Αξίζει την προσοχή μας η ανακοίνωση λειτουργίας ενός νέου πολιτισμικού χώρου Λόγου, Διαλόγου και Δημιουργίας.
Πρόσκληση
ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΧΩΡΟΣ ΓΕNΝΙΕΤΑΙ
Mε αποκριάτικο πάρτι ξεκινάει τις δραστηριότητές του ο
«Χώρος Διαλόγου και Δημιουργίας Καμπάνη 2»
Το Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου στις 8 μμ,
ντυθείτε ¨σύμφωνο σταθερότητας¨
και ελάτε να εγκαινιάσουμε το νέο χώρο Πολιτισμού
με κέφι, μουσική, δρώμενα και ποτό.
Καμπάνη 2 (πεζόδρομος στην Αγ. Μελετίου 102),
στη πλατεία Αμερικής
--------------------------------
«ΚΑΜΠΑΝΗ 2» : ΧΩΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ
Στην οδό Καμπάνη 2 (στον πεζόδρομο της οδού Αγίου Μελετίου 102, στη πλατεία Αμερικής) ενεργοί, δημοκρατικοί πολίτες, αποφασίσαμε να διαθέσουμε με δημιουργικό τρόπο τον ελεύθερο χρόνο μας και να συνεργαστούμε για τη λειτουργία ενός πολιτισμικού χώρου Λόγου, Διαλόγου και Δημιουργίας.
Η πρωτοβουλία είναι ανοιχτή σε όλους (άτομα, ομάδες και πρωτοβουλίες πολιτών).Ο «Χώρος Διαλόγου και Δημιουργίας Καμπάνη 2» λειτουργεί δημοκρατικά και οι αποφάσεις, για τις εκδηλώσεις και το πρόγραμμά του, παίρνονται συναινετικά, με τη λογική της άμεσης δημοκρατίας.
Δεν υπάρχουν αρχηγοί και δημόσια εκπροσώπηση. Μια ολιγομελής ομάδα, ανακλητή και ανοιχτή σε όλους αναλαμβάνει τον συντονισμό και την ειδοποίηση για τις εκδηλώσεις και την υλοποίηση των προγραμμάτων του κάθε μήνα.
Σκοπός τους είναι η απόλαυση που παίρνουν από την φιλική επικοινωνία, τον εποικοδομητικό διάλογο και την πετυχημένη καλλιτεχνική δημιουργία.
Φιλοδοξούμε, ο χώρος της «Καμπάνη 2» να συνενώσει άτομα και ομάδες της σκέψης και της δημιουργίας έξω από τα κυκλώματα της αγοράς. Να βρίσκουμε νέους δημιουργικούς τρόπους χρήσης του ελεύθερου χρόνου. Να παρεμβαίνουμε και να βρίσκουμε διεξόδους εκεί όπου ορθώνονται αδιέξοδα.
Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων φιλοδοξούμε να περιλαμβάνει όλες τις μορφές της τέχνης (Μουσική, Χορό, Θέατρο, Κινηματογράφο, Λογοτεχνία, Εικαστικά ...) και ποικίλη θεματική συζητήσεων για επίκαιρα και διαχρονικά κοινωνικά προβλήματα. Η λίστα είναι ανοιχτή.
Η λειτουργία μας επιθυμούμε να είναι ευέλικτη και συμμετοχική.
Όλοι οι φίλοι του Χώρου καλούνται να συμμετέχουν με ιδέες και την έμπρακτη βοήθεια για την πραγματοποίησή τους.
Κάθε Δευτέρα ο χώρος θα είναι ανοιχτός, από νωρίς το απόγευμα, για επικοινωνία και συντονισμό των δράσεων .
Μετά τις 8μ.μ. θα έχουμε την κάθε φορά προγραμματισμένη εκδήλωση/συζήτηση.
Aναλυτικό πρόγραμμα για τις επόμενες εκδηλώσεις θα δοθεί στις προσεχείς ημέρες.
Για τη Συντονιστική Επιτροπή
Περικλής Αντωνίου, Μαρία Κατεργάρη, Δημήτρης Δημόπουλος, Μιχάλης Μεσσήνης, , Ευθύμης Παπαδημητρίου, Μαρώ Τριανταφύλλου, Μαρίνα Παπαδημητρίου, Δημήτρης Σκλάβος, Ελένη Δημοπούλου.
e_mail επικοινωνίας : pezodromoskampani2@gmail.com
Τηλ. Επικοινωνίας 693 77 87 922
Αναρτήσεις σχετικές με τα βιβλία μου
Τετάρτη, Φεβρουαρίου 10, 2010
Πέμπτη, Φεβρουαρίου 04, 2010
Προσωπικότητες της Λογοτεχνίας με απαγορευμένα πάθη

Αναδημοσίευση από το ΤVXS, που το αναδημοσίευσε από το ΤΙΜΕ:
Charles Baudelaire (1821-1867) Αλκοόλ, Όπιο
«Να είσαι πάντα μεθυσμένος... να μεθάς αγωνιστικά. Απλά να μεθάς».
Edgar Allan Poe (1809 - 1849) Αλκοόλ
Σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες, ο Poe δεν ήταν αλκοολικός, αλλά ένα άτομο ιδιαίτερα ευπρόσβλητο από αυτό, δηλαδή μεθούσε με πολύ μικρή ποσότητα ενώ κατανάλωνε πολύ πιο συχνά απ’ ότι ήταν καλό για τον εαυτό του.
Ayn Rand (1905 - 1982): Speed/ Δεξεδρίνη
Αν και δεν είναι βέβαιο ότι ήταν κλινικά εξαρτημένο άτομο, για δεκαετίες ήταν γνωστό ότι έκανε καθημερινή χρήση speed και άλλων ψυχοτρόπων ουσιών για δεκαετίες.
William S. Burroughs (1914 - 1997): Ηρωίνη
«Η πρέζα δεν είναι, όπως το αλκοόλ ή η μαριχουάνα, ένα μέσο για να αυξήσεις την απόλαυση από τη ζωή. Η πρέζα δεν είναι απόλαυση. Είναι τρόπος ζωής». Ο Burroughs διέκοψε την χρήση ηρωίνης στη δεκαετία του ’70.
Jack Kerouac (1922 - 1969): Αλκοόλ
«Είμαι καθολικός και δεν μπορώ να αυτοκτονήσω, αλλά σκοπεύω να πιω μέχρι θανάτου». Και έτσι έκανε.
Sir Kingsley Amis (1922 - 1995): Αλκοόλ
Ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους κωμικούς συγγραφείς του 20ου αι.
Jack London (1876 - 1916): Αλκοόλ
«Δεν υπήρξε ώρα, όλες τις φορές που ξυπνούσα, που να μην ήθελα να πιω ένα ποτό».
Edna St. Vincent Millay (1892 - 1950): Αλκοόλ
Η πρώτη γυναίκα που έλαβε το βραβείο Πούλιτζερ για την ποίηση, μποέμισα παγκόσμιου επιπέδου με καταστροφικό πάθος για το αλκοόλ.
Sinclair Lewis (1885-1951): Αλκοόλ
Ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας Lewis ήταν μέγιστος και τραγικός πότης που κατάφερε να φτάσει μέχρι τα 66 του χρόνια.
