Rock Wave Festival. Από τη μια η ιέρεια της επαναστατημένης ροκ κουλτούρας, Πάτι Σμιθ κι από την άλλη ο Μάνου Τσάο παρέα με θυμωμένους στίχους και μουσικές που μας ταξιδεύουν στη Γαλλία, στην Ισπανία, στη Λατινική Αμερική. Την εποχή που ο κυρίως ποταμός της σύγχρονης μουσικής «τρέχει πίσω από τα φουστάνια της coca-cola», υπάρχουν και κάποιοι καλλιτεχνικοί παραπόταμοι που με όχημα τη μουσική οραματίζονται έναν άλλο κόσμο.

Εκείνος
Γεννήθηκε στο Παρίσι όπου είχαν καταφύγει οι γονείς του για να γλιτώσουν από την δικτατορία του Φράνκο(ο πατέρας του, δημοσιογράφος και συγγραφέας, είχε καταδικαστεί σε θάνατο.) Ο Τσάο μεγάλωσε περιστοιχισμένος από ριζοσπαστικές πολιτικές και καλλιτεχνικές απόψεις. Και την «τροφή» αυτή δεν άργησε να την μετουσιώσει σε θυμωμένους στίχους και επαναστατημένες μελωδίες. Ξεκίνησε κάπου στα μέσα τις δεκαετίας του 80 μαζί με τους «ροκαμπιλάδες» Hot Pants, ενώ απογειώθηκε λίγα χρόνια αργότερα με το ιδιαίτερο punk χαρμάνι των Mano Negra.
Από το 1996 ακολουθεί σόλο καριέρα συνοδευόμενος από το συγκρότημα Radio Bemba Sound System (έχει πάρει το όνομά του από το σύστημα επικοινωνίας που χρησιμοποιούσε ο Κάστρο με τον Τσε κατά τη διάρκεια της Κουβανέζικης Επανάστασης) Από τότε ο ήχος του εξελίχθηκε δανειζόμενος πολλά στοιχεία από τη μουσική των γειτονιών της Λατινικής Αμερικής, που σεργιάνιζε μαζί με τους μουσικούς του. Ήχοι λιγότερο ενθουσιώδεις, περισσότερο μελωδικοί και ταξιδιάρικοι.
Ο ίδιος δεν χάνει την ευκαιρία να καυτηριάσει πάνω στη σκηνή την πολιτική του Μπους, ενώ είναι υπέρμαχος του κινήματος εναντίον της Παγκοσμιοποίησης. «Είμαστε εκατομμύρια οργισμένοι!», δήλωσε πρόσφατα στο 7 της Ελευθεροτυπίας.

Εκείνη
Ποιήτρια, Performer, ιερό τέρας της ροκ κουλτούρας και ακτιβίστρια. Παρότι ποτέ δεν κατάφερε να πατήσει την κορυφή των Αγγλοσαξονικών τσαρτς συγκαταλέγεται ως ένα από τα ιερά τέρατα της ροκ ιστορίας. Προσωπική φίλη με τους μπιτ Μπάροουζ και Γκινσμπεργκ, τον αιρετικό φωτογράφο Ρόμπερτ Μέιπλθορπ και μουσικούς όπως ο Μπρους Σπρίνστιν και ο Μπομπ Ντύλαν, έχει χαράξει το όνομα της στο καρνέ της καλλιτεχνικής αμφισβήτησης.
Εργάστηκε σε εργοστάσιο στα εφηβικά της χρόνια, γέννησε ενώ ήταν φοιτήτρια, έγινε ζευγάρι με τον γνωστό ομοφυλόφιλο Μέιπλθορπ. Η μουσική της πορεία ξεκίνησε το 1974 με το τραγούδι «Piss Factory», ενώ οι μεγαλύτερές της επιτυχίες όπως το Βecause the night και People have the power ήρθαν πολύ αργότερα.
Επίσης αξιοσημείωτο είναι ότι η Πάττι Σμιθ είναι από τους ένθερμους υποστηρικτές του πράσινου Ραλφ Νέιντερ, ενώ η ακτιβιστική της δράση τα τελευταία χρόνια στρέφεται κυρίως εναντίον της νεοσυντηρητικής πολιτικής του Μπους στο εσωτερικό των ΗΠΑ και τις απαράδεκτες στρατιωτικές επεμβάσεις εκτός.

Την Πέμπτη το βράδυ η Μαλακάσα θα «κλέψει» κάτι από την αίγλη του Σιάτλ, της Γένοβας, της Πράγας...

