barouak

Μήνας Νέων Συγγραφέων: Βαγγέλης Μπέκας+Ευτυχία Παναγιώτου στη Θεσσαλονίκη

2012-01-29T18:03:00.005+02:00

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 3/2, στις 7.30 μμ

Μπαρ Φλου, Νικηφόρου Φωκά 9, Θεσσαλονίκη

Το περιοδικό γραμμάτων και τεχνών Vakxikon.gr σας προσκαλεί
στην πρώτη εκδήλωση του Μήνα Νέων Συγγραφέων.
Ξεκινάμε με Βαγγέλη Μπέκα και Ευτυχία Παναγιώτου.
Για τους προσκεκλημένους θα μιλήσουν οι
Πάνος Μανάφης και Αναστασία Γκίτση.

Συντονίζει η δημοσιογράφος Παυλίνα Εξαδακτύλου

Αυτή ήταν λοιπόν η πρόσκληση Δ.Τ. του περιοδικού, δεν θα ξεχάσω, φυσικά, να σας προσκαλέσω κι εγώ. Σας περιμένουμε...

Τα σκοτάδια

2011-11-30T12:09:00.005+02:00

Έχω σταματήσει να βλέπω τη μάνα μου στα σκοτάδια. Πάει πάνω από μήνας που την είδα τελευταία φορά, σας λέω είμαι πλέον καλά, βλέπω μονάχα έναν τύπο με φθαρμένο γκρι σακάκι να με παρακολουθεί κρυμμένος στις γωνιές του δρόμου, λεπτός, αρρωστιάρης, τα μάγουλά του μαζεμένα μες στο στόμα του, μασάει και τα δαγκώνει. Θα ’χει μάθει για τα περασμένα μεγαλεία, ο ηλίθιος, θα ’χει βάλει στο μάτι την περιουσία που σκόρπισα στα μπαρ και τις πουτάνες. Ωραίες οι πουτάνες, αλλά και το ουισκάκι, α, όλα κι όλα, το άγιο ουισκάκι, το φόρτωσαν βέβαια φόρους, στο διάολο το ουίσκι, στο διάολο ρε, ζήτω η ρετσίνα, ζήτω η Ελλάδα!

Πριν μέρες, που κατέβηκα στο κέντρο και στήθηκα στην ουρά για το συσσίτιο, τον είδα πάλι, στεκόταν μπάστακας, επτά-οκτώ ζήτουλες πίσω από μένα. Τον μαλάκα. Δεν έχει προσέξει τις τρύπιες μπότες μου, το παλιό παλτό που φοράω, πώς είναι δυνατόν να κρύβω μέσα στο σπίτι λεφτά, στο συσσίτιο γιατί έρχομαι, για να βγάλω γκόμενες με σάπια δόντια; Τρελός είναι, θεόμουρλος, δεν σας έτυχε ποτέ να σας παρακολουθεί κάποιος που ’χει χάσει τα λογικά του; Τον κοίταζα κι απέφευγε το βλέμμα μου, έσκυβε δήθεν για να δέσει τα κορδόνια του, ο διεστραμμένος, ο σιχαμένος, ο ασβός.
Νομίζει πως στο σπίτι έχω ακόμα πράγματα αξίας, σε γελάσανε φιλαράκο, τα πούλησα όλα όταν ξέμεινα, εδώ κι αρκετό καιρό, τα έπιπλα, την τηλεόραση, το παλιό πικάπ, το κρεβάτι, τα πάντα... Έπειτα άρχισα να πουλάω και τα βιβλία.

Στο σπίτι μου έχουν απομείνει μόνο βιβλία, εκατοντάδες, χιλιάδες παλιά βιβλία της μάνας μου, ένα στρώμα και μια κουβέρτα. Είχε εμμονή με τα βιβλία η μάνα μου, ήθελε να με κάνει ακαδημαϊκό της λογοτεχνίας, να διδάσκω σε πανεπιστημιακές αίθουσες, να γίνω σπουδαίος, μεγάλος και τρανός, βέβαια, θα προτιμούσε να γίνω συγγραφέας, αλλά από μικρός φάνηκε πως δεν είχα αρκετό ταλέντο, έτσι έκρινε η μάνα μου. Γιατί η μάνα μου δεν ήθελε να γίνω ένας τυχαίος συγγραφέας, ήθελε να γίνω μεγάλος συγγραφέας, σαν τους Ρώσους κλασικούς που λάτρευε από μικρή.

Αυτή με πήρε στο λαιμό της, να ξεκινήσω το διδακτορικό για τους μεγάλους Ρώσους, «θα σε στηρίξω οικονομικά εγώ», μου ’πε, αλλά η παλιοαρρώστια την ξέκανε σε ένα τρίμηνο. Παράτησα αμέσως το διδακτορικό, είχα σκυλοβαρεθεί εδώ και καιρό. Αχ μάνα, μ’ άφησες μόνο κι έφυγες, μ’ άφησες μόνο με τα βιβλία και τις πουτάνες, αλλά και οι πουτάνες έφυγαν, τα παλιοπούτανα, έμεινε μόνο η ρετσίνα, χεχέ…

Έχω σταματήσει να βλέπω τη μάνα μου στα σκοτάδια.

Από τότε που ξεκίνησα να πουλάω τα βιβλία της συλλογής της, πρέπει να ’ταν πάνω από πέντε χιλιάδες βιβλία, κι έχω πουλήσει ήδη τα μισά. Είχα αποφασίσει να μην πουλήσω κανέναν Ρώσο, τους είχε μεγάλη αδυναμία η μάνα μου, μα γρήγορα κατάλαβα ότι οι κλασικοί αξίζουν πολλά, ξέρετε πόσο πιάνει Το έγκλημα και τιμωρία; Όσο ένα μπουκάλι ρετσίνα. Και η ρετσίνα με κάνει και βλέπω τα πράγματα καθαρά, ενώ τα χιλιάδες βιβλία μες στο σπίτι δημιουργούν απίστευτες κρυψώνες για τους δαίμονες.

Προχτές είδα πάλι εκείνον τον ξερακιανό να με παρακολουθεί, έκανε τον αδιάφορο, μα ξαφνικά με πλησίασε σαν άνεμος, κρύφτηκε στη σκιά μου, κι όταν άνοιξα την πόρτα του σπιτιού, πέρασε σβέλτα πίσω απ’ την πλάτη μου, και χάθηκε πίσω από τους σωρούς των βιβλίων...

Έχω σταματήσει να βλέπω τη μάνα μου στα σκοτάδια.

Το βράδυ όμως που ξυπνώ, ακούω ψιθύρους μες στο σπίτι, ακούω τον ξερακιανό τύπο να μιλά με μια γριά, ρώσικα, ναι, ρώσικα είν’ αυτά, ορμάω με ουρλιαχτά, προσπαθώ να τους ξετρυπώσω, μα τίποτα, είναι σβέλτοι σαν σκιές, κρύβονται στα σκοτάδια.

Συνωμοτούν εναντίον μου, το αισθάνομαι, κινδυνεύω. Μάζεψα βιβλία κι έφτιαξα φρούριο γύρω απ’ το στρώμα μου, στην μπότα μου έχω μόνιμα περασμένο το παλιό σκουριασμένο τραπεζομάχαιρο, μου τρώει τον αστράγαλο, μούσκεψα στο αίμα, αλλά δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά, σας λέω, κινδυνεύω.

Ο τύπος και η γριά αναμασούν ρώσικες προσευχές και τριγυρνούν μες στο σπίτι ανάμεσα στις σκιές των βιβλίων. Ήταν εχθροί, μα τώρα, τώρα είναι ολοφάνερο, αποφάσισαν να συνωμοτήσουν εναντίον μου, αναζητούν εκδίκηση, αναζητούν τιμωρία, δεν έκανα και κανένα έγκλημα, ρε μάνα, είναι έγκλημα να πουλήσεις ένα βιβλίο για ένα μπουκάλι κρασί, το κρασί ευφραίνει καρδία... το βιβλίο.... το βιβλίο... όχι, όχι δεν είναι έγκλημα που αξίζει τέτοια τιμωρία.

Eχω να κλείσω μάτι από χτες και στην τουαλέτα έχω σταματήσει να πηγαίνω, τα κάνω εδώ, δίπλα στο στρώμα μου, δικά μου σκατά είναι, τα χρησιμοποιώ για λάσπη και μεζέ για τη ρετσίνα, χεχέ, κολλάω τα βιβλία σαν τούβλα, το κάστρο μου πρέπει να είναι γερό, και τα σκατά κολλάνε εξαιρετικά· καφέ μυρωδάτο τσιμέντο.
Το μάτι του Ρώσου γυαλίζει, μάνα, έχεις δει, μανούλα, πώς χειρίζονται αυτά τα ρεμάλια τη φαλτσέτα; Παραφυλά πίσω από τις στοίβες των βιβλίων, θέλει να με πιάσει κοιμισμένο και να μου κόψει το λαρύγγι στα δυο.
Αλλά δεν θα σου κάνω το χατίρι να κοιμηθώ, μουνόπανο!

Αχ, μάνα, τι το ’θελα να πουλήσω το Έγκλημα και Τιμωρία, τόσα βιβλία, αυτό βρήκα, το αγαπημένο σου, το βιβλίο που διάβαζες ξανά και ξανά τις τελευταίες μέρες στο νοσοκομείο, κι έπειτα όταν τα μάτια σου έλειωσαν, το πρόσωπό σου έγινε ζάρες και κόκαλα, μου ζήτησες να σου το διαβάζω εγώ, ναι εγώ, εγώ, ξανά και ξανά από την αρχή, φορές αμέτρητες, ώσπου να ξεψυχήσεις, μανούλα, κι από τότε οι σκιές πύκνωσαν γύρω μου, οι ψίθυροι δυνάμωσαν και το κρύο ήρθε και με βρήκε, τουρτουρίζω, μάνα, τρέμω… Μ’ ακούς καριόλη, θα σου μπήξω το μαχαίρι στ’ αρχίδια, θα σε σκίσω, θέλω να σε δω να τραντάζεσαι, να πεθαίνεις, καριόλη, θα σου ξεριζώσω τη γλώσσα, τα αυτιά, θα σου βγάλω τα μάτια.

Ακούστε, ακούστε τη γριά, φωνάζει: «Όρμα, Ρασκόλνικοφ!»
Σκάσε, μπαμπόγρια, θα σου ξεριζώσω τα βυζιά!
Κρατώ τραπεζομάχαιρο.
Σκοπεύω να την κάνω από δω…
Αλίμονο αν με σταματήσει κανείς στα σκοτάδια.

Γράφτηκε για το oldbooks.gr. Το σχέδιο που κοσμεί την ιστορία είναι του Φίλιππου Παπανικολάου

Φθινοπωρινές βιβλιοπροτάσεις από το fairbooks.gr

2011-11-10T11:26:00.001+02:00

Οι πολιτικοί μας τραβούν το δρόμο τους και τα βιβλία το δικό τους…

Για να ταξιδέψετε στις βιβλιοπροτάσεις πατήστε εδώ

Αναζητούνται εθελοντές

2011-11-04T15:04:00.003+02:00

Αναζητούνται εθελοντές (Xριστιανοί κατά προτίμηση) για να βάλουν ένα χεράκι στον ασήκωτο σταυρό μαρτυρίου του ΓΑΠ.