Ernest Hemingway (1899 - 1961): Αλκοόλ
Διάσημος για το πείραγμα που έριχνε στους φίλους του που προσπαθούσαν να κόψουν το αλκοόλ, ο Hemingway βυθιζόταν όλο και περισσότερο στο ποτό με το πέρασμα του χρόνου.
Hunter S. Thompson (1937 - 2005): Τα πάντα
«Δεν θα συνιστούσα σε κανέναν το σεξ, τα ναρκωτικά ή την τρέλα, αλλά για μένα λειτουργούσαν πάντα».
Anne Sexton (1928 - 1974): Αλκοόλ, ναρκωτικά
Η νικήτρια του Πούλιτζερ του 1967 για την ποίησή της, η Sexton πάλεψε με την κατάθλιψη και την κατάχρηση ουσιών ολόκληρη τη ζωή της. Αυτοκτόνησε σε ηλικία 45 ετών.
Dylan Thomas (1914 - 1953):Αλκοόλ
«Do not go gentle into that good night, / Old age should burn and rave at close of day; / Rage, rage against the dying of the light»
Louisa May Alcott (1832 - 1888): Μορφίνη/ Όπιο
Η συγγραφέα των Μικρών Κυριών άρχισε τη χρήση μορφίνης για να απαλύνει τις παρενέργειες του τυφοειδούς πυρετού που την προσέβαλε ως νοσοκόμα κατά τον Εμφύλιο πόλεμο των ΗΠΑ.
Jean Cocteau (1889 - 1963): Όπιο
«Το κάπνισμα οπίου είναι σαν να βγαίνεις από το τρένο ενώ αυτό κινείται».
Charles Bukowski (1920 - 1994): Αλκοόλ
«Το να πίνεις είναι συναισθηματικό ζήτημα. Έχω την αίσθηση ότι το να πίνεις είναι μια μορφή αυτοκτονίας όπου σου επιτρέπεται να επιστρέψεις στη ζωή και να ξαναρχίσεις την επόμενη μέρα. Είναι σαν να αυτοκτονείς μετά να ξαναγεννιέσαι. Υποθέτω ότι έχω ζήσει δέκα με δεκαπέντε χιλιάδες ζωές μέχρι τώρα».
Stephen King (1947 - present): Αλκοόλ, κοκαΐνη, συνταγογραφημένα φάρμακα
Στο αυτοβιογραφικό του On Writing, ο King αποκάλυψε ότι έκανε τέτοια κατάχρηση στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά τη δεκαετία του ’80, που σημερα δεν θυμάται τι έγραψε σε πολλά από τα βιβλία του εκείνης της εποχής.
Truman Capote (1924 - 1984): Αλκοόλ, Ναρκωτικά
«Είμαι ένας αλκοολικός. Είμαι εθισμένος στα ναρκωτικά. Είμαι ομοφυλόφιλος. Είμαι μια ιδιοφυία».
Raymond Chandler (1888 - 1959): Αλκοόλ
«Το αλκοόλ είναι σαν τον έρωτα. Το πρώτο φιλί είναι μαγικό, το δεύτερο οικείο, το τρίτο ρουτίνα. Μετά από αυτό, βγάζεις τα ρούχα της κοπέλας».
F. Scott Fitzgerald (1896 - 1940): Αλκοόλ
«Πρώτα παίρνεις ένα ποτό, μετά το ποτό παίρνει ένα ποτό, μετά το ποτό παίρνει εσένα».
Πηγή: Time
Πέμπτη, Ιανουαρίου 28, 2010
ΤΟ 13ο ΥΠΟΓΕΙΟ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Σας προσκαλώ στην παρουσίαση του μυθιστορήματός μου«Το 13ο υπόγειο» (εκδ. Μπαρτζουλιάνος)
που θα γίνει το Σάββατο 30 Ιανουαρίου και ώρα 20:30
στο βιβλιοκαφέ Έναστρον (Σόλωνος 101, Αθήνα)
Θα μιλήσει ο ποιητής Αλέξης Δάρας.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η ποιήτρια Ευτυχία Παναγιώτου.
Μια τρομπέτα θα συνοδεύσει.
Jazz μουσική θα ακολουθήσει.
Kι ο πεζογράφος θα πίνει παρέα με μασκοφόρους σε μια γωνιά.
Vita Mi Barouak
Δευτέρα, Ιανουαρίου 25, 2010
H συγγραφέας Έλενα Μαρούτσου στο Barouaknet
Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.
Αυτή τη φορά είναι μαζί μας η Έλενα Μαρούτσου.
α μέρος της συνέντευξης:
β μέρος της συνέντευξης:
Το group μας στο Facebook:
http://www.facebook.com/home.php?#/group.php?gid=197229260348
ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!
Με εκτίμηση
οι Barouak
ή αλλιώς
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης
Αυτή τη φορά είναι μαζί μας η Έλενα Μαρούτσου.
α μέρος της συνέντευξης:
β μέρος της συνέντευξης:
Το group μας στο Facebook:
http://www.facebook.com/home.php?#/group.php?gid=197229260348
ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!
Με εκτίμηση
οι Barouak
ή αλλιώς
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης
Δευτέρα, Ιανουαρίου 18, 2010
Αφιερωμένο στην Αϊτή
Σε κάθε Αϊτή και σε όλους εμάς που αναζητούμε «φτηνές διακοπές σε μαγικά νησιά», αναπαράγοντας τον «Εφιάλτη του Δαρβίνου».
Τρίτη, Ιανουαρίου 12, 2010
Αφιέρωμα στον Νικόλαο Κάλα
Συνεχίζοντας για τέταρτη περίοδο τουςκύκλους εκδηλώσεων «Ποιητικές ανιχνεύσεις» στο χώρο του NOSOTROS
(Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια) ο ποιητής ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ παρουσιάζει ένα Αφιέρωμα στον μεγάλο ποιητή και θεωρητικό της τέχνης Νικόλαο Κάλα, την Τρίτη 12 / 1 / 2010, στις 20.00.
Εισηγητές οι ποιητές: ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ, ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ
Θα προβληθεί η ταινία του σκηνοθέτη ΑΝΤΩΝΗ ΤΣΑΒΑΛΟΥ «ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ»,
54΄. Παραγωγή: ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ.
Θ’ ακολουθήσει συζήτηση του σκηνοθέτη και των εισηγητών με το κοινό.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Πέμπτη, Ιανουαρίου 07, 2010
Βιβλία του 2009 που αξίζουν την προσοχή
Το περιοδικό Bookmarks ζήτησε από τους συντάκτες του περιοδικού να γράψουμε μια λίστα και λίγα λόγια για τα βιβλία που ξεχωρίσαμε το 2009. Την παραθέτω παρακάτω. Σε σχέση με τη λίστα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό, έχω κάνει μια αλλαγή. Αντί για Το λυχνάρι του Αλαντίν του Σεπουλβέδα, έχω βάλει το εξαιρετικό Η σκιά του εαυτού μας, του ίδιου συγγραφέα, το οποίο δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα. --------------------
O κύκλος ζωής του βιβλίου δεν είναι πάνω από εξάμηνο, υποστηρίζουν οι έμποροι του χώρου. Ο γράφων, όμως, έχει διαφορετική άποψη. Αναλογιστείτε, λοιπόν, την ευκολία που η ίδια η γλώσσα μας υιοθετεί τις γραμματικές ανωμαλίες και μην τον κακολογήσετε για τις παρακάτω, εκτός κανόνα, επιλογές.