Vita Mi Barouak

Παρασκευή, Ιουλίου 04, 2008

antiwar




Οι συλλογικές κατευθύνσεις, η επικαιρότητα, η παγκόσμια σκέψη, η τοπική δράση είναι οι έννοιες που -μοντάρανε- το βίντεο «antiwar». Έτσι περιπλανηθήκαμε σε κάποιες από τις αντιπολεμικές διαδηλώσεις και εκδηλώσεις που έγιναν την χρονιά του 2006 ώστε να καταγράψουμε τις αντιδράσεις και την οργάνωση μέρους του πληθυσμού της πόλης ενάντια στον παγκόσμιο πόλεμο που έχει κηρύξει ο Μπους και οι σύμμαχοι του στην ανθρωπότητα για την κυριαρχία τους και τον έλεγχο της ενέργειας. Το πρώτο κριτήριο για την περιπλάνηση μας ήταν η ήδη δεδομένη για μας άποψη ότι στην πόλη αλλά και σε όλο τον κόσμο έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια ένα δυνατό κίνημα ενάντια στον πόλεμο. Συλλογικότητες ντόπιων και μεταναστών, φοιτητές και εργαζόμενοι, γυναίκες και άντρες με πλακάτ, πανό και σημαίες στους δρόμους. Από την μεριά μας δεν θεωρήσαμε τους εαυτούς μας απλά σαν «καταγραφείς» του γεγονότος αλλά και σαν κομμάτι του. Έτσι δίχως να μας «καπελώνει» η αυθαίρετη άποψη που κυριαρχεί στις μέρες μας, ότι αυτός που δημιουργεί ένα έργο τέχνης πρέπει να είναι λίγο αποτραβηγμένος από το γεγονός και τις ιδεολογικοπολιτικές αναφορές του, για να αποδώσει πιο «αντικειμενικά» το έργο, ορμήσαμε στην άγρα εικόνων, συμπεριφορών και δραστηριοτήτων, ώστε να κατασκευάσουμε ένα εικαστικό ντοκουμέντο που θα διεγείρει και το μάτι αλλά και το νου. Η συγκεκριμένη περιπλάνηση ήταν «θεματική», αυτό μας περιόρισε σε πολλά, αλλά μας αποκάλυψε και πολλά . Πρώτον η επικαιρότητα των γεγονότων που πηγάζουν από τέτοιες καταστάσεις. Παράδειγμα μέσα στο βίντεο εμφανίζεται να μιλά ο Τζαβέτ Ασλάμ πρόεδρος της Πακιστανικής κοινότητας στην Ελλάδα. Ήταν αυτός που αποκάλυψε τις απαγωγές μελών της κοινότητας του από ντόπιες και ξένες μυστικές κρατικές υπηρεσίες. Μέχρι και κάποιο διάστημα πριν, γι αυτές τις αποκαλύψεις αυτές, ο Τζαβέτ Ασλάμ απειλούταν με απέλαση από την χώρα. Η κάμερα σαν μέσο καταγραφής έχει στην εποχή μας πάρει δύο «διαστάσεις» στη σκέψη μας, της θετικής απλής ανθρώπινης καταγραφής στιγμών, σκέψεων και της αρνητικής σαν μέσο καταγραφής της ανθρώπινης δραστηριότητας για την συμπλήρωση στοιχείων ως προς βοήθεια της καταστολής από την εξουσία. Στην αρχή του βίντεο εμφανίζονται μουσουλμάνοι διαδηλωτές να προσεύχονται μπροστά από την αμερικάνικη πρεσβεία. Είναι γνωστό ότι η πρεσβεία και οι δρόμοι του κέντρου είναι γεμάτοι από κάμερες. Είδαμε την κάμερα σαν «όπλο» απέναντι από αυτές, αλλά ευτυχώς η κάμερα δεν βγάζει πυρά αλλά αποτυπώνει εικόνες που μπορούν να βγουν σαν πυροβόλο και να σου μιλήσουν.

video : Barouak
κείμενο : al.barouak

Παρασκευή, Ιουνίου 27, 2008

Μαγιακόφσκι και κινηματογράφος

"Για σας το σινεμά είναι θέαμα.
Για μένα κοσμοθεωρία.
Σινεμά ίσον φορέας κίνησης.
Καινοτόμος της λογοτεχνίας.
Ανατροπέας του αισθητισμού.
Αφοβία.
Αθλητής.
Καταλύτης ιδεών.
Όμως το σινεμά νοσεί. Ο καπιταλισμός του κουκούλωσε τα μάτια με το χρυσάφι. Καπάτσοι επιχειρηματίες το κρατάνε από το χέρι και το γυρίζουνε στους δρόμους. Μαζεύουνε χρήμα λιγώνοντας τις καρδίες με αξιοθρήνητα"

Τα παραπάνω είναι από ένα σημείωμα του ποιητή Μαγιακόφσκι για τον κινηματογράφο το 1922. Τι ωραία λόγια μέσα από την καρδία της φωτιάς! Αλήθεια πόσο χρυσάφι θα χαρίσουμε στην βιομηχανία του θεάματος , πόσο χρόνο θα δώσουμε στην ψευτιά και στο δήθεν… πάλι ξεφεύγω, με αναστατώνει ο ποιητής που έγινε σύννεφο της επανάστασης και ακόμα βρέχει πάνω από τα χωματένια κεφάλια μας…Πολλοί δεν γνωρίζουν ότι ο Μαγιακόφσκι ασχολήθηκε με τον κινηματογράφο. Το 1918 συνεργάστηκε με την ανεξάρτητη κινηματογραφική εταιρία «Νεπτιουν» και γύρισαν τρεις ταινίες. Μία από αυτές σας παρουσιάζω σήμερα. «Η κυρία και ο αλήτης» σε σενάριο του ίδιου, που στην ταινία έχει και τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Ο Μαγιακόφσκι από αυτήν την συνεργασία δεν είχε μείνει ευχαριστημένος γιατί η εταιρία και ο σκηνοθέτης δεν τον είχαν αφήσει να κάνει τους δικούς του πειραματισμούς.

Το θέμα της ταινίας είναι ο αλήτης που ερωτεύεται την δασκάλα του και πεθαίνει για την τιμή της. Η πρώτη ταινία (γιατί αυτή είναι η δεύτερη) ήταν βασισμένη στο σπουδαίο Μαρτιν Ηντεν του Λοντον (έχει χαθεί) και η δεύτερη ήταν μια ρομαντική που συμπρωταγωνίστησε με την Λιλή Μπρικ. Ο σκηνοθέτης των ταινιών λεγόταν Τουρνίν και ο Μαγιακόφσκι είχε συγκρουστεί μαζί του.