Έγραψε στην παλάμη του ένα ποίημα

2011-10-31T19:55:00.001+02:00

Έγραψε στην παλάμη του ένα ποίημα. Έγραψε και το όνομα του ποιητή. Και στην παρέλαση σήκωσε την παλάμη του και τους το έδειξε, μπας και διαβάσουν και δουν το μέλλον και καταλάβουν. Μα εκείνοι οι ηλίθιοι, οι μύωπες νάνοι το πήραν για προσβολή.

"Μην του μιλάτε είναι άνεργος
τα χέρια στις τσέπες του
σαν δυο χειροβομβίδες".
Νίκος Καρούζος

"Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα..."

2011-10-18T15:43:00.003+03:00

«Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβούμαι τίποτα, είμαι…» πανέτοιμος για τη Γενική Απεργία. Τετάρτη 19/10. «Στο μυαλό είναι ο στόχος, το νού σου έ;»

Και οι Barouak στο δρόμο…

2011-10-14T17:38:00.004+03:00

Από τη Wall street μέχρι την Ινδία…

Βίντεο-συνέντευξη με τον Βαγγέλη Ραπτόπουλο

2011-10-04T13:27:00.003+03:00

"Καλύτερα να το πάρει η τράπεζα, ν' απαλλαγώ"

2011-09-29T15:22:00.005+03:00

Οπτική γωνία Α:
«Ο ενοικιαστής του διαμερίσματος μ' έβαλε μέσα 12 ενοίκια, τα κοινόχρηστα και τους λογαριασμούς του τελεταίου εξαμήνου. Συνολικά 11.000 ευρώ. Επιπλέον κατέστρεψε την γκαραζόπορτα κι έκαψε τον εντοιχισμένο φούρνο. Παρέδωσε το σπίτι με τα πιο παρδαλά χρώματα που υπάρχουν. Πέρασαν δύο χρόνια κι ακόμα δεν πήρα τα χρήματα που οφείλει. Αλλά ο φόρος γι' αυτά έχει πληρωθεί».
Οπτική γωνία Β:
Μια οικογένεια ενοικιαστών, στην οδό Σουλτάνη στα Εξάρχεια, ζει χωρίς ρεύμα και νερό. Τα ξημερώματα παίρνουν τα παγούρια και κατεβαίνουν στην οδό Θεμιστοκλέους. Τα γεμίζουν από τις παροχές άλλων, που βρίσκονται στο πεζοδρόμιο, ανασηκώνοντας το μεταλλικό καπάκι. Το ίδιο κάνει και μια οικογένεια στο Γαλάτσι. Κατεβαίνουν στην αυλή και γεμίζουν πλαστικά μπουκάλια από την κοινόχρηστη βρύση.
Επιστροφή στην οπτική γωνία Α:
Η Τίνα Π. αγόρασε με δάνειο ένα δυάρι στην πλατεία Βικτωρίας. Το επισκεύασε και το νοίκιασε 380 ευρώ: «Δύο φορές νοικιάστηκε. Την πρώτη φορά ο ενοικιαστής έχασε τη δουλειά του. Αφησε χρέος 2.000 ευρώ σε ενοίκια κι όλους τους λογαριασμούς απλήρωτους. Τη δεύτερη τηλεφωνούσαμε ζητώντας το ενοίκιο και μας απειλούσαν. Πηγαίναμε συνοδεία αστυνομικών. Εξαφανίστηκαν αφήνοντας κι άλλα τόσα χρέη. Αλλά οι καταστροφές που έκαναν είναι μεγαλύτερες. Πέρασε καιρός, βάζουμε αγγελίες, αλλά δεν νοικιάζεται. Το κλειδώσαμε. Και το δάνειο τρέχει. Καλύτερα να το πάρει η τράπεζα, ν' απαλλαγώ».

Πηγή: Ελευθεροτυπία

Ευθεία ή καμπύλη;

2011-09-15T11:49:00.005+03:00

Με λέγανε πατριώτη. Κοροϊδευτικά. Επειδή όταν πήγαινα στην πλατεία έπαιρνα μαζί μου τη γαλανόλευκη που ξέμεινε απ' το ταξίδι στα γήπεδα της Πορτογαλίας όπου είχα πάει να δω την Εθνική. Την ιδέα να κατέβω στην πλατεία Συντάγματος την πέταξε ένας κοντός, που περίμενε μπροστά μου στην ουρά του ΟΑΕΔ. Την ιδέα για το ταξίδι στην Πορτογαλία την είχε ρίξει το πρώην αφεντικό μου.

Λένε πως παράτησε την Cayenne και κυκλοφορεί πλέον με παπάκι. Η τεχνική του εταιρεία χρεοκόπησε και έτσι βρέθηκε άνεργος και μόνος στην πλατεία. Ηταν απίστευτο. Μια κατασκήνωση πολιορκούσε τη Βουλή. Χαρούμενα πρόσωπα και γενικές συνελεύσεις και κιθάρες και μπίρες και συζητήσεις με αγνώστους. Είχα χρόνια να πιάσω κουβέντα με κάποιον άγνωστο, αν εξαιρέσουμε φυσικά τον τύπο στον ΟΑΕΔ που μου άνοιξε τα μάτια.

Την πρώτη φορά που την είδα διάβαζε ακουμπισμένη σ' ένα δέντρο. Είχε κατσαρά μαύρα μαλλιά, τα δόντια της ήταν λίγο αραιά, μα χαμογελούσε κι έλαμπε ο τόπος. Φορούσε ριχτά ρούχα και στα πόδια σαντάλια. Προσπάθησα να δω τον τίτλο του βιβλίου που διάβαζε, σήκωσε το βλέμμα και κοιταχτήκαμε.

"Καλό το βιβλίο;" ρώτησα.

"Κάτι παραπάνω από καλό", αποκρίθηκε.

"Με τι έχει να κάνει;".

"Με διάφορα".

"Οπως;".

"Οπως ότι η ευθεία δεν είναι ο πιο σύντομος δρόμος".

Μου έκανε σίγουρα πλάκα ή ήθελε να με βγάλει τρελό.
Ευθεία ή καμπύλη;

"Βλακείες", είπα, "έχω λύσει χιλιάδες ασκήσεις στο γυμνάσιο, το λύκειο, τη σχολή βασισμένες όλες σ' αυτόν τον κανόνα".

"Είσαι απ' αυτούς που έχουν κολλήσει στην εποχή του Νεύτωνα", είπε εκείνη, "ο Αϊνστάιν απέδειξε πως η καμπύλη είναι ο πιο σύντομος δρόμος".

Πού τον θυμήθηκε τον παλιο-Εβραίο, σκέφτηκα, ακούμπησα κάτω τη γαλανόλευκη, κι έκανα υπομονή να ολοκληρώσει.

"Μεγαλώσαμε με βεβαιότητες που αποδεικνύονται ψευδαισθήσεις. Δεν ήσουν σίγουρος μέχρι χθες ότι βάδιζες στον σωστό δρόμο;".

Κατάπια τη γλώσσα μου. Εκείνη χαμογέλασε.

"Ωραία βιβλία διαβάζεις", είπα.

"Ταιριαστά με την εποχή μας", αποκρίθηκε εκείνη.

Δεν ήταν εντυπωσιακή, είχε όμως κάτι που σε κέρδιζε, κάτι γήινο και αιθέριο μαζί. Η Μαρία ήταν ένα αίνιγμα. Οταν τέλειωνε την κάθε της φράση, που ήταν πάντα όμορφη και φιλοσοφημένη, ακολουθούσε το αφοπλιστικό της χαμόγελο, σ' έκανε να χαμογελάσεις αντανακλαστικά. Ηθελα να διαβάσω αυτό το βιβλίο οπωσδήποτε, για πόσο ακόμα θα ζούσα στην εποχή του Νεύτωνα; Πριν όμως προφτάσω να ρωτήσω λεπτομέρειες, ένας μουσάτος τη φώναξε, έβαλε το βιβλίο στην τσάντα της, με χαιρέτησε και χάθηκε στο πλήθος. Από τότε την είδα δυο-τρεις φορές ακόμα στην πλατεία, μα είχε παρέα.

Τα παιδιά στις σκηνές της πλατείας, καλά παιδιά, αλλά στράβωναν όταν με έβλεπαν να κρατώ τη σημαία. Στην αρχή. Γιατί μετά κατάλαβαν ότι δεν είχαν να κάνουν με κανέναν φασίστα. Οχι, φασίστας δεν ήμουν με τίποτα. Το δούλεμα πάντως δεν το γλίτωσα, κι ας ήμουν 1.90 και μπρατσωμένος. Με πρόδιδε, βλέπετε, το πρόσωπό μου. Πρόσωπο αγαθού παιδιού με κορμί παλαιστή. "Πού 'σαι, ρε πατριώτη;" μου φώναζαν από μακριά και έβαζαν τα γέλια. Το έπνιγα μέσα μου, σφιγγόμουν.

Παρ' όλα αυτά, ήθελα να βοηθήσω με τα θέματα της πλατείας, χρόνο είχα άφθονο, άνεργος ήμουν και μόνος, τόσο μόνος που με είχα βαρεθεί. Με είχαν στοιχειώσει εκατοντάδες βράδια, εγώ κι ο εαυτός μου μπροστά στην τηλεόραση. Να τα ξορκίσω γύρευα.

Ετρωγα μόνος, κοιμόμουν μόνος, μιλούσα μόνος, ντρέπομαι τώρα που θα το πω, αλλά είναι αλήθεια, και η αλήθεια να λέγεται, είχα διδακτορικό στον αυνανισμό. Οταν με άγγιζε ανθρώπινο χέρι, νόμιζα πως είχε κακό σκοπό.

Εφευγα απ' την πλατεία και τριγυρνούσα στα γύρω στενά, βόλτα εγώ και η γαλανόλευκη, μόνοι οι δυο μας.

Το σκέφτομαι τώρα, τι κόλλημα κι αυτό με τη σημαία. Παρατηρούσα τις γκρίζες πολυκατοικίες, ένας λαβύρινθος ήταν για μένα η Αθήνα, βρώμικος, άσχημος, αφιλόξενος. Αναζητούσα διέξοδο, η πλατεία βοηθούσε, μα δεν θα μ' έσωζε.

Θυμάμαι τη μέρα που αποφασίσαμε να περικυκλώσουμε τη Βουλή. Στην πλατεία δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές και συνθήματα και πλακάτ και φάσκελα. Εψαχνα με το βλέμμα μου τη Μαρία, πουθενά. Ξαφνικά ακούστηκαν εκρήξεις. Δακρυγόνα, σύννεφα καπνού. Το πλήθος υποχώρησε φοβισμένο, μα δεν παρασύρθηκα απ΄ το στριμωξίδι. Εμεινα εκεί μετέωρος μες στο σύννεφο, εγώ και η γαλανόλευκη, με μάτια να καίνε. Στη σκέψη μου ήρθε η παλιά φωτογραφία του παππού δίπλα στο τζάκι, σημαιοφόρος στο αλβανικό έπος, ήρωας, έπεσε στην πρώτη γραμμή. Δεν το χάρηκε το παράσημο η γιαγιά. Εγώ το χάρηκα.