Ελληνική λογοτεχνία
1. Δημήτρης Σωτάκης, Το Θαύμα της αναπνοής, εκδ. Κέδρος, 2009
2. Περικλής Κοροβέσης, Αριστερή Ανακύλωση, εκδ. Εμπειρία, 2009
3. Δημοσθένης Βουτυράς, Το καράβι του Θανάτου και άλλες ιστορίες, εκδ. Τόπος, 2009
4. Τέος Ρόμβος, Τρία φεγγάρια στην πλατεία, εκδ. Βιβλιοπέλαγος, 2009, επανέκδοση
5. Πέτρος Πικρός, Χαμένα κορμιά, εκδ. Άγρα, 2009, επανέκδοση
Ξενόγλωσση λογοτεχνία
1. Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ, Ερωτευμένα φαντάσματα, εκδ. Άγρα, 2009
2. Λουίς Σεπούλβεδα, Η σκιά του εαυτού μας, εκδ. Opera, 2009
3. Τομ Ρόμπινς, Μπι όπως Μπίρα, εκδ. Αίολος, 2009
4. Γουίλιαμ Μπάροουζ, Τζάνκι, εκδ. Τόπος, 2009, επανέκδοση
5. Βίκτορ Σερζ, Οι αναμνήσεις ενός επαναστάτη, εκδ Scripta, 2008
Vita Mi Barouak
Δευτέρα, Ιανουαρίου 04, 2010
Μακμπέτ: Εύθυμος ίλιγγος στο γύρο του θανάτου
«Αυτοί που ισχυρίζονται ότι θέλουν να αποκαταστήσουν τη δικαιοσύνη, αποκαθιστούν μόνο την εκδίκηση και την τιμωρία. Αυτοί που ισχυρίζονται πως επιθυμούν να βασιλεύσει η ελευθερία έκαναν να βασιλεύσει η δικτατορία και ο τρόμος»Ευγένιος Ιονέσκο
O Μπακμπέτ ανήκει στα έργα του Ιονέσκο που έχουν -με την ευρεία έννοια- πολιτικό προσανατολισμό. Με το έργο αυτό, ο μεγάλος δραματουργός αναδεικνύει την παράλογη επιθυμία για εξουσία που οδηγεί σε ένα ντόμινο βίας και δολοφονιών.
Μπολιάζοντας τον Μακμπέθ του Σαίξπηρ με το σουρεαλιστικό σύμπαν του Ζαρρύ* και τις αρετές του θεάτρου του παραλόγου, ο Ιονέσκο δημιουργεί ένα έργο μαύρου χιούμορ, καταιγιστικής δράσης και εναλλαγής ρόλων, όπου όλοι πολεμούν εναντίον όλων, με στόχο την εξουσία, δολοφονώντας ασύστολα ο ένας τον άλλον.
Σπαθιά παίρνουν ζωές ακούραστα, στέμματα αλλάζουν κεφάλια, πλεκτάνες στήνονται με σαδιστική επανάληψη, χειρονομίες, σκέψεις, φράσεις επαναλαμβάνονται με μαεστρία στο γαϊτανάκι της εξουσίας, ενώ ο πωλητής λεμονάδων επιχειρεί να πουλήσει την πραμάτεια του που «θεραπεύει τις πληγές από το δόρυ το σπαθί και το έμφραγμα».
O θεατρικός οργανισμός Νέος Λόγος ανέβασε μια πετυχημένη παράσταση. Κάνοντας χρήση τεχνικών physical theatre (που πάνε γάντι στον Ιονέκσο) οι ταλαντούχοι υποκριτές παρουσίασαν ευφάνταστα την καταιγιστική πλοκή πάνω στο σανίδι, χωρίς κενά και αμήχανες παύσεις. Οι pop πινελιές των μαγισσών, δεν έδεσαν βέβαια με τις γκροτέσκο αποχρώσεις του έργου, αλλά οι εναλλαγές ρόλων, τα φώτα, οι ήχοι, τα κουστούμια συμμετείχαν αρμονικά στη διονυσιακή γιορτή. Από την αρχή μέχρι το τέλος της παράστασης σε πιάνει εύθυμος ίλιγγος, βιώνοντας το γύρο του θανάτου.
*κατά τη Λίνα Ρόζη
Studio Μαυρομιχάλη
Μαυρομιχάλη 134, Εξάρχεια – Τηλ. 210 - 6453330
ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Μετάφραση : Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία : Φώτης Μακρής
Σκηνικά – κοστούμια : Πάρις Μέξης
Μουσική επιμέλεια Νίκος Βίττης
Φωτισμοί : Παναγιώτης Μανούσης
Βοηθός σκηνοθέτη : Κλεοπάτρα Τολόγκου
ΠΑΙΖΟΥΝ :
Ευαγγελία Καπόγιαννη, Στέλλα Κρούσκα, Φώτης Μακρής, Διονύσης Μανουσάκης, Θεοδώρα Ντούσκα, Δημήτρης Πλειώνης.
ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ :
Κυριακή : 21:15
Δευτέρα : 21:15
Τρίτη : 21:15
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :
Γενική Είσοδος (Κυριακή – Δευτέρα) : 20 ευρώ
Φοιτητικό – Νεανικό : 15 ευρώ
Κάθε Τρίτη γενική είσοδος : 12 ευρώ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ : 100 λεπτά
Vita Mi Barouak
Τρίτη, Δεκεμβρίου 29, 2009
Tο γέλιο δεν πάει και τόσο στον Φατίχ Ακίν
Το Soul kitchen είναι μια κωμωδία καταστάσεων, με πρόθεση τον διονυσιασμό, το μαύρο και το απρόοπτο που προκαλούν γέλιο. Υποκλίνεται, όμως, στην ταχύτητα της αφήγησης και στις εύκολες σεναριακές λύσεις. Η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα, αλλά ξεπετά ανθρώπους και καταστάσεις τόσο γοργά που δεν προλαβαίνεις να γίνεις συμμέτοχος. Ξεπέφτει αναπόφευκτα λοιπόν, στην κατηγορία των feel good ταινιών. Κρίση αυστηρή, λαμβάνοντας, όμως, υπόψη τα προηγούμενα αριστουργήματα του σκηνοθέτη.Ο έλληνoγερμανός πρωταγωνιστής -τον οποίο υποδύεται ο σεναριογράφος του έργου Αδάμ Μπουδούκος- είναι ιδιοκτήτης ενός τριτοκοσμικού εστιατορίου για τα δεδομένα του Αμβούργου. Μπλέκει σε ερωτικά και επαγγελματικά απρόοπτα, που τον οδηγούν στην απόλυτη καταστροφή. Στο παρανοϊκό σκηνικό πρωταγωνιστούν ο χαμένος έρωτας, το λουμπάγκο, ο μαινόμενος μάγειρας που εκσφενδονίζει μαχαιριά, ο ολίγον κλέπτης αδερφός (με τον εξαίρετο Μόριτζ Μπλάιμπτροϊ να μεταμορφώνεται σε γνήσιο Βλαχοντόιτς) ο γερμανός Άριος παιδικός φίλος που θέλει να του φάει την επιχείρηση για ένα κομμάτι ψωμί, ο παππούς παρατηρητής, δεκάδες ιδιόμορφοι θαμώνες κι όλα αυτά με κέντρο το αντικομφορμιστικό εστιατόριο Soul Kitchen.