2ο κομμάτι 3ο κομμάτι 4ο κομμάτι

η ταινία βρίσκετε στο κανάλι του you tube http://www.youtube.com/KidaCut

κείμενο- παρουσίαση
al.barouak

ΥΓ Ένα μικρό βιογραφικό του Μαγιακόφσκι εδώ

Παρασκευή, Ιουνίου 06, 2008

Η Τέχνη από τα Κάτω

Είχε περάσει πολλά χρόνια εκεί κάτω και είχε αρχίσει να βαριέται τα καθημερινά βασανιστήρια. Τριανταπέντε ολόκληρα χρόνια πρωινό, μεσημεριανό και βραδινό μπάνιο μες στην καυτή πίσσα, είναι να το βαριέσαι. Η έμπνευση των μικροδιαβόλων για δημιουργία νέων, σύγχρονων βασανιστηρίων είχε κορεστεί και αυτό ήταν για τον Κορυφαίο του χορού, η κύρια αιτία που τον έκανε να πλήττει στην χώρα του πυρός.
Ένα πρωί όμως ήρθε ένας αγγελιοφόρος, από τα πάνω μέρη και είπε τα εξής:

Εσύ δεν είσαι ο ποιητής που άκουσε το ουρλιαχτό της πεταλούδας; Ακολούθα με, θέλω να σου δείξω πως κατάντησε ο κόσμος σου, η τέχνη, η μουσική.

Και τότε είδαν ένα τεράστιο φίδι να γλιστρά έξω απ το βιβλίο που κρατούσε ο Κορυφαίος του χορού.
Φίλησαν τα κεχριμπαρένια μάτια του και το καβάλησαν.

Σύρθηκαν, πέταξαν, ταξίδεψαν...
Και είδαν πόλεις, λιβάδια, πολέμους, δάση να καίγονται.
Είδαν τον τρίτο κόσμο να λιμοκτονεί και συνάντησαν χιλιάδες εφιάλτες του Δαρβίνου.
Είδαν το φόβο αξιωματικό σε σκάκι ελεγχόμενο από τα Πάνω.
Τους νέους που γνώριζαν τόσα πολλά, στο περιθώριο.
Είδαν χιλιάδες βιτρίνες και τηλεοράσεις και διαφημίσεις και εκατομμύρια ανικανοποίητα βλέμματα.
Είδαν τις τράπεζες αχόρταγα θηρία που ζήταγαν κι άλλο, κι άλλο, κι άλλο…
Είδαν τις μηχανικές μήτρες του καπιταλισμού, να λογοκρίνουν τις ομορφιές του πλανήτη, την μαύρη τροφή τους να σπανίζει και πολέμους να έρχονται.
Είδαν τη μουσική, τη γραφή, τη ζωγραφική, τον κινηματογράφο να λιμνάζουν.
Καθρέπτες της κοινωνίας.
Είδαν τον μπάτλερ του καπιταλισμού, τη διαφήμιση, στο βάθρο του νικητή.
Την Τέχνη από τα Πάνω υπόδουλη σε εμπορικούς κανόνες, να αιμορραγεί στο θυσιαστήριο του κέρδους
Την Τέχνη που κυοφορούν οι γκαλερίστες, οι παραγωγοί, το γλείψιμο, οι ακαδημαϊκες νόρμες,
την τέχνη που δεν υπηρετεί τον ανθρωπισμό, την ανάγκη του ανθρώπου για ελεύθερη έκφραση
Αλλά εκείνη που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των λουστραρισμένων εξουσιαστών
Εκείνων εκεί Πάνω

Είδαν όμως και τα pixels.
Κι εκείνους που δυσανασχετούν.
Που δεν συμβιβάζονται.
Είδαν την επανάσταση της πληροφορίας.
Το internet την απόλυτη αναρχική βιβλιοθήκη,
που θα έκανε τον Κροπότκιν να δακρύσει
Είδαν χιλιάδες πανεπιστήμια μέσα σε ένα laptop.
Τη γνώση, την τέχνη, την εξέλιξη στο πλευρό των από Κάτω.
Και ανθρώπους να μιλούν, να συζητούν, να τα βρίσκουν με ένα mail.
Ανθρώπους απλούς.
Καθημερινούς.
Είδαν μουσικές και χρώματα και γράμματα και κινούμενες εικόνες
Είδαν τη Λαϊκή Τέχνη να ξαναγεννιέται.
Είδαν ομάδες να σχηματίζονται, πυρήνες ελεύθερης έκφρασης, να διαγωνίζονται σε τσιμεντένιους λαβυρίνθους.
Κι ανθρώπους δοκιμαστικούς σωλήνες στη ζωή και στην έκφραση.
Δεν ήταν άριστοι, ήταν κληρωτοί…
Είδαν χιλιάδες πνευματικούς αντάρτες να ποστάρουν να δημιουργούν Ελεύθερη Τέχνη, Τέχνη από τα Κάτω!
Είδαν το ακριβό φιλμ να γίνεται φτηνό βίντεο.
Τη μουβιόλα να συμπυκνώνεται σε ένα CD.
Τη βιντεοποίηση να φλέγεται σε ψηφιακούς αμπελώνες.
To θέατρο να γκρεμίζει το συγγραφέα Θεό και τους ηθοποιούς να πλάθουν διάλογους στην πρόβα.
Είδαν την Τέχνη από τα Κάτω να γεννιέται.
Να συμμαχεί.
Να αντιδρά.
Να σηκώνει κεφάλι.
Είδαν πνευματικούς αντάρτες που απαρνήθηκαν τον… Παράδεισο που τους πρόσφεραν απλόχερα τα Διαφημιστικά Σλόγκαν.
Κι άκουσαν, τη σύντροφο του σκύλου των άστρων που τους είπε:
Τους γέρους μην εμπιστεύεσαι,
Τους νέους να ακούς!