Απ' τη μια ο κόσμος τρομαγμένος. Απ' την άλλη τα ΜΑΤ ετοιμάζονταν για επίθεση. Ποιος ήταν ο πιο σύντομος δρόμος διαφυγής; Η ευθεία ή η καμπύλη; Ευθείες τα κλομπ. Καμπύλες τα κράνη. Δόθηκε το σύνθημα και οι μπάτσοι όρμησαν, χτυπούσαν όποιον κληρωθεί, η άσφαλτος γέμισε αίμα. Στεκόμουν σοκαρισμένος μες στο πανδαιμόνιο, ακίνητος με τη σημαία στο χέρι. Παρατηρούσα αμέτοχος, λες και ζούσα άλλο ένα βράδυ μπροστά στην τηλεόραση. Ανήκα μόνο στον εαυτό μου. Και στη σημαία μου. Ενας φλώρος με γυαλιά μυωπίας βγήκε απ' τους καπνούς και φώναξε στους μπάτσους "Ντροπή σας!" Τον χτύπησαν άγρια, με μανία, έπεσε, σύρθηκε μπρος μου, τον ποδοπάτησαν.

Τρελάθηκα. Στα χέρια μου η σημαία έγινε λοστός, γύρισα, κοίταξα απειλητικά τους μπάτσους, μα η καπνίλα ήταν ανυπόφορη, τα χημικά δηλητήριο, πνιγόμουν. Και τότε με χτύπησε στο κεφάλι μια αδέσποτη πέτρα.

"Tractatus Magico-Philosophicus, Tractatus Magico-Philosophicus". Πέντε-έξι άτομα βρίσκονταν γύρω από μια φωτιά κι ακουγόταν ψιθυριστά μια μεθυστική ψαλμωδία, μια μόνο φράση, που επαναλαμβανόταν ακατάπαυστα: "Tractatus Magico-Philosophicus, Tractatus Magico-Philosophicus", ξανά και ξανά. Πρέπει να ονειρευόμουν. Τα πρόσωπά τους τα 'χαν βαμμένα λευκά, ήταν κάτι ανάμεσα σε γκέισες και αρχαίους πολεμιστές. Θαρρείς και ο καθένας εκπροσωπούσε τη δικιά του φυλή, κάπνιζαν την πίπα της ειρήνης.

Γύρισαν όλοι μαζί και μου χαμογέλασαν με το χαμόγελο της Μαρίας. Σίγουρα ονειρευόμουν. Είχα χάσει τις αισθήσεις μου και ταξίδευα.

Βρισκόμουν μέσα σε μια ινδιάνικη σκηνή. Σε ρόλο αρχηγού γύρω απ' τη φωτιά, κάποιος με μακριά καστανά μαλλιά, κρατούσε το βιβλίο που διάβαζε η Μαρία. Ηταν συγγραφέας, έτσι είπαν. "Αν σκέφτεσαι μόνο, δεν υπάρχεις", μου είπε ο παράξενος συγγραφέας κι αμέσως συμπλήρωσε: "Σκέφτομαι και αισθάνομαι, άρα υπάρχω". Με πλησίασε και μου έδωσε την πίπα της ειρήνης. Εκλεισα τα μάτια και τράβηξα μια γερή ρουφηξιά, έφτασε ο καπνός στις πατούσες μου. Ζαλίστηκα, χάθηκα στο σκοτάδι, κι επέστρεψα απ' τον κόσμο της φαντασίας πίσω στον κόσμο της πραγματικότητας.

Ανοίγοντας τα μάτια, βρέθηκα μέσα σ' ασθενοφόρο, η σειρήνα του ούρλιαζε. Επιασα το κεφάλι μου, ήταν ματωμένο, ο σφυγμός στα αυτιά μου ταμπούρλο. Εκανα να βρω τη σημαία, μα τίποτα. Οταν λίγη ώρα αργότερα ο γιατρός μπάλωσε με βελόνα και κλωστή το κεφάλι μου και βγήκα στον διάδρομο του νοσοκομείου, είδα μαζεμένα μερικά παιδιά απ' την πλατεία. Χάρηκα, τους πλησίασα, και? ήταν κι εκείνη μαζί. Το κορίτσι με τα λίγο αραιά δόντια μου χαμογέλασε. Κάτασπρη, ταλαιπωρημένη, χτυπημένη. Στο κεφάλι είχε και αυτή μια γάζα. "Παράσημο απ' τους προστάτες των πολιτών", είπαν τα παιδιά. Χάιδεψε το πληγωμένο μου κεφάλι και κάτι σαν ηλεκτρισμός διαπέρασε όλο μου το κορμί. Ζαλισμένος απ' τα χημικά και το δυνατό χτύπημα, χάθηκα βαθιά μες στα μάτια της κι εκεί είδα ένα καταπράσινο νησί και δέντρα και φωτιά στην ακροθαλασσιά, εγώ κι εκείνη.

Μια εικόνα που ζωντάνεψε τέλη καλοκαιριού. Εκείνο το καλοκαίρι που άλλαξαν όλα, που γνώρισα τη Μαρία, και αποφασίσαμε να φύγουμε απ' την τσιμεντούπολη για την όμορφη Ανάβρα, ψηλά στα βουνά. Οσο μακρύτερα γινόταν απ' τους κανόνες εκείνων που όριζαν μέχρι χθες τη μοίρα μας. Ο δρόμος τους ήταν απάνθρωπος, δεν ήταν για μας. Αργήσαμε πολύ να το καταλάβουμε, να ακολουθήσουμε το ένστικτό μας.

"Σαν ντόμινο απλώνονται οι ρωγμές, αν θέλουν οι ψυχές των ανθρώπων, και το τσιμέντο σβήνει κάτω απ' το πράσινο και οι εξουσίες πέφτουν", είχε πει η Μαρία και από ό,τι φάνηκε, τελικά είχε δίκιο.

Δημοσιεύτηκε στο Έθνος 23/8/2011

Το μανιφέστο του «Πραγματική Δημοκρατία τώρα»

2011-05-20T11:19:00.003+03:00

Στη δημοσιότητα έχει δοθεί το μανιφέστο της κίνησης «Πραγματική Δημοκρατία τώρα» (Democracia Real Ya), που τις τελευταίες ημέρες έχει βρεθεί στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος με τις ογκώδεις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που έχει οργανώσει στη Μαδρίτη και σε πολλές μεγάλες πόλεις της Ισπανίας. Το enet.gr επιχείρησε μια απόδοση του κειμένου στα ελληνικά:

Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν κι εσάς: άνθρωποι που κάθε πρωί πηγαίνουν να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Είμαστε άνθρωποι που εργάζονται σκληρά κάθε ημέρα για να ζήσουν και να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον στους γύρω μας.

Κάποιοι από εμάς είναι προοδευτικοί, κάποιοι άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί έχουν «πιστεύω», μερικοί δεν έχουν. Μερικοί έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία, και άλλοι είναι απολίτικοι. Ολοι μας όμως είμαστε ανήσυχοι και θυμωμένοι από τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που βλέπουμε γύρω μας. Από τη διαφθορά των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών… Από το ότι οι απλοί άνθρωποι αισθάνονται αβοήθητοι.

Αυτή η κατάσταση μας πληγώνει όλους καθημερινά. Ομως αν ενωθούμε μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε το χτίσιμο μιας καλύτερης κοινωνίας.

Πιστεύουμε ότι:

-Προτεραιότητα για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία της συμμετοχής στον πολιτισμό, την οικολογική βιωσιμότητα και την ανάπτυξη, την ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων.

-Υπάρχουν βασικά δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγειή και ευτυχισμένη ζωή.

-Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα η κυβέρνηση και το οικονομικό μας σύστημα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προτεραιότητες και αυτό αποτελεί πλέον εμπόδιο για την πρόοδο των ανθρώπων.

-Δημοκρατία σημαίνει κυβέρνηση του λαού (δήμος = λαός, κράτος = κυβέρνηση), και αυτό θα πρέπει να συμβαίνει. Αντίθετα, ξέρουμε όλοι ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν θέλει καν μας ακούσει. Το καθήκον τους θα έπρεπε να είναι να μεταφέρουν τη φωνή μας στα εθνικά και διεθνή θεσμικά όργανα, να διευκολύνουν την συμμετοχή των πολιτών μέσα από κανάλια άμεσης επικοινωνίας, να λειτουργούν προς όφελος της ευρύτερης κοινωνίας και όχι υπέρ των πλουσίων που ευημερούν εις βάρος μας, όχι ακολουθώντας πιστά μονάχα τις προσταγές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων τα οποία έχουν επιβάλει τη δικτατορία και την κομματοκρατία.

-Η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια των λίγων παράγει ανισότητα, προκαλεί εντάσεις, φέρνει αδικία, η οποία οδηγεί στη βία. Κι εμείς την απορρίπτουμε.Το απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο παγιδεύει την ατμομηχανή της κοινωνίας μέσα σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι πολλοί βουλιάζουν στη φτώχεια τη μιζέρια. Και έτσι καταρρέουμε. Μοναδικός σκοπός του συστήματος είναι η συσσώρευση κεφαλαίων σε βάρος της αποτελεσματικότητας και της ευημερίας της κοινωνίας.

-Η σπατάλη πόρων οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και οι καταναλωτές πολίτες αποτελούν μέρος του κέντρου βάρους σε ένα μηχάνημα σχεδιασμένο να εμπλουτίσει μια μειοψηφία που δεν ξέρει τις ανάγκες μας.

-Είμαστε ανώνυμοι αλλά χωρίς εμάς τίποτα δεν θα μπορούσε να υπάρξει, καθώς εμείς κινούμε τον κόσμο. Αν σαν κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε αφηρημένες οικονομικές αποδόσεις που ποτέ δεν ωφελούν τους πολλούς, μπορούμε να εξαλείψουμε τις καταχρήσεις και τις ελλείψεις από τις οποίες σήμερα όλοι υποφέρουμε. Χρειάζεται μια ηθική επανάσταση… Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα σε μια αγορά…

Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να το αλλάξουμε.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.
Παρέα με εμάς. Είναι δικαίωμά σας.

Πηγή: http://ecoleft.wordpress.com

Παρουσίαση βιβλίου: «Φετίχ» του Βαγγέλη Μπέκα

2011-05-12T13:05:00.000+03:00

Σας προσκαλώ στην παρουσίαση του νέου μου βιβλίου

με τίτλο «Φετίχ»

τη Δευτέρα 16 Μαΐου 2011, ώρα 20:00
στο Bar Hoxton (Βουτάδων 42, Γκάζι, στάση μετρό «Κεραμεικός»).

Ομιλητές:
Βασίλης Κ. Καλαμαράς, δημοσιογράφος τής «Ελευθεροτυπίας»
Δημήτρης Αθηνάκης, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας

Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει η ποιήτρια Ευτυχία Παναγιώτου.
Θα ακολουθήσει συζήτηση.