Στα συν της ταινίας η μουσική με ρεμπέτικο, Locomondo, Funky beat, Kool the gang και Πασχάλη σε μια απίστευτη σκηνή: ο γνωστός παππούς έχει αποχωριστεί τα ακουστικά του και χορεύει μόνος στον ρυθμό των Olympians σε ένα ρημαγμένο από το πάρτι που προηγήθηκε Soul Kitchen, ενώ πίσω του ο παιδικός φίλος του ιδιοκτήτη πηδά σαν σκύλος -στην κυριολεξία- την υπεύθυνη της Εφορίας που έχει έρθει για έλεγχο.
Βγαίνοντας από την αίθουσα αισθανόμουν όμορφα, αλλά η ταινία δεν μου είχε αφήσει κάτι.Καμία σχέση με το Μαζί Ποτέ και από Την άκρη του ουρανού που με είχαν οδηγήσει στο παραμιλητό. Βέβαια αυτά ήταν δράματα, ενώ το Soul Kitchen ήταν η ακροβασία του σκηνοθέτη στο άγνωστο πεδίο της κωμωδίας. Από ότι φαίνεται το γέλιο, δεν πάει και τόσο στον Φατίχ Ακίν.
Vita Mi Barouak
Τρίτη, Δεκεμβρίου 22, 2009
Ο συγγραφέας Δημήτρης Σωτάκης στο Barouaknet
Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.
Αυτή τη φορά είναι μαζί μας ένας εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς, ο Δημήτρης Σωτάκης.
Αφαιρώντας το χρώμα από το κάδρο εγκαταλείπουμε το ρεαλισμό.
Αφαιρώντας τα γύρω αντικείμενα χάνουμε το χρόνο και τον τόπο.
Και μπαίνουμε στον κόσμο του συγγραφέα...
α μέρος της συνέντευξης:
β μέρος της συνέντευξης:
Το group μας στο Facebook:
http://www.facebook.com/home.php?#/group.php?gid=197229260348
ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!
Με εκτίμηση
οι Barouak
ή αλλιώς
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης
Αυτή τη φορά είναι μαζί μας ένας εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς, ο Δημήτρης Σωτάκης.
Αφαιρώντας το χρώμα από το κάδρο εγκαταλείπουμε το ρεαλισμό.
Αφαιρώντας τα γύρω αντικείμενα χάνουμε το χρόνο και τον τόπο.
Και μπαίνουμε στον κόσμο του συγγραφέα...
α μέρος της συνέντευξης:
β μέρος της συνέντευξης:
Το group μας στο Facebook:
http://www.facebook.com/home.php?#/group.php?gid=197229260348
ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!
Με εκτίμηση
οι Barouak
ή αλλιώς
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης
Πέμπτη, Δεκεμβρίου 17, 2009
Το στίγμα της δεκαετίας: Η λογοτεχνία κοινωνικοποιείται
Η απόδραση του αστυνομικού μυθιστορήματος από το στρατόπεδο της παραλογοτεχνίας και η καθιέρωση του, ως κύριου εκφραστή του κοινωνικού προβληματισμού, είναι ο μεγαλύτερος λογοτεχνικός άθλος των ημερών. Βέβαια, το κοινωνικό επανέρχεται στο προσκήνιο, όχι μόνο στο στενό πλαίσιο του αστυνομικού μυθιστορήματος. Απλώς το αστυνομικό διαδραμάτισε το ρόλο της εμπροσθοφυλακής σε μια γενικότερη τάση. Ήταν αναπόφευκτο, σε ένα, πλανήτη που ταλανίζεται από αδιέξοδα σε πολιτικό, οικονομικό και περιβαλλοντολογικό επίπεδο, μια σημαντική μερίδα πνευματικών ανθρώπων να στρέψουν το βλέμμα τους μακριά από το Εγώ, τάση που αναπαράγεται από την κυρίαρχη κουλτούρα των διαφημίσεων και των ΜΜΕ. Πέρα, όμως από το κοινωνικό στίγμα, εμφανέστερο και πιο χαρακτηριστικό ήταν ίσως το αποτύπωμα των νέων τεχνολογιών. Χιλιάδες διηγήματα και ποιήματα ταξίδεψαν μέσω blog, mail, facebook. Το ίντερνετ απελευθέρωσε το γραφιά, οδηγώντας τον να χρησιμοποιήσει πιο συχνά τη μικρή φόρμα, ενώ νέα λογισμικά και ψηφιακές κάμερες τον βοήθησαν να ντύσει τα ποιήματά του με εικόνες. Ταυτόχρονα λανσαρίστηκαν τα ebook ανοίγοντας νέες ψηφιακές λογοτεχνικές λεωφόρους και η goοgle προχώρησε στην ψηφιοποίηση χιλιάδων συγγραμμάτων.
Επίσης, σημαντικά επηρεάστηκε και η κριτική. Ίσως ακόμη περισσότερο. Από τη μια στην άλλη στιγμή οι θρόνοι ράγισαν και το ίντερνετ γέμισε σκαμπό. Τα περισσότερα φτιαγμένα με μεράκι κι έρωτα για το καλό βιβλίο.
Είτε από την πλευρά του περιεχομένου είτε από την πλευρά των Μέσων και της δικτύωσης, η λογοτεχνία οδηγήθηκε, την πρώτη δεκαετία του αιώνα μας, σε μια κοινωνικοποίηση δίχως όρια. Ο πύργος του απομονωμένου λογοτέχνη που ενδοσκοπεί έχει ριχτεί στις φλόγες. Μένει να δούμε αν η ερχόμενη δεκαετία θα ραντίσει με νερό ή λάδι τις γλώσσες της φωτιάς.
Vita Mi Barouak
-Πρώτη δημοσίευση στο Bookmarks-
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 16, 2009
Ποιητικές ανιχνεύσεις
Την Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου, στις 20.00 στο NOSOTROS (Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια) ο ποιητής ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ, συνεχίζει για τέταρτη περίοδο τις ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ στην ελληνική και ξένη ποίηση, με τη συνεργασία στο συντονισμό του μουσικού μέρους από τον κινηματογραφιστή ΑΝΤΩΝΗ ΜΠΟΣΚΟΪΤΗ. Συμμετέχουν, διαβάζοντας ποίησή τους, οι ποιητές:
ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ*
ΜΑΡΙΑ ΛΑΓΓΟΥΡΕΛΗ – ΜΑΪΡΑ ΛΙΟΥΓΚΟΥ
ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ – ΑΘΗΝΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΟΥΛΙΟΥ
ΛΙΑΝΑ ΣΑΚΕΛΙΟΥ – ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ
Συμμετέχουν επίσης οι τραγουδοποιοί και οι μουσικοί:
ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΝΑΟΥΤΗΣ
ΗΛΙΑΣ ΒΑΜΒΑΚΟΥΣΗΣ – ΓΕΩΡΓΙΑ ΒΕΛΗΒΑΣΑΚΗ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΣΔΑΚΗΣ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ
ΑΡΗΣ ΖΑΡΑΚΑΣ – ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΥΓΟΜΑΛΑΣ
LOLEK – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΑΜΗΣ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΟΥΣΑΛΗΣ – ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΤΡΙΑΣΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ
*Ο Al Barouak, λέμε.
Τετάρτη, Δεκεμβρίου 09, 2009
Οι συγγραφείς στο "τηλεοπτικό" προσκήνιο
Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.