Είδαν το φίδι.
Και το καβάλησαν.
Και όταν έφτασαν στην αρχαία λίμνη
Ο κορυφαίος του χορού κοίταξε το φίδι στα μάτια, το φίδι φοβήθηκε και τότε του είπε:
«Ως εδώ…»

Κι εμείς που μάθαμε να διαβάζουμε άστρα και κοκάλα ζώων
Αλλάξαμε απόχρωση σαν ουρανός.
Και Υποκλιθήκαμε
Στην Τέχνη από τα Κάτω!


ΥΓ1. Το παραπάνω κείμενο διάβασα στη χθεσινή εκδήλωση. Λείπουν βέβαια τα συνοδευτικά εδέσματα. Η μουσική που έγραψε ο Λάμπρος και το video που κάναμε μαζί με τον Αl barouak. To βίντεο ήταν μια σκηνή από την καθημερινότητα, το Μετρό, τον υπόγειο, μια στιγμή που θαρρείς επέρχεται η συνειδητοποίηση και ο χρόνος διαστέλλεται και γεμίζει χρώματα…

ΥΓ2. Ευχαριστώ πολλοί τους φίλους bloggers που με τα έργα που έδειξαν χτες, όπως και αυτά που δείχνουν κάθε μέρα στο internet και στις γωνίες των σύγχρονων πόλεων , απέδειξαν και αποδεικνύουν ότι το «παραπάνω μαθηματικό θεώρημα» στάζει αλήθεια… Ήταν καλά χτε! TKS μόρτες!!


Vita Mi Barouak

Πέμπτη, Μαΐου 29, 2008

Λογοτεχνικό Βήμα στους Βλoggers και άλλα Δαιμόνια

Νομίζω ότι η αφίσα που σχεδίασε η Candyblue λύνει το γρίφο.
Ποιήματα, πεζά, video, music, γιατί o καλός ο blogomylos όλα τα αλέθει.
Εγώ θα διαβάσω κάτι που έγραψα για όλους εμάς, συνοδευόμενος φυσικά από τις απαραίτητες οπτικοακουστικές φανφάρες...



ΥΓ1. Ο παρακάτω χάρτης θα σας βοηθήσει να βρείτε το χώρο της εκδήλωσης. Εύκολη πρόσβαση από το μετρό στο Μοναστηράκι. Στείλτε mail για περισσότερες πληροφορίες.
ΥΓ2. Fredo=2,5 ευρώ, Μπύρα 500 ml= 3 Ευρώ. Κι όλα αυτά σε μια αυλή στη σκιά της Ακρόπολης...

Δευτέρα, Μαΐου 26, 2008

Δευτέρα, Μαΐου 19, 2008

Fortune Cookie: Έπαθα πλάκα με το τέλος!

Γέλασα με τον Κινέζο, τον παραγωγό, την ταξιτζού.
Ταυτίστηκα με τον πρωταγωνιστή.
Ερωτεύθηκα τις πρωταγωνίστριες (ακόμα δεν μπορώ να διαλέξω πια από τις δύο είναι η καλύτερη, όποτε… και τις δύο)
Γούσταρα με το κλοτσίδι, τα χουφτώματα, τις σηκωμένες ρόγες
Ξαφνιάστηκα απ τα σκηνοθετικά ευρήματα, «τα ανθρωπόμορφα παράθυρα», «την γαλοπούλα», «το αεροπλάνο»…
Είδα μια «ταινία πάνω στο σανίδι» κι αναρωτήθηκα αν είχε προηγηθεί «ντεκουπαζ» αλά Μπέκετ.

Έπαθα πλάκα με το τέλος!

Δεν θα βάλω πέντε αστεράκια, γιατί δεν θέλω να πιστεύω ότι «τα είδα όλα από εσάς».
Δεν θα βάλω πέντε αστεράκια, γιατί την επόμενη φορά περιμένω από εσάς να με στείλετε τελείως αδιάβαστο.

Νομίζω τέσσερα και μισό, είναι καλά…

Αυτό που κάνετε είναι το Παρόν.

Μπράβο!

Το γεγονός ότι έχουμε να κάνουμε με μια παράσταση
που οι ηθοποιοί παίζουν με το κείμενο
και δημιουργούν τους διάλογους κατά τη διάρκεια της πρόβας
μαζί με τον γραφιά-σκηνοθέτη
και δεν εκτελούν απλά εντολές
(συλλογική δημιουργία που εξελίσσεται συνέχεια),
μου δίνει τη δυνατότητα να πω
ότι αυτό που κάνετε εσείς και κάποιες άλλες θεατρικές ομάδες
είναι τρανταχτά δείγματα της
“Τέχνης από τα Κάτω”
που λέμε και ‘μεις οι Barouak