Κριτική του Νίκου Κουνενή για το «Φετίχ»

2011-05-10T13:52:00.001+03:00

Το τέλος μιας μακράς περιόδου ομφαλοσκοπικών εστιάσεων της ελληνικής λογοτεχνίας, που- με ευδιάκριτες και αξιοσημείωτες εξαιρέσεις- διήρκεσε μέχρι τις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας, συνοδεύτηκε από μια εντυπωσιακή επιστροφή του κοινωνικοπολιτικού μυθιστορήματος, στην προσπάθεια πεζογραφικής αποτύπωσης της σύγχρονης – κατά το μάλλον ή ήττον ζοφερής- πραγματικότητας του εγχώριου και διεθνούς «δημόσιου χώρου». Η πρωτοτυπία της θεματολογίας, ο διεισδυτικός και στις περισσότερες περιπτώσεις ριζοσπαστικός πολιτικός στοχασμός και η απόπειρα οργανικής σύνδεσης της ατομικής «μοίρας» των λογοτεχνικών ηρώων με τις ραγδαίες και ασφυκτικά ηγεμονευόμενες από τις πάσης φύσεως αγοραίες στοχεύσεις των σύγχρονων ηγεμονικών ελίτ, αποτελούν μερικά από τα πλέον ευδιάκριτα χαραγτηριστικά αυτής της στροφής, εκφρασμένης σε ένα μεγάλο ποσοστό από νέους δημιουργούς.
Από την πρώτη του εμφάνιση, με το μυθιστόρημα κοινωνικοπολιτικής φαντασίας «Το δέκατο τρίτο υπόγειο», ο Βαγγέλης Μπέκας έκανε εμφανείς τις προθέσεις του: Εκκινώντας από την παράδοξη ιδέα ενός γιγαντιαίου εμπορικού κέντρου που επεκτείνεται σαν καρκίνωμα κάτω από τη γη, υπονομεύοντας τον υπέργειο κοινωνικό ιστό, μας παρουσιάζει τους ήρωές του σαν θύματα μιας ασύλληπτης και δύσκολα αντιμετωπίσημης από τους ίδιους δυστοπικής πραγματικότητας. Στο βιβλίο αυτό ο συγγραφέας μας μιλάει για τις πανίσχυρες δομές ενός καπιταλισμού χωρίς όρια, αλλά και για την ανάγκη της αντίστασης, προσωπικής και συλλογικής, σαν μοναδικό όρο απεγκλωβισμού από τις καταστροφικές προοπτικές του.
Δύο χρόνια αργότερα ο Μπέκας επιμένει στην ίδια θεματική, σε περισσότερο «γήινο»- και αναγνωρίσιμο εν καιρώ μνημονίων και επιτηρήσεων- πλαίσιο αλλά και με πλέον άρτιο, από την άποψη της λογοτεχνικής σύνθεσης, τρόπο. Στο νέο του πολιτικό σύμπαν η πλειοψηφία του πληθυσμού στενάζει βιώνοντας τις συνέπειες της υστερικής σπουδής της κυβέρνησης για την ακατάπαυστη αύξηση της παραγωγικότητας και κάθε τι που υπονομεύει την τελευταία τίθεται εκτός νόμου (ανάμεσα τους και η εξόχως «αντιπαραγωγική» ποιητικη δημιουργία). Ταυτόχρονα, ένα μυστηριώδες Ινστιτούτο δρα αδιαφανώς στο πλάι της κυβέρνησης και πειραματίζεται ακατάπαυστα πάνω σε μέγα πλήθος ανθρώπων.
Ο Παύλος και η Δανάη ζουν στην ίδια πολυκατοικία και γνωρίζονται υπό παράξενες συνθήκες, προκύπτουσες από το γεγονός ότι η δεύτερη συμμετέχει επ’ αμοιβή στα πειράματα του Ινστιτούτου. Ο Παύλος είναι ένας αρκετά επιτυχημένος διαφημιστής, που κλέβει στίχους από διακεκριμένους ποιητές και τους διασκευάζει ευφυώς σε σλόγκαν και μότο για την προώθηση των εταιρικών προιόντων. Η Δανάη καλείται να συμμετάσχει εθελοντικά και σε άλλα «πειράματα» αισθησιακού τύπου- με οργανωτές τους φίλους της Μαρία και Ιάσονα- αλλά τελικώς δεν το αποτολμά. Στην υπόθεση εμπλέκονται και διάφοροι ακόμα μυστήριοι τύποι: ο παραβατικός Άρης, που προμηθεύει τον Παύλο με ένα περίστροφο και του σπάει τα νεύρα αποκαλώντας τον «λόρδο» και εμπλέκοντάς τον σε διάφορες μπελαλίδικες καταστάσεις, ο στρατολόγος του Ινστιτούτου κύριος Πικρός, ο γεροχίππης Τέο με τις ανορθολογικές και ενίοτε υπερβατικές επιλογές του κ.ά.
Στο πλαίσιο των συνεχών αναδιαρθρωτικών κυβερνητικών πολιτικών η πορεία της ζωής των ηρώων ακολουθεί φθίνουσα πορεία και οι προοπτικές της διαφαίνονται μάλλον ζοφερές. Ταυτόχρονα η αμοιβαία ερωτική έλξη τους «κολλάει» πάντα την τελευταία στιγμή, μη βρίσκοντας τη φυσική της έκφραση. Στον έξω κόσμο, τα θύματα του Ινστιτούτου «βγάζουν» παράξενες παρενέργειες κινητοποιώντας τον κρατικό μηχανισμό ο οποίος επιχειρεί την άνευ όρων αποκατάσταση της τάξης. Η Δανάη και ο Παύλος αναζητούν με κάθε τρόπο απαντήσεις σχετικά με τον ρόλο και τις πραγματικές στοχεύσεις του Ινστιτούτου και εμπλέκονται σε όλο και πιο παράδοξες περιπέτειες με ένα ακόμη πιο απρόσμενο- και οπωσδήποτε λιγότερο ρεαλιστικό- τέλος.
Το «Φετίχ» είναι ένα ζωηρό και αρκούντως γοητευτικό μυθιστόρημα πολιτικής φαντασίας με στοιχεία νουάρ. Βασισμένο σε πρωτότυπες εμπνεύσεις, με αποτελεσματικό σμίλεμα των χαρακτήρων, ζωντανή γλώσσα επαρκή εικονοποιία και ζωηρή ανέλιξη της πλοκής, καταφέρνει να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη, μιλώντας του με όρους μυθοπλαστικής απογείωσης για πράγματα που ήδη του είναι οδυνηρώς οικεία.

Δημοσιεύτηκε εδώ.

Οι πρώτες σελίδες από το "Φετίχ" - Βαγγέλης Μπέκας

2011-03-14T16:30:00.006+02:00

Έβαλε μία σφαίρα. Γύρισε μανιασμένα το μύλο του περιστρόφου. Τι δουλειά είχε εκείνος με τέτοια παιχνίδια; Μόνο από διαφημιστικά κείμενα ήξερε, ιταλικές σπεσιαλιτέ και μοναχικές περιπλανήσεις.

Έκλεισε τα μάτια· σκοτάδι. Ένα λαχταριστό γυναικείο στήθος ήρθε στη σκέψη του, μια ρώγα μεγάλη, σκληρή. Έβγαλε τη γλώσσα, έγλειψε την κάννη του όπλου, και με μια απότομη κίνηση την έχωσε μες στο στόμα του. Το παγωμένο μεταλλικό αντικείμενο ήταν μακρύ σαν καυλί, δεν έμοιαζε με στήθος. Απέδρασε αηδιασμένος απ’ τη φαντασίωσή του.

Βρισκόταν μπροστά στον υπολογιστή. Δύο το πρωί. Το μπουκάλι με το κρασί είχε τελειώσει. Η κάννη του περιστρόφου παρέμενε βαθιά μες στο στόμα του, έκλεισε τα μάτια πάλι. Ακούμπησε το δάχτυλο στη σκανδάλη και τότε ένα ξαφνικό χτύπημα ακούστηκε στην πόρτα που παραλίγο να τον κάνει να πυροβολήσει. Σφήνα σμπαραλιασμένα μυαλά. Ανοιγόκλεισε τρομαγμένος τα βλέφαρα.
«Ποιος είναι;» φώναξε κι έκρυψε το πιστόλι στο συρτάρι του γραφείου.

Δεν περίμενε κανέναν. Σπάνια κάποιος απ’ τους φίλους του έκανε τον κόπο να τον επισκεφτεί. Σηκώθηκε. Έκλεισε το συναγερμό. Απασφάλισε την τετραπλή κλειδαριά ασφαλείας, κοίταξε απ’ το ματάκι της πόρτας.
Ήταν εκείνη. Με φοβισμένο βλέμμα και μια μυτούλα που έσταζε αίμα. Η καρδιά του άρχισε να χτυπά νευρικά, ασυναίσθητα έξυσε το πιγούνι του, άνοιξε.
«Είσαι καλά, Δανάη;»

Η Δανάη. Το κορίτσι της απέναντι πόρτας. Το κορίτσι με τα τακούνια που σόλαραν κάθε τόσο στο διάδρομο. Τ’ άκουγε, πεταγόταν απ’ τον καναπέ, έτρεχε να μυρίσει το άρωμά της κάτω από τη χαραμάδα της πόρτας. Κι έπειτα, παρακολουθούσε απ’ το ματάκι τις γάμπες της να απομακρύνονται.
«Μπορώ να περάσω;» ρώτησε εκείνη ψυχρά δαγκώνοντας ασυναίσθητα το σκουλαρίκι που είχε στα χείλη.
Λυγερό κορμί, καστανά μαλλιά, πιασμένα κότσο ψηλά. Αμαζόνα. Η ματιά της ανήσυχη. Μπήκε βιαστικά μέσα δίχως να περιμένει απόκριση και κάθισε στον καναπέ.
«Ματώνει συχνά;» τη ρώτησε ο Παύλος και της πρόσφερε χαρτομάντιλο.
«Καμιά φορά, όταν αγχώνομαι».

Το βλέμμα της γύρισε προς την είσοδο, λες και περίμενε κάτι. Και τότε ακούστηκαν βήματα. Βήματα βαριά. Βήματα ανθρώπων που ήθελαν να κάνουν αισθητή την παρουσία τους.
Ακολούθησε ο μονότονος ήχος ενός κουδουνιού. Μια, δυο, τρεις, κι αμέσως ένα θηριώδες χέρι να χτυπάει την πόρτα του αντικρινού διαμερίσματος. Του δικού της διαμερίσματος.
Η Δανάη σηκώθηκε απ’ τον καναπέ, πλησίασε• ο Παύλος την ακολούθησε. Κόλλησαν στην πόρτα κι έστησαν αυτί. Αισθάνθηκε το μηρό του να φλερτάρει αδέξια με τον δικό της, χαμογέλασε. Μια βροντερή φωνή ακούστηκε αποφασισμένη και τον έκανε να καταπιεί τις πονηρές του σκέψεις.
«Να τη σπάσω;»
«Δεν μπορώ να καταλάβω, πριν από δυο λεπτά που τηλεφώνησα ήταν εδώ», απάντησε μια άλλη φωνή, σχεδόν καρτουνίστικη.
Δυο φωνές τελείως αντίθετες. Η μια βραχνή, αντρίκεια. Η άλλη τσιριχτή.
«Να τη σπάσω; Λέγε», επέμεινε η βραχνή.
«Πάμε, θα ’χει κάνει εκτροπή κλήσης», τσίριξε η άλλη.