Από σήμερα λοιπόν και σε ταχτά χρονικά διαστήματα, θα ανεβάζουμε στο διαδίκτυο βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις συγγραφέων και ανθρώπων του πνεύματος.
Στόχος μας είναι η προβολή της σύγχρονης λογοτεχνικής σκηνής κάνοντας χρήση των νέων μέσων.
Η αναπαραγωγή, το ταξίδι των ιδεών.
Η δημιουργία on-line αρχείου, εύχρηστου και προσιτού στον καθένα.
Δικτυωθείτε λοιπόν στο BarouakNet.
Γιατί το πνεύμα δεν κρύβεται μόνο πίσω απ’ τα γράμματα.
Έχει ανθρώπινη μορφή.
Μπορείτε να το παρακολουθήσετε, ενώ μιλάει.
Πρώτος καλεσμένος του ΒarouakNet είναι o Νίκος Κουνενής, ο οποίος μας μίλησε για το τελευταίο του μυθιστόρημα, τη σάτιρα, την παραλογοτεχνία, το βραβείο αναγνωστών, την κρίση και το ρόλο της πνευματικής ηγεσίας και για πολλά ακόμα.
-Για εικόνα υψηλής ευκρίνειας πατήστε το κουμπί HD, ενώ για να μεγεθύνετε την οθόνη το κουμπί ακριβώς δίπλα.-
α μέρος της συνέντευξης:
β μέρος της συνέντευξης:
ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!
Με εκτίμηση
οι Barouak
ή αλλιώς
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης
Από σήμερα λοιπόν και σε ταχτά χρονικά διαστήματα, θα ανεβάζουμε στο διαδίκτυο βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις συγγραφέων και ανθρώπων του πνεύματος.
Στόχος μας είναι η προβολή της σύγχρονης λογοτεχνικής σκηνής κάνοντας χρήση των νέων μέσων.
Η αναπαραγωγή, το ταξίδι των ιδεών.
Η δημιουργία on-line αρχείου, εύχρηστου και προσιτού στον καθένα.
Δικτυωθείτε λοιπόν στο BarouakNet.
Γιατί το πνεύμα δεν κρύβεται μόνο πίσω απ’ τα γράμματα.
Έχει ανθρώπινη μορφή.
Μπορείτε να το παρακολουθήσετε, ενώ μιλάει.
Πρώτος καλεσμένος του ΒarouakNet είναι o Νίκος Κουνενής, ο οποίος μας μίλησε για το τελευταίο του μυθιστόρημα, τη σάτιρα, την παραλογοτεχνία, το βραβείο αναγνωστών, την κρίση και το ρόλο της πνευματικής ηγεσίας και για πολλά ακόμα.
-Για εικόνα υψηλής ευκρίνειας πατήστε το κουμπί HD, ενώ για να μεγεθύνετε την οθόνη το κουμπί ακριβώς δίπλα.-
α μέρος της συνέντευξης:
β μέρος της συνέντευξης:
ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!
Με εκτίμηση
οι Barouak
ή αλλιώς
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης
Τρίτη, Δεκεμβρίου 08, 2009
Ερωτευμένα φαντάσματα
(Μτφ. Κρίτων Ηλιόπουλος)Άγρα, 2009
Ο μονόφθαλμος ιδιωτικός ντέντεκτιβ Έκτορ Μπελασκοαράν, μόνιμος σχεδόν πρωταγωνιστής των έργων του Ρaco Ιgnacio Τaibo ΙΙ, έχει αδυναμία στο κορίτσι με την αλογοουρά και στην coca-cola (σε σημείο παρεξηγήσεως). Συνηθίζει να παίζει ντόμινο με τους γείτονες, λίγο πριν ή λίγο μετά τις καθιερωμένες ανταλλαγές πυροβολισμών, λειτουργώντας έξω από τις τετριμμένες συμπεριφορές ενός καθωσπρέπει ντέντεκτιβ. Ακροβατεί στα όρια του πολιτικού ριζοσπαστισμού, του ρομαντισμού, ώρες-ώρες ακόμη και της παράνοιας.
Στα Ερωτευμένα φαντάσματα ο Έκτορ Μπελασκοαράν καλείται να εξιχνιάσει δύο υποθέσεις συγχρόνως. Η μια αφορά τη δολοφονία του φίλου του, παλαιστή Άνχελ. Υπόθεση πολύ προσωπική. Παράλληλα, καλείται να διαλευκάνει την αυτοκτονία μιας έφηβης. Πρόκειται άραγε για άλλη μια επίδοξη Ιουλιέτα ή μήπως η αρχική εκτίμηση της αστυνομίας είναι κάπως επιφανειακή; Το μόνο βέβαιο είναι ότι «κανένας δεν αυτοκτονεί από έρωτα μαζί με κάποιον που δεν τον ενδιαφέρει».
Ταυτόχρονα, δυο πιστολάδες συνεχίζουν να παρακολουθούν τον Μπελασκοαράν στις μελαγχολικές γειτονιές της Πόλης του Μεξικού, το κορίτσι με την αλογοουρά παραμένει άφαντο, ενώ η προσωρινή αντικαταστάτριά της περιμένει γυμνή πίσω από την κουρτίνα.
Είναι γεγονός ότι στα Ερωτευμένα φαντάσματα δεν συναντάμε τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις που μας έχει συνηθίσει ο Τaibo ΙΙ σε άλλα έργα του. Ο συγγραφέας εστιάζει στη φιλία, στον έρωτα, στη μοναξιά που γεννά η μητρόπολη. Πρόκειται για ένα σύντομο αστυνομικό μυθιστόρημα με σφιχτοδεμένη πλοκή και παιγνιώδη γραφή που δημιουργεί ατμόσφαιρα, από ένα βιρτουόζο του είδους, τον θεμελιωτή του στη Λατινική Αμερική.
Η αφήγηση είναι γραμμική με συννεφιασμένες ενδοσκοπήσεις, συντροφιά με τα γνωστά χιουμοριστικά πυροτεχνήματα του Τaibo ΙΙ. Ο συγγραφέας έχει το χάρισμα να περιγράφει σκηνές σε κίνηση σε λίγες αράδες, να προχωρά την ιστορία του ευθύβολα χωρίς περιστροφές. Ώρες-ώρες έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς μια κινηματογραφική ταινία.
Αναμφισβήτητα, το αστυνομικό μυθιστόρημα, εστιάζοντας στη δράση και στο συγκεκριμένο, συγγενεύει με τον κινηματογράφο περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο λογοτεχνικό είδος. Ή πιο σωστά, πλησιάζει στο ύφος αφήγησης που έχει χαρακτηριστεί και ως Χολιγουντιανό ύφος, το κυρίαρχο αφηγηματικό είδος της έβδομης τέχνης: Ένας πρωταγωνιστής, μια επιδίωξη (εδώ εξιχνίαση) και στο τέλος κάθαρση.
Αναπόφευκτα λοιπόν, τα Ερωτευμένα φαντάσματα δεν παρουσιάζουν κάποια αφηγηματική πρωτοτυπία, ούτε όπως προαναφέραμε, τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις άλλων βιβλίων του συγγραφέα, αλλά είναι βέβαιο ότι οι λάτρεις του είδους θα το απολαύσουν.