ΥΓ1.Η συγκεκριμένη κριτική γράφτηκε σε 10’ -πού άραγε;- (στο συγκεκριμένο σημείο επενέβη ο μηχανισμός αυτολογοκρισίας, έπειτα από σχόλιο-συναγερμό του patsiouri. Μπουχαχαχαχα! Ήταν μια κριτική τύπου: Τέχνη από Τα Κάτω.
ΥΓ2.Τα... αστεράκια ειναι γαιτί το εν λόγω κείμενο, το βαλα σχόλιο στο athinorma.gr, και μετά λέω, μωρέ δεν κάνεις κι ένα post, αξίζει τον κόπο.
ΥΓ3. Για την τρέχουσα θεατρική σεζόν, η ομάδα Play-Full έχει προγραμματίσει το νέο κύκλο του “Fortune Cookie”. Οι παραστάσεις θα λάβουν χώρα στο Θέατρο της Άνοιξης (Γερμανικού 20, Μεταξουργείο) από τις 2 Μαίου μέχρι και την 1η Ιουνίου 2008 (συνολικά 19 παραστάσεις).

Vita Mi Barouak

Σάββατο, Μαΐου 17, 2008

Πίνοντας τα υγρά μάτια του θεού της έκστασης...

....
Και περιμένοντας να πάω στο πάρτι του περιοδικού Υποβρύχιου
Όπου έχει
live d.j PANKO K MAX WRIGHT( vocals,percussions) of OJOS DE BRUJOΕνώ σε μια γωνίτσα θα παίζονται και τα βιντεοποιήματά μας
Αποφασισα να μοιραστώ μαζί σας
Αυτό το souper φέυγα video-clip των OJOS DE BRUJO.
Κι όλα αυτά γιατί είναι… Σάββατο Βράδυ.

Τρίτη, Μαΐου 06, 2008

O Μάης του 4Χ


Ας υποθέσουμε ότι ήταν ένα πρόσωπο.
Μπορείτε να στολίσετε τη φαντασία σας με τη μορφή του;
Ένα χέρι από σύννεφο χαμηλώνει πάνω σ ένα λιβάδι από πολύχρωμα λουλούδια και πλάθει μια ευωδιαστή μορφή γιγαντιαίων διαστάσεων.
Κι αυτός.
Ο Μάης.
Ο Μάης του 4Χ.
Τεράστιος.
Σηκώνεται.
Περπατά.
Κατευθύνεται προς το μέρος μας.
Φυσά σαν δράκος μα αντί για φλόγα τα σπλάχνα του ξερνούν λουλούδια που πλημμυρίζουν την πόλη μας, απ άκρη σ άκρη.
Μια ομάδα φοιτητών με κόκκινες σημαίες, χάνουν τα ρούχα τους και σκεπάζουν τη γύμνια τους μόνο με κόκκινο.
Ερωτικά οδοφράγματα, μια τζαμαρία καταρρέει και τα βιβλία σεργιανίζουν ελεύθερα στους δρόμους.
Σχηματίζουν αντάρτικες ομάδες που επιτίθενται στους αστραφτερούς στρατώνες των κοσμημάτων, των κινητών και των πολυτελών ενδυμάτων.
Γρασίδι φύτρωσε πάνω στην πίσσα
Και η λεωφόρος επέστρεψε πίσω στους ανθρώπους.
Μια ομάδα νέων τρέχουν γυμνοί πάνω στην πράσινη άσφαλτο πιασμένοι χέρι, χέρι.
Χορεύουν, φωνάζουν, εκστασιάζονται...
Για δες ψηλά στο βουνό, κάτω απ το καμένο δάσος
Κάποιος πέταξε εκεί ένα νεκροταφείο αυτοκινήτων από κοκκινόχωμα.
Το φύσημα του ανθισμένου γίγαντα έχει κατακλύσει την πόλη.
Τα λουλούδια κολλούν σαν κισσός πάνω στα τσιμεντένια κλουβιά.
Οι άνθρωποι χάνουν τα ρούχα τους και τα κτίρια ντύνονται με χρώματα.
Τα βιβλία ενώθηκαν με τις ομάδες των πινέλων, των φωτογραφικών μηχανών και των θεατρικών μασκών.
Αγκαλιάζονται.
Ετοιμάζονται να εισβάλουν στο χρηματιστήριο αξιών.
Και να επιβάλουν νέες αξίες.
Ακούγονται μουσικές.
Φωνές παιδιών, χάχανα, γέλια.
Κι ο γίγαντας Μάης…
Χαμήλωσε, κόντυνε, μάζεψε, πλέχτηκε στα μαλλιά σου.
Έγινε πλεξούδα με καστανό μετάξι.
Κοιτάζω βαθιά μέσα στα μάτια σου.
Δαγκώνω τον ώμο σου.
Γαντζώνεσαι πάνω μου.
Πολύχρωμες πυγολαμπίδες φωτίζουν τη γύμνια μας
Κοιτάξτε!
Κάποιοι έστησαν γιορτή μέσα στο μεγαλύτερο σιντριβάνι της πόλης...

Vita Mi Barouak

Δευτέρα, Απριλίου 21, 2008

Άκου πελατάκο...

Μαθαίνεις γλώσσες, παίρνεις πτυχία, μεταπτυχιακά, γίνεσαι λάστιχο για να βρεις μια δουλεία με μισθό που δεν σου φτάνει να βγάλεις το μήνα.
Λες ευχαριστώ με σκυμμένο κεφάλι κι ελπίζεις ότι κάποτε θα πάρεις διπλάσια
αλλά δεν είσαι παρά ένας πελατάκος των ιδεών τους και υπηρέτης των σχεδίων τους.