Ακούστηκαν βήματα υποχώρησης, και μετά το ασανσέρ να κατεβαίνει. Η Δανάη γύρισε, κοίταξε τον Παύλο ανακουφισμένη.
«Παίζει άλλο κρασί;»
Εκείνος διέκοψε απογοητευμένος το φλερτ των μηρών τους και πήγε στην κουζίνα. Πήρε ένα μπουκάλι, γύρισε πίσω και γέμισε το ποτήρι της. Σκούπισε τη μικροσκοπική σταγόνα αίματος που έσταζε απ’ τη μύτη της και τη ρώτησε:
«Τρέχει κάτι;»
Δεν είχαν μιλήσει περισσότερες από δυο-τρεις φορές, αλλά είχε μόλις χρησιμοποιήσει το σπίτι του για να αποφύγει τους τύπους. Είχε δικαίωμα να μάθει.
«Τίποτα σοβαρό», αποκρίθηκε η Δανάη και ήπιε μια γενναία γουλιά κρασί. «Απλάαα... αύριο φεύγω ταξίδι και θέλω να σου ζητήσω μια χάρη».
«Έχει να κάνει με τους τύπους;»
Η Δανάη προσπέρασε την ερώτηση.
«Θα λείψω δύο μέρες και ο Τζιμ, ο Τζίμυ και η Τζάνις, τα ψαράκια μου, έχουν συνηθίσει να τρώνε του σκασμού. Μπορείς να τα ταΐζεις για όσο θα βρίσκομαι μακριά τους;»
«Μήπως... μήπως το ταξίδι έχει να κάνει με τους τύπους που ήρθαν πριν από λίγο;» επέμεινε ο Παύλος προσπαθώντας να πνίξει τη λαχτάρα του να μπει στο σπίτι της. Το φαντασιωνόταν ώς τα άγια των αγίων του αισθησιασμού και ανατρίχιαζε.
«Ποιους τύπους;» πέταξε πίσω την ερώτηση η Δανάη και κατέβασε μονοκοπανιά όσο κρασί είχε απομείνει στο ποτήρι της, κάνοντάς του νόημα να ξαναγεμίσει.

Βαγγέλης Μπέκας - "Φετίχ"

2011-03-08T18:19:00.000+02:00

Ο Παύλος έκλεβε τους Νομπελίστες ποιητές, άλλαζε λέξεις, φράσεις, νοήματα, κι έτοιμο το διαφημιστικό. Η υψηλή λογοτεχνία στην υπηρεσία του πελάτη. Όχι πια. Από τότε που η κυβερνητική οδηγία υποχρέωσε τα βιβλιοπωλεία να μην τοποθετούν στα ράφια τους ποίηση, δεν είχε από πού να εμπνευστεί.

Αυτό ήταν μόνο ένα από τα αλλεπάλληλα νέα μέτρα της κυβέρνησης. Μέτρα για την ενίσχυση της παραγωγικότητας. Προϊόντα νοσηρής φαντασίας. Οι πλούσιες συνοικίες άδειαζαν, οι φτωχές ασφυκτιούσαν.

Ποιος ο ρόλος του Ινστιτούτου, του μυστηριώδους συμμάχου της κυβέρνησης, σε όλα τούτα; Η Δανάη μπλέκεται με το Ινστιτούτο, θέλει να μάθει τι τους κρύβουν. Ζητά τη βοήθεια του Παύλου και η ιδιόμορφη σχέση τους ξεκινά. Τα αλλεπάλληλα νέα μέτρα οδηγούν το ζευγάρι στο περιθώριο. Μοναδική τους διέξοδος να λύσουν το γρίφο του Ινστιτούτου.

Στο γαϊτανάκι της πλοκής συμμετέχουν ακόμη ο Άρης (ο σύγχρονος πειρατής), ο κύριος Πικρός ή Νυφίτσας (ο καλύτερος στρατολόγος του Ινστιτούτου), ο Τέο (το συνταξιοδοτημένο παιδί των λουλουδιών με τα «μαγικά ξόρκια»), η Μαρία και ο Ιάσονας (που έχουν εμμονή με τα ομαδικά σπορ του Μαρκήσιου ντε Σαντ).

Ένα νουάρ μυθιστόρημα-ταξίδι από τον θείο Μαρκήσιο μέχρι το φετιχισμό του εμπορεύματος, όπου αποκαλύπτεται κάτι στο οποίο αποδίδονται υπερφυσικές ιδιότητες. Ένα φετίχ. Μια ελπιδοφόρα ρομαντική ειρωνεία.

***

O Βαγγέλης Μπέκας γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1976. Σπούδασε Μηχανικός Παραγωγής και Διοίκησης στο Πολυτεχνείο Κρήτης, και ΜΜΕ. Στη συνέχεια εργάστηκε σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Δραστηριοποιείται στην καλλιτεχνική ομάδα Barouak. Συντονίζει τον Κόμβο Πολιτισμού Acidart.gr. Τον Οκτώβριο του 2010 πραγματοποίησε την «Πerformance Διήγημα Δρόμου», ενώ τo 2009 κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Το 13o υπόγειο (εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος).

Μασκέ πάρτι με θέμα «φετίχ» με αφορμή το νέο μυθιστόρημα του Βαγγέλη Μπέκα

2011-02-24T16:14:00.008+02:00

Με αφορμή το νέο μυθιστόρημα του Βαγγέλη Μπέκα «Φετίχ» που κυκλοφορεί στις 25/2 από τις εκδ. Μπαρτζουλιάνος, το Acidart κάνει μασκέ πάρτι και σας καλεί ντυθείτε το δικό σας κόλλημα, το δικό σας φετίχ.

Παρασκευή 25 Φεβρουαρίου 22:30

BIOS (Πειραιώς 84, basement)

Θα μας κάνουν να χορέψουμε με τις μουσικές τους τα μέλη της καλλιτεχνικής ομάδας του Acidart που είναι και μουσικοί παραγωγοί:

Ελένη Μητσιάκη (elafini, Poplie.eu)

Δημήτρης Κοτσέλης (special acid art dj set)

oksikemia (guest dj Poplie.eu)

Παναγιώτης Ιωαννίδης (X dj set)

---

Λίγα λόγια για το βιβλίο:

Ο Παύλος έκλεβε τους Νομπελίστες ποιητές, άλλαζε λέξεις, φράσεις, νοήματα, κι έτοιμο το διαφημιστικό. Η υψηλή λογοτεχνία στην υπηρεσία του πελάτη. Όχι πια. Από τότε που η κυβερνητική οδηγία υποχρέωσε τα βιβλιοπωλεία να μην τοποθετούν στα ράφια τους ποίηση, δεν είχε από πού να εμπνευστεί.

Αυτό ήταν μόνο ένα από τα αλλεπάλληλα νέα μέτρα της κυβέρνησης. Μέτρα για την ενίσχυση της παραγωγικότητας. Προϊόντα νοσηρής φαντασίας. Οι πλούσιες συνοικίες άδειαζαν, οι φτωχές ασφυκτιούσαν.

Ποιος ο ρόλος του Ινστιτούτου, του μυστηριώδους συμμάχου της κυβέρνησης, σε όλα τούτα; Η Δανάη μπλέκεται με το Ινστιτούτο, θέλει να μάθει τι τους κρύβουν. Ζητά τη βοήθεια του Παύλου και η ιδιόμορφη σχέση τους ξεκινά. Τα αλλεπάλληλα νέα μέτρα οδηγούν το ζευγάρι στο περιθώριο. Μοναδική τους διέξοδος να λύσουν το γρίφο του Ινστιτούτου.

Στο γαϊτανάκι της πλοκής συμμετέχουν ακόμη ο Άρης (ο σύγχρονος πειρατής), ο κύριος Πικρός ή Νυφίτσας (ο καλύτερος στρατολόγος του Ινστιτούτου), ο Τέο (το συνταξιοδοτημένο παιδί των λουλουδιών με τα «μαγικά ξόρκια»), η Μαρία και ο Ιάσονας (που έχουν εμμονή με τα ομαδικά σπορ του Μαρκήσιου ντε Σαντ).

Ένα νουάρ μυθιστόρημα-ταξίδι από τον θείο Μαρκήσιο μέχρι το φετιχισμό του εμπορεύματος, όπου αποκαλύπτεται κάτι στο οποίο αποδίδονται υπερφυσικές ιδιότητες. Ένα φετίχ. Μια ελπιδοφόρα ρομαντική ειρωνεία.

***

O Βαγγέλης Μπέκας γεννήθηκε στην Πρέβεζα το 1976. Σπούδασε Μηχανικός Παραγωγής και Διοίκησης στο Πολυτεχνείο Κρήτης, και ΜΜΕ. Στη συνέχεια εργάστηκε σε έντυπα και ηλεκτρονικά ΜΜΕ.

Δραστηριοποιείται στην καλλιτεχνική ομάδα Barouak. Συντονίζει τον Κόμβο Πολιτισμού Acidart.gr. Τον Οκτώβριο του 2010 πραγματοποίησε την «Πerformance Διήγημα Δρόμου», ενώ τo 2009 κυκλοφόρησε το πρώτο του μυθιστόρημα με τίτλο Το 13o υπόγειο (εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος).

Ψηφίστε τα βιβλία της χρονιάς

2010-12-30T10:22:00.005+02:00

Οι συνεργάτες, τα μέλη, οι αναγνώστες και οι φίλοι του Acidart.gr ψηφίζουν τα βιβλία της χρονιάς.

Σας καλούμε να ψηφίσετε ποια, κατά τη γνώμη σας, είναι:
1. Tα καλύτερα ελληνικά λογοτεχνικά βιβλία που εκδόθηκαν το 2010. Μπορείτε να ψηφίσετε από 1 έως 3 βιβλία.
2. Tα καλύτερα μεταφρασμένα λογοτεχνικά βιβλία που εκδόθηκαν το 2010. Μπορείτε να ψηφίσετε από 1 έως 3 βιβλία.

Η διαδικασία θα ολοκληρωθεί στις 10/01/11, και λίγες μέρες αργότερα θα ανακοινωθούν τα δύο top 5.

ΠΡΟΣΟΧΗ:
- Παρακαλούμε να στείλετε τις επιλογές σας στο: acidart.gr@gmail.com
- Ένδειξη-τίτλος με λατινικούς χαρακτήρες (για τυχόν προβλήματα ασυμβατότητας) θα είναι: TA KALYTERA BIBLIA 2010
- Από κάτω θα αναγράφεται: όνομα συγγραφέα και τίτλος, για τις επιλογές σας στην ελληνική και τη μεταφρασμένη λογοτεχνία.
Ευχαριστούμε πολύ
Καλή χρονιά!
Καλά διαβάσματα...