Vita Mi Barouak
-Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Bookmarks-
Κυριακή, Δεκεμβρίου 06, 2009
Το ουρλιαχτό του Δεκέμβρη
Θυμάμαι ξύπνησα απ’ το θυροτηλέφωνο. Το μεθυσμένο μου κεφάλι κουδούνισε μαζί με την επίμονη διάθεση του επισκέπτη. Ήταν πρωί Κυριακής. Η κυρία με το χαμηλωμένο βλέμμα θα μου καθάριζε το σπίτι. Εκείνη μου το είπε.
Ενώ εγώ μπεκρόπινα σε κάποιο μπαρ του κέντρου, κάποιος μπάτσος είχε σκοτώσει ένα δεκαπεντάχρονο παιδί με μια σφαίρα στην καρδιά, μερικά στενά πιο πέρα.
Από τη μια στιγμή στην άλλη, τέρμα η ζωή. Σκοτάδι...
Βούρκωσα. Βγήκα στο μπαλκόνι.
Ο ουρανός απέραντος, καταγάλανος, μα η ψυχή μου είχε γεμίσει φουγάρα και μαύρη αιθάλη και εργοστάσια κι ένα τάνκς που γκρέμιζε την πύλη του Πολυτεχνείου και χιλιάδες σηκωμένες γροθιές.
Τα δάκρυα ήρθαν πάλι.
Μπήκα στον πειρασμό να ανοίξω την τηλεόραση. Η Ερμού είχε πυρποληθεί. Χάος. Πήρα το κινητό και τηλεφώνησα στους φίλους. Σε λίγες ώρες ξεκίναγε πορεία. Ποιος την κάλεσε άραγε; Οι μπαχαλάκηδες, οι κοκκινόμαυροι ή κόκκινοι μήπως; Για τους ανθρώπους με τα ακριβά κουστούμια που φιγουράρουν στο γυαλί, έτσι κι αλλιώς, όλοι το ίδιο είναι. Επικίνδυνοι...
Λίγες ώρες αργότερα όταν επισκέφτηκα την Ερμού δεν έδειχνε να ναι το ίδιο πληγωμένη. Η TV μεγεθύνει.
Την πορεία δεν την αντάμωσα. Ίσως γιατί φοβήθηκα τους μαύρους. Όχι τους ίδιους φυσικά. Από τους ίδιους τι θα μπορούσα να φοβηθώ; Το γεγονός, όμως ότι τραβάνε τους μπάτσους σαν μαγνήτης είναι πολύ επικίνδυνο για καθένα που δεν έχει βαρβαρική καταγωγή.
Tο βράδυ στις ειδήσεις η Αλεξάνδρας θύμιζε Γένοβα. Στον ύπνο μου είδα κοκκινόμαυρους εφιάλτες. Οι ώρες πέρασαν σαν μια στιγμή στον κόσμο του Μορφέα, ξημέρωσε Δευτέρα και πήγα στη δουλειά. Κάθισα στην καρέκλα του γραφείου μου, λες και ήμουν θανατοποινίτης κι όπου να ‘ταν θα μου περνούσαν τα καλώδια, θα κατέβαζαν το μοχλό.
Το κάλεσμα για την πορεία της Δευτέρας αυτή τη φορά ήταν γενικό. Φεύγοντας από τη δουλειά άκουγα στο ραδιόφωνο τους ανταποκριτές. Μας έλεγαν να μην φοβόμαστε. Μας καλούσαν να πάμε στην πορεία. «Είμαστε πολλοί συγκεντρωμένοι», λέγανε, «χιλιάδες!» Φυσικά δεν είχα πει σε κανέναν στη δουλειά πού θα πήγαινα. Οι εποχές έχουν αλλάξει.
Όταν έφτασα στην Ομόνοια είχε σκοτεινιάσει. Βγαίνοντας από τον ηλεκτρικό, άκουσα το πλήθος, εκρήξεις, είδα ανθρώπους να τρέχουν να ξεφύγουν από κάτι που δεν έβλεπα. Έψαξα τους συντρόφους μέσα στο χάος και τελικά τους βρήκα.
Μπήκα κι εγώ στο μπλοκ, ενώ ανέβαινε τη Σταδίου με κατεύθυνση προς το Σύνταγμα. Ήμασταν δεκάδες χιλιάδες.
Θλίψη, οργή, συνωστισμός, σκοτάδι, ο αέρας μύριζε χημικά.
Και τότε ξεκίνησε ο πόλεμος.
Ήρθε ξαφνικά λες κι ο ηχολήπτης είχε μόλις βάλει άγαρμπα το βύσμα στην πρίζα και η συναυλία με διεστραμμένη noise music μόλις ξεκινούσε. Εκατοντάδες μεταλλικά χτυπήματα, σπασίματα, τζαμαρίες να καταρρέουν. Ήμουν στριμωγμένος από τρομαγμένες φάτσες. Δεν μπορούσα να δω καθαρά. Αισθανόμουν ένα σμήνος από εκατοντάδες μαύρες σφήκες να κινείται παράλληλα του κεντρικού ποταμού της πορείας και να επιτίθενται στα πάντα κάνοντας τρομερό θόρυβο.
Οι μπάτσοι άφαντοι, παραμόνευαν κάπου.
Τα χημικά που γέμισαν ξαφνικά την ατμόσφαιρα έκαναν τον τρόμο μέσα μας να θεριέψει. Γύρω μας τζαμαρίες διαλύονταν και παρά το συγχρονισμένο χιουχάρισμα του πλήθους προς τους μπάχαλους, ακολουθούσαν μολότοφ, κτίρια να καίγονται και αναρωτιόσουν αν έστω είχε ξεμείνει μέσα κάποιος από την βραδινή βάρδια... Στη σκέψη μου ήρθαν σκηνές από τις ειδήσεις της επόμενης μέρας, με κορμιά καρβουνιασμένα.
Η συγχορδία των εκκωφαντικών θορύβων και οι φωτιές συνέχιζαν με μεγαλύτερη ένταση. Εκλιπαρούσαμε κάποιον να πατήσει το pause για να αποδράσουμε από τον εφιάλτη. Κάποιος σύντροφος είδε ένα κουκουλοφόρο να σπάει ένα φαρμακείο κι αμέσως μετά να κάνει συλλήψεις.
Ήμασταν στριμωγμένοι, πατούσαμε ο ένας τον άλλο, κρατιόμασταν να μην ποδοπατηθούμε και τότε, τότε μας επιτέθηκαν οι μπάτσοι.
Όχι σε αυτούς που μιμούνταν τον Νέρωνα. Σε αυτούς έδωσαν χέρι βοηθείας...
Σε εμάς επιτέθηκαν. Σε μας που βαδίζαμε ο ένας δίπλα στον άλλο, ρομαντικοί ηλίθιοι μες στο χάος.
Οι επόμενες μέρες ήρθαν με πορείες και καταλήψεις παντού, σε όλη την Ελλάδα και συναυλίες στα προπύλαια και νέα μπάχαλα και άγρια καταστολή, πυροβολισμούς και μουσικές και συνθήματα στους τοίχους, στένσιλ, χρώματα.
Και όταν μπήκα στην κατάληψη της Λυρικής Σκηνής, μύρισα το Μάη...
Ο χρόνος κύλησε, οι παρουσιαστές των ειδήσεων έκαναν τη δουλειά τους, βοήθησε και η συντρόφισσα Αλέκα, και οι σύντροφοι ανανεωτικοί έβαλαν το χεράκι τους όσο έπρεπε.