Ενθουσιάζεσαι με τις τριπλες, τις κεφαλιές, τα γκολ, αγοράζεις εισιτήρια, κασκόλ, φανέλες, στήνεσαι στην τηλεόραση για να δεις… τις διαφημίσεις του ημιχρόνου και παθιάζεσαι. Μάθε, όμως, πως για τον Πρόεδρο της ΠΑΕ, δεν είσαι παρά ένας πελατάκος

Κοιτάς εκστασιασμένος τις βιτρίνες των εμπορικών κέντρων, όπου επιδίδεσαι σε shopping therapy, οδηγάς καινούργιο αυτοκίνητο και χαμογελάς αυτάρεσκα, φοράς Diesel, Camber και γι αυτό ριγώνεις, αλλά δεν είσαι παρά ένας πελατάκος, ο καλύτερος που έχουνε.
Η ζωντανή απόδειξη ότι θα συνεχίσουν να θησαυρίζουν

Άκου πελατάκο
Κάποτε ήσουνα ανθρωπάκος
Αλλά σου έβαλαν τρικλοποδιά κι έπεσες ακόμα πιο χαμηλά

Άκου πελατάκο
Σε σένα που γράφεις αυτές τις αράδες, μιλώ
Τα περιθώρια στενεύουν
Ο κλοιός σφίγγει
Θυμώνω
Οργίζομαι
Δεν έχω τίποτα να χάσω…

Γι αυτό,
Εδώ και λίγο καιρό
Δεν αισθάνομαι πλέον πελατάκος
Και βγάζω απ τα σπλάχνα μου κραυγή αγωνίας
Πολέμου σάλπισμα

Vita Mi Barouak

Σάββατο, Απριλίου 12, 2008

Ο Μεγαλύτερος Καλλιτέχνης


Να γαμάς ένα καρπούζι, να εκσπερματώνεις πάνω σε ένα σταυρό, να τοποθετείς έναν εσταυρωμένο μέσα σε ένα προφυλακτικό… Όλες τους ακραίες καλλιτεχνικές εκφράσεις που σόκαραν και δίχασαν. Ποια είναι τα όρια της τέχνης, λοιπόν; Οφείλουμε να αυτολογοκρινόμαστε, να λογοκρίνουμε, να κλείνουμε σε μπουντρούμια τους artistes, να τους σπάμε τα μολύβια, τα πινέλα, τις κάμερες και να τους αναγκάζουμε να δημιουργούν τα έργα τους με κόπρανα και αίμα;(δες Μαρκήσιος)

Όλα αυτά ήρθαν στη σκέψη μου, όταν έμαθα, για το «καλλιτεχνικό εύρημα» του Guillermo Habacuc Vargas που έδεσε ένα σκύλο σε μια γκαλερί και το άφησε να πεθάνει από πείνα και δίψα, θέλοντας να αποδείξει ούτε και ‘γω ξέρω τι.

Το αποτρόπαιο αυτό γεγονός ήταν που με έκανε για πρώτη φορά να φωνάξω στον… «καλλιτέχνη»: Ως εδώ! Κι αυτό γιατί μπορεί
η Τέχνη να έχει δικαίωμα να πάρει θέση πάνω στην ηθική,να κριτικάρει την κοινωνία,
οφείλει να προκαλεί συμβολικά(μόνο συμβολικά!) για να μας ταρακουνά, να μας προβληματίζει
αλλά δεν μπορεί να εχθρεύεται την πραγματική ζωή.

Η πραγματική ζωή είναι πάνω απ όλα!
Η ύπαρξη, οι βόλτες, τα ζώα, τα λουλούδια, η φιλία, ο έρωτας, το αεράκι, η θάλασσα, η γέννηση, ο οργασμός, η αυτοκτονία είναι πολύ σημαντικότερες καταστάσεις από το κορυφαίο καλλιτεχνικό δημιούργημα.

Δολοφονώντας ένα σκύλο σε μια γκαλερί, καρατομείς την ποίηση μες τη ζωή μας.
Θέλεις να υποκαταστήσεις το πραγματικό, από τον ψεύτικο (αρρωστημένο στην συγκεκριμένη περίπτωση) κόσμο του εγώ.

Αυτό που έκανε ο Guillermo Habacuc Vargas ήταν να λογοκρίνει τον ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΠΟΙΗΤΗ.

Εκείνον στον οποίο οφείλει την ύπαρξη του…

ΤΗ ΦΥΣΗ!

Ο Guillermo Habacuc Vargas δεν είναι Καλλιτέχνης αλλά ιεροεξεταστής!

Vita Mi Barouak

Τρίτη, Απριλίου 08, 2008

ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΒΙΝΤΕΟΠΟΙΗΣΗΣ
















Για ενημέρωση-πρόσκληση σε όλους εσάς, ποστάρουμε το παρακάτω δελτίο τύπου, της ομάδας που συμμετέχουμε. Σας περιμένουμε…

Το πρώτο στην Ελλάδα Φεστιβάλ Βιντεοποιημάτων θα πραγματοποιηθεί την Πέμπτη, 10 Aprilίου, στην Αθήνα, στον πολυχώρο BIOS, Πειραιώς 84, ώρες 8.00-12.00 το βράδυ. Θα προβληθούν σημερινές δημιουργίες αλλά και παλαιότερες, σε μία προσπάθεια προσέγγισης της ιστορίας και της εξέλιξης της σύγχρονης αυτής τέχνης. Επίσης θa lάβει χώρα στρογγυλό τραπέζι με θέμα βιντεοτέχνη-βιντεοποίηση, στο οποίο θα συμμετάσχουν ο Μάνθος Σαντοριναίος(βιντεοκαλλιτέχνης), ο Θανάσης Ρεντζής(κινηματογραφιστής) και ο Αντρέας Παγουλάτος(ιστορικός κινηματογράφου, ποιητής), ενώ τη συζήτηση θα συντονίσει ο Αλέξης Δάρας(ποιητής). Η βραδιά θα ολοκληρωθεί με μουσικοποιητικά δρώμενα.