"Με ανάπηρους τους φθόγγους των πουλιών"

2010-12-22T17:40:00.000+02:00

Η Ευτυχία Παναγιώτου, στο δεύτερο ποιητικό βιβλίο της "Μαύρη Μωραλίνα", πειραματίζεται στο πεδίο της εξομολογητικής ποίησης πλάθοντας μια ιστορία για ποικίλες μορφές καταπίεσης, όπως εκφράζονται σε ένα σύστημα αποικιοκρατίας ή ολοκληρωτισμού, αλλά και στις διαπροσωπικές σχέσεις. Στην ιστορία της μαύρης Μωραλίνας, μιας νεαρής νέγρας πο...υ αναζητά στο χάρτη το σημείο όπου όλοι οι άνθρωποι είναι ευτυχισμένοι, ρόλοι και όρια είναι ρευστά και το μέλλον προμηνύεται επικίνδυνα αβέβαιο. Η μαύρη Μωραλίνα όμως δεν φοβάται πια το ύψος, δεν φοβάται το κενό, ζωγραφίζει στο τετράδιό της ένα τρίγωνο και τραγουδά ένα σπαρακτικό τραγούδι: «Με ανάπηρους τους φθόγγους των πουλιών / νεκρόφιλος κανείς δεν είναι». Πιστεύει με όλο της το είναι πως «ό,τι αντέχει / ανθίζει μουσική». Και τότε φόβος και τρέλα ανοίγονται στην έκσταση.

Η Παναγιώτου, με τη "Μαύρη Μωραλίνα", δίχως να αναθεματίζει τις εσωτερικές, προσωπικές διεργασίες, υπερθεματίζει στην πολιτικοκοινωνική αγωνία. Προχωρά ένα βήμα μπροστά και καταθέτει, μέσα σε μια εποχή που ακροβατεί, τη δική της ουτοπία: το προσωπικό και το συλλογικό μπλέκονται γοητευτικά, και ο αναγνώστης διεκδικεί τη δική του θέση στις λέξεις.

* * * *

Η Ευτυχία Παναγιώτου γεννήθηκε στη Λευκωσία το 1980. Σπούδασε φιλοσοφία στην Αθήνα και νεοελληνικά στο Λονδίνο. Εργάζεται ως επιμελήτρια εκδόσεων, ασχολείται με τη μετάφραση ποίησης και γράφει άρθρα σχετικά με τη λογοτεχνία σε περιοδικά και εφημερίδες.
Ποιήματά της έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, στα ιταλικά και στα γερμανικά. Έχει γράψει τη συλλογή ποίησης "μέγας κηπουρός" (Κοινωνία των (δε)κάτων, 2007). Η "Μαύρη Μωραλίνα" είναι το δεύτερο βιβλίο της.

Συμπόσιο Ποίησης στο Δρόμο & Λογοτεχνική Σκυταλοδρομία

2010-10-28T12:59:00.002+03:00

O Κόμβος Πολιτισμού Acidart.gr και η «Ποίηση στην Εποχή της Εκποίησης», δύο ομάδες που καταπιάνονται με τη λογοτεχνία, αποφάσισαν να διοργανώσουν από κοινού την παρθενική τους έξοδο στο δρόμο. Το Σάββατο 30/10 στο πλαίσιο της Μέρας Δρόμου, δεν θα δώσουν το παρών μόνο το θέατρο, η μουσική, ο χορός, τα εικαστικά. Θα το δώσει και η ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ.

Η δράση μας θα ξεκινήσει στις 14:00 με Λογοτεχνική Σκυταλοδρομία. Θα κινούμαστε στην Ερμού, στην Καπνικαρέα, στο Μοναστηράκι και στα γύρω μέρη, μοιράζοντας στους περαστικούς Ποιήματα και Διηγήματα Δρόμου για να ταξιδέψουν μέχρι το Συμπόσιο Ποίησης στο Δρόμο, το οποίο θα πραγματοποιηθεί στις 15:00 στην Αποστόλου Παύλου, λίγο πιο πάνω από τον θερινό κινηματογράφο Θησείο.

Πάρτε το κρασί σας, τα κείμενά σας, τους φίλους σας κι ελάτε να μας βρείτε.

Η Λογοτεχνία ξεβολεύεται και αναζητά το μερίδιό της στο δρόμο, στην καθημερινότητα, στη ζωή μας.

Με εφαλτήριο τη φαντασία, ας αποδράσουμε από τη μιζέρια που σπέρνουν τα μέτρα τους.

Ας κάνουμε τη ζωή μας ένα ποίημα.

Κόμβος Πολιτισμού Acidart.gr

http://www.acidart.gr/

info@acidart.gr

Ποίηση στην Εποχή της Εκποίησης

http://ekpoiisi.blogspot.com/

ekpoiisi@yahoo.gr

More info για τη Μέρα Δρόμου εδώ.

Βιντεοσκοπημένη συνέντευξη με τον συγγραφέα Ηλία Μαγκλίνη

2010-05-18T16:28:00.002+03:00

Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.

Αυτή τη φορά το acidart.gr παρουσιάζει μια βιντεοσκοπημένη συνέντευξη του συγγραφέα της Ανάκρισης Ηλία Μαγκλίνη.
javascript:void(0)

-Εδώ το 1ο Μέρος της συνέντευξης.

-Εδώ το 2ο Μέρος της συνέντευξης.

Athens Video Art Fest, Bob Fest, Αντιαπαγορευτικό & more…

2010-05-07T10:51:00.003+03:00

Αν ο δρόμος δεν περνάει από την Τέχνη, την έκφραση του άλλου μας εαυτού, την αναγέννηση,
τότε δεν είναι αυτός ο δρόμος...

Athens Video Art Festival 7-8-9/5

Tο πρόγραμμα παραστάσεων του Bob Festival

Αντιαπαγορευτικό Φεστιβάλ Αθήνας 7-8/5

Ακόμα:

Το μεγαλύτερο έγκλημα -Διήγημα με θέμα τη ζωή του συγγραφέα-

Σώτη Τριανταφύλλου και άλλα δαιμόνια

Θέατρο ακραίου ερωτισμού

Έκθεση: Nο money, just honey!

Ιστορίες Τρόμου και Μυστηρίου

ELECTRIC LITANY: Tα παιδιά θα νικήσουν τον πόλεμο

Get Well Soon – Vexations

Οι Last Drive επιστρέφουν στο Gagarin

Με αφορμή τα βραβεία Διαβάζω …και τα βραβεία της Ακαδημίας Κινηματογράφου.

Καλό Σαββατοκύριακο!

Προσγειώθηκαν προσφάτως στο ΑcidΑrt.gr

2010-04-21T16:13:00.004+03:00

.
Οι κινηματογραφικοί προάγγελοι της πτώσης του τείχους

Ανθρωποφαγία – Θεοφαγία: Εικαστική έκθεση, κινηματογραφικό αφιέρωμα, βραδιά ποίησης, θεατρικά, χορευτικά και μουσικά δρώμενα με θέμα

Αντιαπαγορευτικό Φεστιβάλ 2010

Gay & Lesbian Film Festival 23-29/4

To line up του Synch

Tελευταίες ειδήσεις από το Bob Festival

Φεστιβάλ παραμυθιών από 23-25/4

Ακριβό πάθος η συγγραφή

Δύο AcidArt υποψήφιοι για τα βραβεία Διαβάζω

Διεθνής έκθεση βιβλίου Θεσσαλονίκης

Νέες αφίξεις

2010-04-16T21:22:00.006+03:00

Μπορείτε να διαβάσετε στο acidart.gr:

Το «κακό παιδί» της βρετανικής τέχνης

Διήμερο κινηματογράφου στο Θερβάντες 16-17/4

Όχι μόνο μουσικό λεωφορείο

Διαδραστική performance

Σύγχρονη ισπανική αρχιτεκτονική

Οι ποιητές της πλατείας Εξαρχείων

11ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου ( 15-25/4 Αθήνα, 22-28/4 Θεσσαλονίκη)

Tα Comics αντεπιτίθενται (16-18/4)

«Νέα Τάξη Πραγμάτων»: Μια παράσταση που ξεχωρίζει

Tα ντοκιμαντέρ που απείχαν από το Φεσ. Θεσσαλονίκης (Ταινιοθήκη, 15-21/4)

Ο νέος δίσκος του Μιχάλη Δέλτα

Νέες αφίξεις...

2010-04-08T12:37:00.001+03:00

- Athens Video Art Festival 2010

-Τα «μαύρα διηγήματα» του Δημοσθένη Βουτυρά

- Συνέντευξη με τον συγγραφέα Γιάννη Παλαβό

-3rd SCREAMIN’ ATHENS HORROR FILM FESTIVAL 9-10/4

-Ska Bangies: Μεταδοτική μουσική ενέργεια

-Bob Theatre Festival 10-16 Μαΐου

Ακόμα στα Νέα:
• O Mulatu Astatke στην Αθήνα
• 1ο Chainfree film festival 16-18/4
• Festival EMMA 2010: Κινηματογραφική μουσική

Κριτική για «Το 13ο Υπόγειο» στο Έθνος της Κυριακής

2010-03-29T10:45:00.006+03:00

"Το «κατηγορώ» της γενιάς των 700 ευρώ

Ο Βαγγέλης Μπέκας επιχειρεί μια... κάθοδο στη σύγχρονη κοινωνία του καταναλωτικού μένους στο μυθιστόρημά του «13ο υπόγειο» που διαβάζεται και σαν μαύρο παραμύθι.

Το πρώτο που διαπιστώνει κάποιος διαβάζοντας το βιβλίο είναι η πολιτική σκέψη του συγγραφέα. Τσιμπιέσαι σχεδόν. Μα αν είναι δυνατόν, τόσο νέο παιδί; Το δεύτερο, η επαναστατική αυτοδιάθεση, στα πιο απλά πράγματα, καθόλου δεδομένα κι αυτονόητα όμως.
«Στη γενιά των 700 ευρώ και στη γιαγιά Λέξω», η αφιέρωση του συγγραφέα στην αρχή. Και στο «13ο υπόγειο» του Βαγγέλη Μπέκα, ο αναγνώστης τα κατεβαίνει, δεν τα ανεβαίνει τα κεφάλαια.

Μείον ένα, Μείον δύο...
Μείον δεκατρία, η μεγάλη σύγκρουση, η επανάσταση και ο έρωτας. Ο απόλυτος τρόμος, ο θάνατος. Εκεί όπου όλα για τον Πέτρο φαίνεται να ξεκίνησαν με τους καλύτερους οιωνούς. Την κάνει από το πάνω πάτωμα κόλαση, ακολουθώντας σχέδιο αριστοτεχνικό και πάει κατευθείαν να πιάσει την καλή.

Την Κόλαση του Δάντη. Για να μην της ξεφύγει ποτέ.

Εξάλλου κι αυτός να μην πήγαινε, θα ερχόταν εκείνη σ’ αυτόν.

Το Εμπορικό Κέντρο New Bios (καινούργια ζωή;) που απλώνεται σαν σαρκοβόρο φυτό μοιάζει να του υπόσχεται: Εξουσία και εύκολο χρήμα. Εξάλλου όλα μοιάζουν τόσο καλοστιλβωμένα και τακτοποιημένα, με μια τάξη θα έλεγε κανείς φασιστική.