Κι έτσι κάπως όλο και περισσότεροι τα έβαλαν μαζί μας.
Όχι μόνο με του μπαχαλάκηδες και τους προβοκάτορες. Με όλους όσοι βγήκαν στους δρόμους.
Μέχρι τώρα κάναμε ότι ακριβώς μας έλεγαν σπουδές, γλώσσες, μεταπτυχιακά, υπομονή, κυρίως υπομονή κι οδηγηθήκαμε σε ταπεινωτικό αδιέξοδο.
Και αυτοί σε αντάλλαγμα ποινικοποίησαν το ουρλιαχτό μας.
Οι πορείες των νέων που περικύκλωναν τα αστυνομικά τμήματα έγιναν πορείες ταραξιών κι ας μην συνέβαινε κάτι εκτός νόμου.
Μας διέταξαν λοιπόν να μείνουμε ήσυχοι, στα αυγά μας.
Μπορεί τα πράγματα να μην πήγαινα καλά, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι είχαμε το δικαίωμα να σηκώσουμε κεφάλι.
Για τους μπαχαλάκηδες, όποιοι κι αν είναι αυτοί, τι να πω. Οι ενέργειές τους, βούτυρο στο ψωμί των εξουσιαστών μας.
Η τυφλή βία, δυναμώνει τον εχθρό και γεμίζει το μυαλό του μικροαστού με σκατά.
Όσο για τους άλλους. Που μας έβρισαν. Και μας είπαν αλήτες.
Έχω να πω πως ήμασταν πολλοί.
Δεκάδες χιλιάδες αγανακτισμένοι νέοι.
Μπροστά μας οι μπάχαλοι ήταν ελάχιστοι.
Και οι μπάτσοι ακόμα πιο λίγοι.
Ήμασταν εκεί.
Και δεν ακουμπήσαμε τίποτα.
Μονάχα ουρλιάξαμε.
Και κλάψαμε.
Όχι για μια χαμένη ζωή.
Αλλά για χιλιάδες...
Vita Mi Barouak
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 04, 2009
Αναγκαστικός εμβολιασμός
Το ανατρίχιασμα των βλεφάρων μου
τα ασύμπτωτα σχήματα
σπονδή στον άνεμο των αλλαγών
ήρωες ισορροπιστές στο χάος
χωρίς σχοινί, ακτήμονες, τιποτένιοι.
Ο κόσμος προχωρά, δε σας χρειάζεται.
Ο κόσμος βουλιάζει στην ανυπαρξία
δε χρειάζεται τους επικήδειούς σας
μπορεί να πεθάνει μόνος
έτσι κι αλλιώς από μοναξιά πεθαίνει,
δεν υπάρχει πια κάτι να προβλέψετε.
Οι προφητείες αυτοεκπληρώθηκαν
σε έναν αυτοόμοιο κόσμο
ανυποψίαστο για το ότι
δεν γνωρίζει τίποτα άλλο
απ’ τον εαυτό του.
Του έπεσε βαριά η ύπαρξη
βαρύτατη η ζωή του
η ηδονή αποτρόπαιη
και η χαρά μόλυνση φρικτή,
αβάσταχτος ο πόνος να πετσοκοπείς
για να μπορείς να είσαι κι εσύ
άνθρωπος-ψέμα
και το ξεχνάς,
ξεχνάς τα πάντα
γιατί δεν υπάρχει χώρος αρκετός
για συσκευές, οδηγίες, υστερίες,
καλωδιώσεις, χάπια, μόδες,
απαγορεύσεις, εμφυτεύσεις, οθόνες,
ξαναμωραίνεσαι,
ξύπνα, το χιόνι σ’ έχει καλύψει
το χιόνι δε σταματά, ξύπνα
αν ένιωθες τι σου συμβαίνει
τα δάκρυά σου και μόνο θα σ’ έσωζαν,
μοναδικέ μου εαυτέ
το δέρμα σου έσχατο οχυρό μου.
Ζώσου με εκρηκτικά σ’ όλο το σώμα
και βγες έξω στον κόσμο που πέφτει
και σε τραβάει να πέσω μαζί τους.
Μη μ’ αγγίζετε. Αρκετά.
Είμαι μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί
στο παραμικρό άγγιγμα της βελόνας σας.
Δε μου αφήσατε τίποτα που ν’ αξίζει
δε μπορώ πια να συνεχίσω
να κάνω το σαλίγκαρο.
Δε λείπει ο λόγος, η φωνή λείπει.
Θεέ μου μ’ ακούς; Θεέ μου κοιμήθηκες;
Ίσως αν κάνω κρότο δυνατό μ’ ακούσεις.
Αν νέοι κόσμοι εξαίσιοι καταφθάνουν
δε θα τους υποδεχθώ χωρίς τον εαυτό μου.
Κάποτε δεν έχει πιο πέρα,
ο καιρός των επιχειρημάτων περνάει
ο καιρός των ελπίδων και των συμμαχιών,
ξεγυμνώνονται όλα ως το κόκαλο
και ξεπηδάει η κυτταρική σου νοημοσύνη.
Γνωρίζεις πια, βλέπεις καθαρά ότι
αυτό που σε αποτελεί είναι
η απόφασή σου.
Αλέξης Δάρας
τα ασύμπτωτα σχήματα
σπονδή στον άνεμο των αλλαγών
ήρωες ισορροπιστές στο χάος
χωρίς σχοινί, ακτήμονες, τιποτένιοι.
Ο κόσμος προχωρά, δε σας χρειάζεται.
Ο κόσμος βουλιάζει στην ανυπαρξία
δε χρειάζεται τους επικήδειούς σας
μπορεί να πεθάνει μόνος
έτσι κι αλλιώς από μοναξιά πεθαίνει,
δεν υπάρχει πια κάτι να προβλέψετε.
Οι προφητείες αυτοεκπληρώθηκαν
σε έναν αυτοόμοιο κόσμο
ανυποψίαστο για το ότι
δεν γνωρίζει τίποτα άλλο
απ’ τον εαυτό του.
Του έπεσε βαριά η ύπαρξη
βαρύτατη η ζωή του
η ηδονή αποτρόπαιη
και η χαρά μόλυνση φρικτή,
αβάσταχτος ο πόνος να πετσοκοπείς
για να μπορείς να είσαι κι εσύ
άνθρωπος-ψέμα
και το ξεχνάς,
ξεχνάς τα πάντα
γιατί δεν υπάρχει χώρος αρκετός
για συσκευές, οδηγίες, υστερίες,
καλωδιώσεις, χάπια, μόδες,
απαγορεύσεις, εμφυτεύσεις, οθόνες,
ξαναμωραίνεσαι,
ξύπνα, το χιόνι σ’ έχει καλύψει
το χιόνι δε σταματά, ξύπνα
αν ένιωθες τι σου συμβαίνει
τα δάκρυά σου και μόνο θα σ’ έσωζαν,
μοναδικέ μου εαυτέ
το δέρμα σου έσχατο οχυρό μου.
Ζώσου με εκρηκτικά σ’ όλο το σώμα
και βγες έξω στον κόσμο που πέφτει
και σε τραβάει να πέσω μαζί τους.
Μη μ’ αγγίζετε. Αρκετά.
Είμαι μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί
στο παραμικρό άγγιγμα της βελόνας σας.