Την εκδήλωση διοργανώνει η ομάδα «βιντεοποίηση» η οποία αποτελείται από ποιητές, βιντεοδημιουργούς, μουσικούς και άλλους καλλιτέχνες που εξερευνούν και πειραματίζονται πάνω στις δυνατότητες που δίνουν οι ψηφιακές τεχνολογίες στη σύγχρονη ποιητική και καλλιτεχνική έκφραση.

Στόχος της εκδήλωσης είναι η προβολή και η προώθηση βιντεοποιήματων διαφόρων τεχνοτροπιών, καθώς επίσης η επικοινωνία και η ανταλλαγή απόψεων σχετικά με τη βιντεοποίηση. Το απώτερο ζητούμενο είναι η ανάδειξη και η εξέλιξη της συνδυαστικής αυτής τέχνης, που μπροστά της ανοίγεται σήμερα ένα απεριόριστο πεδίο δράσης.
Τα βιντεοποιήματα που θα προβληθούν έχουν το καθένα σα βάση το κείμενο κάποιου ποιήματος. Η οπτικοποίηση και η μουσικοποίησή του, το μεταμορφώνουν σε καινούριο έργο. Η βιντεοποίηση είναι και ποίηση και video-art. Η έμπνευση και οι αναζητήσεις του βιντεοδημιουργού δημιουργούν ένα νέο έργο τέχνης, όπως κάνει νοερά και ο κάθε αναγνώστης ενός ποιήματος.

Κυριακή, Απριλίου 06, 2008

Το Βέτο και η Τρανσέξουαλ Βαλκανική Ιστορία

Στα πλαίσια της συναδέλφωσης των λαών της Βαλκανικής, προτείνω η σχολική ιστορία να αναφέρεται μονάχα στα γεγονότα που συνέβησαν μέχρι την ημέρα που ο Μέγας Αλέξανδρος εξημέρωσε το Βουκεφάλα.

Ύστερα να ορίσουμε ότι 21 μΧ = 1821 μΧ
Και μετά ότι 1827 μΧ = 1987 μΧ
Τότε θα γίνουν όλα ευκολότερα…

Επίσης, να κρύψουμε από όλους ότι οι Σουλιώτες, ήταν αρβανίτες.
Να κάψουμε τη χάρτα του Ρήγα που μιλά για Βαλκανική Επανάσταση και όχι μόνο για ξεσηκωμό των ελλήνων.
Να λησμονήσουμε ότι στην επανάσταση του 21, ο στρατός μίλαγε δυο γλώσσες.
Αλβανικά και Ελληνικά.
Να σβήσουμε τα ίχνη 30.000 σφαγμένων τούρκων στρατιωτών, γυναικών και παιδιών όταν μπήκε ο γέρος του Μοριά στην Τριπολιτσά.
Να ξεχάσουμε ότι ο Καποδίστριας ήταν Κερκυραίος μεν, Ιταλικής καταγωγής δε.
(Για τους βασιλιάδες μας, τι να πρωτοπώ;)
Και πάνω απ όλα ότι όλα αυτά τα χρόνια δεν θα κάναμε ρούπι, χωρίς τη στρατιωτική βοήθεια των δυτικών.
Γιατί ως γνωστόν, τα τελευταία 200 χρόνια, έλληνες στρατηγοί και στρατιώτες είναι για τα μπάζα! Εξαιρούνται οι ήρωες του 40. Βλέπεις ο φασισμός μας ανάβει τα λαμπάκια και μας κάνει τούρμπο…

Ο ελληνικός πολιτισμός, τον οποίο αγκαλιάζω με αγάπη και αφοσίωση (είμαι περήφανος γι αυτό), γράφεται με πένα την ελληνική γλώσσα που για αίμα-μελάνι του, έχει Βαλκανικό και όχι Ελληνικό…

ΥΓ1. Αυτές οι θεογκόμενες τουρκάλες της TV σκέτες μογγόλες, έτσι; Αλήθεια, τι θα πει Καραμανλής;

ΥΓ2.Προσέξατε καλά τη φωτογραφία; Επειδή οι κυβερνήσεις των Βλακανικών χωρών αποφάσισαν να προβάλουν τους "μύθους" και όχι την πραγματική ιστορία, η Ελλάδα κατέληξε να είναι τέταρτη παγκοσμίως (ποσοστό 6%) στις εισαγωγές οπλικών συστημάτων. Με ότι αυτό συνεπάγεται...

Vita Mi Barouak

Δευτέρα, Μαρτίου 31, 2008

To Video-Docu της Εκδήλωσης

Κατέφθασε, ζεστό από το φούρνο, το video-docu που έκανε ο Ggia για την εκδήλωση που διοργανώσαμε στο Dasein και σας το παρουσιάζω με μεγάλη μου χαρά.