Η αδελφή κόβει την πίστωση, τα χρέη τρέχουν, ο δρόμος μοιάζει μονόδρομος εάν δεν θέλει να μείνει γενιά των 700 ευρώ. Και ο Πέτρος, πουλά τελικά τη ζωή του στον διάολο, στην Εταιρεία, συγκεκριμένα.

Στημένο παιχνίδι
Από κει κι κει το παιχνίδι είναι στημένο, η τράπουλα σημαδεμένη και όλοι πιόνια με κινήσεις ηθελημένα ή αθέλητα προμελετημένα ακριβείς. Ακόμα και τα διλήμματα στο ταξικό πολυκατάστημα που εξαπλώνεται σαν το χταπόδι σε όλο τον κόσμο, μοιάζουν με παιδικές σπαζοκεφαλιές.

Ο Βαγγέλης Μπέκας στήνει με αριστοτεχνικό τρόπο μια κοινωνία σε μικρογραφία. Επιλέγοντας σοφά το καταναλωτικό μένος μας που είναι και η εθελούσια σκλαβιά.

Τα συγκεντρώνει όλα στην παντοδύναμη Εταιρεία για να έχει τη δυνατότητα να αντικρίσει το δάσος εκεί που όλοι έχουμε κολλήσει το βλέμμα στο δέντρο, κι αυτό ήταν το πρώτο που οφείλει να του αναγνωρίσει κανείς, τελικά.

Το δεύτερο, η αρχιτεκτονική του κτιρίου και του κειμένου. Το τρίτο, η άβυσσος και τα σκαμπανεβάσματα της ανθρώπινης ψυχής. Οι δαίμονες στα σκοτεινά βάθη του Πέτρου. Ακολουθούν, η διακειμενικότητα της ιστορίας, με σαφείς αναφορές στον Οργουελ και στη «Φάρμα των ζώων», στο «Εμείς» του Ζαμιάτιν όπως μου επισήμανε και υπενθύμισε φίλος καλός. Στον «Κίτρινο φάκελο»... ακροβατώντας με απίστευτο χιούμορ, ειρωνεία και σαρκασμό στο πολιτικό, κοινωνικό, ερωτικό μυθιστόρημα, με αναφορές στην επιστημονική φαντασία, και με υπαρξιακές και φιλοσοφικές αναφορές. Με ανατροπές και ίντριγκα που παρακολουθείς με ενδιαφέρον ως το τέλος. Χρησιμοποιώντας επίσης με παιγνιώδη τρόπο, ρεαλισμό, μεταρεαλισμό, σουρεαλισμό. Εξάλλου, όπως μας προειδοποιεί επιλέγοντας μότο στην πρώτη σελίδα:

«Ανάμεσα στο όνειρο και την πραγματικότητα υπάρχει μόνο μια ασήμαντη φυσική λειτουργία: το ανοιγοκλείσιμο των βλεφάρων. Με την ονειροπόληση ούτε αυτό είναι αναγκαίο».Αλλά ο ήρωάς του τα μάτια δεν τα κλείνει ποτέ.

Ακόμα κι όταν παίζει τρομπέτα. Χαρίζοντάς μας το απαραίτητο κομματάκι ζάχαρη στο τέλος. Κι η τέχνη το καταφύγιο που μας απομένει. Η επανάσταση χωρίς τέλος. Το ασανσέρ που σε ανεβοκατεβάζει δέκατο τρίτο πάτωμα κόλαση, εκατοστό κι από εκεί ως τον έβδομο ουρανό.
Αφήνοντας τους άλλους να ζουν στην εικονική, καταναλωτική, τηλεοπτική τους πραγματικότητα. Ρομποτάκια που κι αυτοί αγνοούν. Πιόνια σε μια σκακιέρα να παριστάνουν τους παίχτες. Σούπερμαν άλλοτε, και κάποιες άλλες φορές σκοτεινός θεός.Σκύλος που ακολουθεί πιστά τον βηματισμό που του υποβάλλει ένα μυρμήγκι, παραμυθάς θεός που αποφασίζει να πει τη μέγιστη αλήθεια με παραβολές. Τελειώνοντας όπως αρχίζει, σαν το φίδι εν τέλει που δαγκώνει την ουρά του. Χρησιμοποιώντας το μυθιστορηματικό ψεύδος για να κάνει την αλήθεια πιστευτή. Για να κάνει το πρόβλημα να λάμψει. Διευκολύνοντας τον αναγνώστη «να καταδυθεί»: «Στη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του». «Στη σκοτεινή πλευρά του... καθενός».

Σημειολογικά μας οδηγούν πολλές αναφορές: τα ζευγάρια από κερί και οι τριακόσιοι της ομάδας, οι ουλές στο κρανίο - μικροσκοπικές πόρτες πλυντηρίου, τα δάνεια και οι υποθηκευμένες ζωές, η ατσαλάκωτη υποκριτική ζωή που επιβραβεύεται, η ζωή με και χωρίς την Εταιρεία, τα ανθρώπινα εμπορεύματα, ο αέναος φαύλος κύκλος ζωής.

Κι όλα αυτά, φυσικά, λιτά, άμεσα, σχεδόν προφορικά, σαν να σου ψιθυρίζει στο αυτί φίλος καλός ένα σκληρό, μαύρο παραμύθι.

Μονάχα που τελειώνοντας έτσι και ψάξεις το αυτί σου μπορεί και να βρεις εκείνη τη μικροσκοπική ουλή."

Κείμενο της Ελένης Γκίκα στο Έθνος της Κυριακής.

Νέες αφίξεις...

2010-03-27T16:02:00.002+02:00

Στο Acidart.gr:

-Νέο ντοκιμαντέρ για τους Doors
των Βαγγέλη Μπέκα, Παναγιώτα Θειακού

-Σούζαν Σόνταγκ: συγγραφέας, σκηνοθέτρια και πολιτική ακτιβίστρια
της Ευτυχίας Παναγιώτου

-Αφιέρωμα Κισλόφκσι και Ίβενς στην Ταινιοθήκη
Επιμέλεια: Ευγένιος Ζακυνθινός

-Συνέντευξη με τον πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα Γιώργο Λαμπράκο
στην Ευτυχία Παναγιώτου

-Οι Editors σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη
του Παναγιώτη Ιωαννίδη

-Περί Dylan Dog και άλλων δαιμονίων
του Δημήτρη Κοτσέλη

-David Shields, Reality Hunger: A Manifesto
της Μαρίας Ξυλούρης

Ακόμα:

-Παγκόσμια μέρα θεάτρου (Σάββατο 27/3) με δωρεάν εισιτήρια
-1ο Chainfree film festival 16-18/4
-Οι ταινίες της εβδομάδας 25-31/4
-Billy Idol και Stranglers 16 Ιουνίου στην Αθήνα
-Διαγωνισμός Φωτογραφίας και Ταινιών
-Το Φεστιβάλ Αθηνών «έσφιξε το ζωνάρι»

ΚΟΜΒΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ACIDART.GR

Αποχαιρετώντας έναν αληθινό ποιητή

2010-03-23T17:29:00.003+02:00

Με τον Αντρέα Παγουλάτο γνωριστήκαμε και συνεργαστήκαμε στην ομάδα Βιντεοποίηση. Δικό του ποίημα ήταν το πρώτο βιντεοποίημα στη χώρα...

Ο Αντρέας ήταν πρωτοποριακός ποιητής και σημαντικός ιστορικός του κινηματογράφου, μεταφραστής, στοχαστής, ελεύθερο πνεύμα.

Στήριζε πάντα τους νέους. Δεν έσκυψε το κεφάλι στο κατεστημένο.

Δεν συμβιβάστηκε και παρέμεινε νέος.

Οι ποιητικές ανιχνεύσεις στο Nosotros θα μας μείνουν αξέχαστες.

Το «Όργια και εμπόδια», «Το πέραμα» και τόσα άλλα...

Δεν μπορώ να ξεχάσω τι μου είχε πει για τον Αντρέα ο ποιητής Αλέξης Δάρας, λίγο πριν τον συναντήσουμε για πρώτη φορά.

«Πώς είναι;» τον είχα ρωτήσει.

«Αληθινός ποιητής», μου είχε αποκριθεί.

Και τώρα, 2 χρόνια περίπου μετά.

Εντελώς αναπάντεχα.

Μόλις έδυσε η μέρα ποίησης,

έδυσε και ο Αντρέας πάνω στα γραπτά του...

Την Τετάρτη στις 15:00 τον αποχαιρετάμε στο κοιμητήριο Περιστερίου.

Παρακάτω ακολουθεί ένα διαφωτιστικό κείμενο για τον Αντρέα Παγουλάτο και το έργο του Πέραμα από κάποιον που τον ήξερε πολύ καλά. Τον Θάνο Μικρούτσικο. Το κείμενο διαβάστηκε στο αφιέρωμα που είχε γίνει για τον ποιητή από το Δήμο Ρέντη.

Με τον Αντρέα Παγουλάτο γνωριζόμαστε από το 1965. Όταν έγραψα το πρώτο μου τραγούδι σε στίχους του. Καθημερινή παρέα πριν και μέσα στη δικτατορία, πολιτικές συζητήσεις, αισθητικές αναζητήσεις και τα τραγούδια να έρχονται το ένα μετά το άλλο. Ποτέ δεν τα δημοσιοποιήσαμε. Εγώ κάτω από τις φτερούγες του Θεοδωράκη κι αυτός –τότε– στον αστερισμό του Ρίτσου και του Λειβαδίτη. Κάπου στο 1974 σταματήσαμε. Είχαμε αρχίσει να ψάχνουμε τους τρόπους μας σε άλλα πεδία. Εγώ στις avant-garde μουσικές αναζητήσεις του Darmstadt με τον Berio και τον Nono στη σκέψη μου και αυτός στην πρωτοπορία της γραφής όπως αυτή εκφραζότανε από τον Jean-Pierre Faye στο Παρίσι.
Βεβαίως η Μουσική, η Ποίηση, η Τέχνη γενικότερα έχει πολλές εκδοχές. Αν ήταν αλλιώς, θα πεθαίναμε από πλήξη. Για μένα όμως ένα είναι σίγουρο: ο Αντρέας Παγουλάτος ανήκει στην πρώτη γραμμή της ευρωπαϊκής πρωτοπορίας στην Ποίηση με έργα όπως τα Επίμαχα, ο Ορέστης, το Κορμί κείμενο. Με αυστηρή πειθαρχία και συνέπεια από τις αρχές της δεκαετίας του ΄70 έως σήμερα δούλεψε με μοναδικό τρόπο στη γραφή και στη γλώσσα επαναπροσδιορίζοντας ποιητικά υλικά τού Πριν, και με επαναδιάταξη φράσεων, λέξεων ακόμη και συλλαβών δημιούργησε το ποιητικό υλικό τού Σήμερα.
Και ήρθε το Πέραμα. Το διάβασα και αμέσως συγκλονίστηκα. Έχουμε συνηθίσει σε όλες τις μορφές Τέχνης τα έργα της πρωτοπορίας να προσπαθούμε να τα αποκρυπτογραφήσουμε με κόπο και όταν το καταφέρνουμε να έχουμε μια ικανοποίηση ότι το πετύχαμε. Αυτό κυρίως μας κάνει να χαιρόμαστε και δευτερευόντως το έργο καθεαυτό. Τουλάχιστον στο χώρο της πειραματικής Μουσικής ο υπερθετικός ταυτίζεται με τη φράση ενδιαφέρον έργο που προωθεί τη φόρμα…