Δε μου αφήσατε τίποτα που ν’ αξίζει
δε μπορώ πια να συνεχίσω
να κάνω το σαλίγκαρο.
Δε λείπει ο λόγος, η φωνή λείπει.
Θεέ μου μ’ ακούς; Θεέ μου κοιμήθηκες;
Ίσως αν κάνω κρότο δυνατό μ’ ακούσεις.
Αν νέοι κόσμοι εξαίσιοι καταφθάνουν
δε θα τους υποδεχθώ χωρίς τον εαυτό μου.
Κάποτε δεν έχει πιο πέρα,
ο καιρός των επιχειρημάτων περνάει
ο καιρός των ελπίδων και των συμμαχιών,
ξεγυμνώνονται όλα ως το κόκαλο
και ξεπηδάει η κυτταρική σου νοημοσύνη.
Γνωρίζεις πια, βλέπεις καθαρά ότι
αυτό που σε αποτελεί είναι
η απόφασή σου.
Αλέξης Δάρας
Πέμπτη, Νοεμβρίου 26, 2009
Εθελουσία έξοδος στον Καιάδα
Μας λένε πως πρέπει να μειώσουν τις συντάξεις, να αυξήσουν τις εισφορές, τα όρια συνταξιοδότησης.Με άλλα λόγια να μας κάνουν «παράφυση» έρωτα χωρίς σάλιο, γιατί έχασαν τα λεφτά των ταμείων(τα λεφτά μας) στο χρηματιστηριακό μπαρμπούτι. Και φυσικά, δεν μας ποθούνε όλους. Οι μαμάδες, οι μπαμπάδες, οι θείες και οι θείοι μας που έχουν σχετικώς σιτέψει δεν θα λάβουν μέρος στο ομαδικό σεξ. Θα τη βγάλουν ζάχαρη παρακολουθώντας με αγωνία(ομολογουμένως) από τον εξώστη. Πετώντας μας το μάννα για να επιβιώσουμε. Δυστυχώς για εμάς, τα όρνια λιγουρεύονται το πεταχτό κωλαράκι της νέας γενιάς. Το επαναστατικό υποκείμενο του Δεκέμβρη.
Κουφάλες, μπορούμε να βρούμε μόνοι μας τη λύση.
Όχι με λογιστικά τερτίπια, αλλά με κόλπα μαγικά, ρομαντικά κι ονειρεμένα. Ας ακολουθήσουμε λοιπόν το παράδειγμα του συγγραφέα του Δικαιώματος στην Τεμπελιά.
Ο Πωλ και η Λάουρα Λαφάργκ αυτοκτόνησαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα με ένεση υδροκυανίου. Στο σημείωμα που άφησε ο Λαφάργκ, γράφει: "Υγιής στο σώμα και το πνεύμα, αυτοκτονώ, πριν τα ανελέητα γηρατιά, που θα μου αποσπούν μία μία τις απολαύσεις και τις χαρές της ζωής και θα μου αφαιρούν τις σωματικές και πνευματικές δυνάμεις, συντρίψουν τη θέλησή μου και με κάνουν βάρος στον εαυτό μου και στους άλλους. Από χρόνια έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην περάσω τα εβδομήντα [...]
Ας επιλέξουμε, λοιπόν, όταν έρθει ώρα, αντί για τη σύνταξη, την εθελουσία έξοδο στον Καιάδα...
Vita Mi Barouak
Τρίτη, Νοεμβρίου 24, 2009
Το Ύστατο Σήμερα
Έργο εγκεφαλικό, στατικό, με σκηνικό που παρεμβαίνει και δυναμιτίζει την ατμόσφαιρα. Το σκοτάδι παίζει με το φως και την άλλη πλευρά του καθρέπτη, στήνει διάλογο με τη ζωή και το θάνατο, την καθημερινότητα που καταρρέει από τη μια στην άλλη στιγμή και ξαναχτίζεται ή αφήνεται στο χάος.
Οι ερμηνευτές ακροβατούν εσωτερικά. Μέσα σε ένα κουρείο. Μόνοι οι δυο τους. Ένας κουρέας. Κι ένας πελάτης που λατρεύει να φέρνει κακές ειδήσεις.
Σκηνοθ.: Λ. Βογιατζής. Ερμηνεύουν: Λ. Βογιατζής, Δ. Ήμελλος. Μετάφρ.: Τζ. Μαστοράκη. Σκην.-κοστ.: Ελ. Μανωλοπούλου. Μουσ.: Θ. Αμπατζής, Στ. Γασπαράτος. Φωτ.: Λ. Παυλόπουλος.
(Κυκλάδων 11 και Κεφαλληνίας, Κυψέλη ,2108217877)
Vita Mi Barouak
Τρίτη, Νοεμβρίου 17, 2009
Τρίτη, Νοεμβρίου 10, 2009
Σε σχήμα κύβου
20 χρόνια από την πτώση του τείχους και τι; Στις πολύχρωμες αφίσες, στην οθόνη, ανάμεσα στις μουσικές των Fm βασιλεύουν τα παιδιά του Τιραμόλα. Η άρια φυλή. Λεπτά κορμιά, γυμνασμένοι κοιλιακοί, ύφος επιτυχημένου ηλίθιου. Φοράνε σέξι εσώρουχα, τακούνια, ταγιέρ, trendy μπουφάν, φοράνε ό,τι τους πληρώσουν. Ποζάρουν. Χαμογελούν. Σε διαρκή επανάληψη. Ξανά και ξανά στο ρόλο του Επίκουρου, του Πλάτωνα, του Σωκράτη. Γιατί λέγε, λέγε κάτι θα μείνει.
Πρέπει να χάσω κιλά, να τεντωθώ, επειγόντως, πάνω στο κρεβάτι του Προκρούστη. Να φοράω αστραφτερά brand, να αποκτήσω ύφος.
Το αισθάνομαι, σου λέω, μέσα μου φουντώνει. 20 χρόνια μετά την πτώση του τείχους, επιτέλους γίνομαι άριος. Αν δεν με πιστεύεις, ρίξε μια ματιά στα καινούργια μου παπούτσια. Με ψήλωσαν 3 πόντους.
Οδηγώ το αστραφτερό μου αυτοκίνητο αναζητώντας, επειγόντως, την κότα που θέλει να πετάξει. Ε όχι και ποια κότα; Βρουμ, βρουμ! Σταματώ στο φανάρι. Φτύνω αγανακτισμένος εκείνους που θέλουν να καθαρίσουν το παρμπρίζ μου. Ουστ από δω βρομόσκυλα, την κότα ψάχνω!
Έτσι μπράβο. Από μακριά κι αγαπημένοι. Εγώ στο joystick, ΠΥΡ κατά βούληση, κι εσείς να φλέγεστε μες στην οθόνη. Ο καθένας στη θέση του.
Οι μετανάστες στο πεδίο βολής. Οι άνεργοι με τους άνεργους. Οι μικρομεσαίοι αργήσατε, θέση θα βρείτε μονάχα δίπλα στους μικρούς ή στους άνεργους. Ελπίζω να βλέπετε από κει.
20 χρόνια από την πτώση του τείχους.
Σιγά το τείχος...
Εγώ έχω χτίσει καλύτερο.
Σε σχήμα κύβου.
Και μέσα του έχω κλειστεί.
Vita Mi Barouak
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