Όπως λέει και ο ίδιος στο τέλος του video, δεν κατάφερε να βιντεοσκοπήσει την Renton και την Ναταλία.
Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι ότι η κάμερα τα έπαιξε, ενώ διάβαζα το τερατούργημά μου «Porn Star».
Ίσως γιατί της επιτέθηκα με ένα τρυπάνι που αντί για μέταλλο, στην άκρη του είχε ένα δονητή!

Συγχωρήστε με Renton και Ναταλία, την πληρώσατε κι εσείς, δεν θα το ξανακάνω…

Πάντως εγώ ήμουν τυχερός, σε σχέση με τα κορίτσια, αφού ο Ggia κατάφερε να συνεφέρει την κάμερα με μια ενδοκάρδια ένεση αδρεναλίνης και με βιντεoσκόπησε να απαγγέλλω το ποίημα του Μιχάλη Κατσαρού «Αντισταθείτε», με το οποίο έκλεισε η βραδιά…


Σάββατο, Μαρτίου 29, 2008

Balkan Beat Box



Τα χάλκινα, πήγαιναν πάντα μπροστά στη μάχη.
Κι από πίσω ακολουθούσαν ανάλογα με το ασκέρι
Τούρκοι, Έλληνες, Σέρβοι, Βούλγαροι, Αλβανοί,
όλοι το ίδιο αίμα,
όλοι Βαλκάνιοι…

Ας απελευθερώσουμε τη φαντασία μας…
Αφαιρούμε καριοφίλια, μουστάκες, κομμένα χέρια και κανόνια,
και τοποθετούμε στη θέση τους
τη γέφυρα του Μπρούκλιν, με hip-hop, gipsy, punk σφήνες
Μόλις δημισουργήσαμε το μουσικό σχήμα κολάζ:
Balkan Beat Box!


4 Απριλίου, Principal Club Theater, Θεσσαλονίκη
5 Απριλίου, Cine κεραμικός, Αθήνα



Τετάρτη, Μαρτίου 26, 2008

Τέχνη δρόμου...

«Βρισκόμαστε ως κοινωνία σε παρατεταμένη βαθιά κρίση…
Συνακόλουθα, σε κρίση βρίσκεται και η τέχνη που αντανακλά την κοινωνία αυτή. Αυτονόητο. Το χειρότερο όμως είναι πως λόγω του ανήκεστου αυτισμού της (η τέχνη η ίδια) αδυνατεί να εκφράσει τη σοβούσα κρίση της κοινωνίας.
Κι ενώ (η τέχνη) αποτελεί τμήμα της κρίσης, δεν μπορεί να καταστεί μέρος της λύσης της. Αυτονόητο. Ιδεολογικό παράδοξο! Κυρίως επειδή κάτι τέτοιο συνιστά κρίση μεγαλύτερη της κοινωνικής….
Συχνά διερωτάστε γιατί δεν φτάνει η σύγχρονη τέχνη στο ευρύ κοινό. Γιατί, πρώτον, δεν αφορά το ευρύ κοινό και γιατί, δεύτερο, είναι ελάχιστα σύγχρονη όσο κι αν παίρνει μοντερνίστηκες πόζες. Ένας φορμαλισμός που αντιμετωπίζει ακαδημαϊκά το μοντέρνο…. Η τέχνη, πέθανε, ζήτω όχι η τέχνη αλλά οι καλλιτέχνες που θα αναστήσουν την τέχνη την τέχνη περιφρονώντας το κυρίαρχο σύστημα το οποίο την περιόρισε, την αποσυντόνισε και εντέλει την ακύρωσε άδοξα»

Αποσπάσματα από κείμενο του Μάνου Στεφανίδη,
στο εξαιρετικό βιβλίο-άλμπουμ αφιερωμένο στα ελληνικά graffiti «Στο δρόμο» του Κυριάκου Ιωσηφίδη.



ΥΓ.
Στα μέρη μας συγκρούονται «τεκτονικές πλάκες».
Κι αυτό προκαλεί σπινθήρες.
Που ίσως γεννήσουν φωτιά...

Πέμπτη, Μαρτίου 13, 2008

Λογοτεχνική βραδιά με Bloggers και άλλα μαρτύρια


Δεν φτάνει που κάθε τόσο postaroume τα «διαμάντια» μας, υποβάλλοντάς σας στο μαρτύριο να τα διαβάσετε, αποφασίσαμε να επεκτείνουμε την γκάμα των βασανιστηρίων διοργανώνοντας Βραδιά Ανάγνωσης.

Με αφορμή την ημέρα ποίησης, λοιπόν, την Πέμπτη 20/3 στις 21:00 στο Dasein (Σολωμού 12, Πλατεία Εξαρχείων) θα διαβάσουμε διηγήματα και ποιήματά μας.
Συμμετέχουν: CandyBlue, Vita Mi Barouak, Al Barouak, Nuwanda, Renton, Markos the gnostic.

Εγώ προσωπικά θα διαβάσω, το μοσχαναθρμένο, παραπονιάρικο μαύρο πρόβατο της συλλογής μου, τoν «Porn Star».

Με βλέπω να γίνομαι ντέφι για να το ξεράσω επιτυχώς.
Σας περιμένουμε να ανταλλάξουμε λέξεις και βλέμματα, όσο για μετά...
Εξαρτάται από την ποσότητα του αλκοόλ που θα κυλάει στο αίμα μας.

Αντί ΥΓ.
«Ένα πρόσωπο μόνο του δεν μπορεί να κάνει τέχνη. Εξαρτάται πάρα πολύ από το να υπάρχει η δυνατότητα ανταλλαγής ιδεών με τους άλλους!»
Μαξ Έρνστ