Το Πέραμα του Παγουλάτου είναι συνταρακτικό ποίημα! Σου κολλάει στο μυαλό και σου καίει τα σωθικά. Χωρίς να κάνει σκόντο ούτε ένα εκατοστό στη φόρμα και στη γραφή, στα ποιητικά του πιστεύω, ο Αντρέας εξακοντίζει τα βέλη του ταυτοχρόνως στο μυαλό και στην καρδιά του αναγνώστη. Και όταν τα ποιητικά του βέλη εισχωρήσουν στην καρδιά γίνονται θυμός, οργή, συγκίνηση. Και είναι ίσως η πρώτη φορά –τουλάχιστον για μένα– που μια τέτοια γραφή αποκτά μια λαϊκότητα γιατί το έργο αυτό ανήκει σε όλους μας –όχι εν δυνάμει στο μέλλον– αλλά στο εδώ και τώρα.
Όταν ο Παγουλάτος με πληροφόρησε ότι ένας νεότατος συνθέτης, ο Ηλίας Βαμβακούσης, έγραψε μουσική πάνω στο ποίημά του και μάλιστα μεγάλης διάρκειας –περίπου 70 λεπτών– τον ρώτησα –γνωρίζοντας καλά την ποιητική γραφή του– αν πρόκειται για μια πειραματική αντιμετώπιση του κειμένου. Εξεπλάγην όταν ο Αντρέας μου είπε ότι η δουλειά του νέου αυτού συνθέτη κινείται στον ευρύτερο χώρο αυτού που ονομάζουμε έντεχνο νεοελληνικό τραγούδι. Αυτό μου φαινόταν σχεδόν αδύνατο για τέτοιας φόρμας ποίηση. Μου έστειλε το cd και πραγματικά τα έχασα. Χωρίς περιστροφές πρόκειται για μια εξαιρετική μουσική εργασία που αποδεικνύει ότι ο Βαμβακούσης έχει σπουδαίο ταλέντο αλλά και αφομοιωτική ικανότητα που δεν συμβαδίζει με το νεαρό της ηλικίας του. Αυτός και η ομάδα Πλάνητες εν πλω δημιούργησαν μια δουλειά που κινείται σε πολλές φόρμες με τρόπο τέτοιο ώστε η μια να απορρέει από την άλλη και όλα να λειτουργούν απολύτως φυσιολογικά.
Κύριο χαρακτηριστικό η μίξη στοιχείων και ο καταιγισμός διαφορετικών τρόπων έτσι όπως το Ποίημα απαιτεί. Και με μια εκτέλεση από πλευράς των μουσικών άρτια, με πειθαρχία και φαντασία, με ελεγχόμενους αυτοσχεδιασμούς που απορρέουν από τη σύνθεση. Γοητευτικό ταξίδι, αφού η Δύση και η Ανατολή είναι παρούσες στο Ξάφνου (Νο 1), στα Βήματα (Νο 2), στα Περάσματα (Νο 9) και στους Πόσους δρόμους (Νο 12). Επίμονη συνεχής παράθεση θέματος, δηλαδή μινιμαλιστικός τρόπος –αλλά χωρίς τη γνωστή πλήξη του μινιμαλισμού– βρίσκουμε στα εξαιρετικά Βήματα και στα Περάσματα, σύγχρονο recitativo υψηλής πνοής!
Με τον βυζαντινό τρόπο παρόντα στον Αφιλόξενο τόπο (Νο 4) να εξελίσσεται ως θέμα τού σήμερα και τελικώς να λειτουργεί ως απόηχος τού χθες και με αξιοσημείωτα soli των οργάνων στο ίδιο κομμάτι, όπως το solo του μπάσου του Νίκου Μάρκου. H Γυναίκα (Νο 5) είναι ένα σύγχρονο αριστουργηματικό blues – πρωτότυπο υπόδειγμα του είδους. Αλλά και η Άγκυρα (Νο 10) με τις μετατροπίες, το solo της ηλεκτρικής κιθάρας (Σπύρος Λιβάνης) ξεκινάει μ' ένα ζεϊμπέκικο της Λατινικής Αμερικής, απόδειξη της τόλμης του Βαμβακούση στη χρήση ετερόκλητων στοιχείων, τα οποία όμως λειτουργούν ενιαία. Τέλος στα Θύματα (Νο 8), ένα εκπληκτικό θέμα από τα καλύτερα που έχω ακούσει τα τελευταία χρόνια συνοδεύει την πολλή καλή αφήγηση του Αντρέα Παγουλάτου.
Ο Ζαχαρίας Βαμβακούσης, ο Φοίβος Κουντουράκης και η Παυλίνα Κωνσταντοπούλου έπαιξαν και τραγούδησαν έξοχα.
Μπράβο στους Πλάνητες εν πλω και πιστεύω ότι ο Ηλίας Βαμβακούσης είναι ένας σπουδαίος συνθέτης που έχει να προσφέρει πολλά στην Ελληνική Μουσική.
Θάνος Στ. Μικρούτσικος

* κείμενο του Θάνου Μικρούτσικου για την πρόσφατη ελληνική έκδοση της ποιητικής σύνθεσης Πέραμα του Αντρέα Παγουλάτου και τη μελοποίηση του Ηλία Βαμβακούση

O συγγραφέας Θεόδωρος Γρηγοριάδης στο Barouaknet

2010-03-18T09:43:00.008+02:00

Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.

Αυτή τη φορά είναι μαζί μας ο Θεόδωρος Γρηγοριάδης.

Σας ενημερώνουμε, επίσης, ότι το Barouaknet στεγάζεται πλέον στον Κόμβο Πολιτισμού Αcidart.gr

1ο μέρος της συνέντευξης

2ο μέρος της συνέντευξης

ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!

Με εκτίμηση

οι Barouak

Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης

-------------------
Λίγα λόγια για τον Κόμβο Πολιτισμού Acid art.gr

Το acidart.gr είναι ένα δίκτυο πολιτιστικής ενημέρωσης και δημιουργίας, όπου νέοι καλλιτέχνες γράφουν για τέχνες και φίλοι των τεχνών δίνουν το στίγμα τους, πέρα από το πολιτιστικό κατεστημένο και τη mainstream κουλτούρα που αναπαράγει η TV.

Στόχος μας είναι να προβάλουμε την τέχνη που θεωρούμε ότι αξίζει πραγματικά και που βρίσκεται να ασφυκτιά στριμωγμένη από τα σκουπίδια.

Η ομάδα του acidart.gr:

Αντώνης Μποσκοΐτης, κινηματογραφιστής
Νίκος Τραχανάς, κινηματογραφιστής
Δημήτρης Κοτσέλης, κινηματογραφιστής
Βαγγέλης Μπέκας, συγγραφέας
Μαρία Ξυλούρη, συγγραφέας
Βασιλης Κυριάκης, video-artist
Βασίλης Σαρδελής, σκηνοθέτης θεάτρου
Αλέξης Δάρας, ποιητής
Δημήτρης Αθηνάκης, ποιητής
Ευτυχία Παναγιώτου, ποιήτρια
Νίκος Ερηνάκης, ποιητής
Τίνα Τζόκα, αρχιτέκτονας
Ελένη Μητσιάκη, μουσικός
Παναγιώτης Ιωαννίδης, μουσικός παραγωγός
Παναγιώτα Θειακού, art-hunter
Ευγένιος Ζακυνθινός, art-hunter

Ανν Σέξτον – Ερωτικά ποιήματα

2010-03-17T14:55:00.003+02:00

Κατηγορία: Παγκόσμια Ποιήση
ISBN: 978-960-6781-70-4
Ημερ. Έκδοσης: 18/02/2010
Σελίδες: 112

Εισαγωγή-Επίμετρο: Ευτυχία Παναγιώτου
Μετάφραση: Ευτυχία Παναγιώτου
Διορθώσεις: Δημήτρης Αθηνάκης, Αργύρης Παλούκας

Η Ανν Σέξτον αποτελεί ένα από τα πιο αντιπροσωπευτικά παραδείγματα ποιητών που έγραφαν για να ζήσουν. Όταν έγραφε τα Ερωτικά ποιήματα (1969) εμπνεόταν από το θάρρος μα και τη λάμψη της γυναίκας εκείνης που είχε γνωρίσει το θερμό χάδι της κοινωνικής αποδοχής: το βραβείο Πούλιτζερ. Παράλληλα ταλανιζόταν από τις φαντασιώσεις και την ερωτική επιθυμία της γυναίκας που παρέμενε ανέγγιχτη από τον ίδιο της τον άντρα. Στα ποιήματα αυτά πλάθει μια πολυδύναμη γυναικεία περσόνα που μοιάζει σχεδόν αδύνατον ν’ αποτελεί ένα και μόνο πρόσωπο. Με τη φωνή της, άλλοτε σπαρακτική κι οργισμένη, άλλοτε λυρική κι ονειρική, άλλοτε επηρεασμένη από το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο κι άλλοτε περιχαρακωμένη στο μικρόκοσμό της, καλύπτει ένα μεγάλο φάσμα της ερωτικής εμπειρίας σε περιόδους όπου οι κοινωνικές συνθήκες, ο ρόλος της γυναίκας και ειδικά ο πόλεμος καθιστούσαν τις ανθρώπινες σχέσεις ιδιαίτερα δύσκολες, δίνοντας όμως άπλετο χώρο στη μνήμη να τις ανασκευάσει και στη φαντασία την ελευθερία να τις αναπλάσει. Η συλλογή περιλαμβάνει τόσο λυρικά ποιήματα, αντικατοπτρισμούς της νοσταλγίας τής ερωτικής αγάπης, που τις πιο πολλές φορές έχει ήδη χαθεί, όσο και πιο τολμηρά, που μοιάζουν με μανιφέστα σεξουαλικής απελευθέρωσης, υπέρ του έρωτα έξω από τις συμβάσεις του γάμου.
Στο πλαίσιο της αντίληψης για τον έρωτα εντάσσεται και ένα παθιασμένο αντιπολεμικό αίσθημα, ένας αδιαπραγμάτευτος πόθος για την ειρήνη που, σαν την αποστερηθούν οι άνθρωποι, αποκτηνώνονται.
Η γυναίκα στα ερωτικά ποιήματα της Ανν Σέξτον μοιάζει με μια νέγρα του Βορρά που παλεύει για την ισότητα, την ελευθερία και την αδελφότητα και που σαν μαύρο πρόβατο ξεγλιστρά από την αγέλη. Για να βρει μαζί και τον έρωτα, που είναι δυσεύρετος, για να βρει την αληθινή αφή που είναι δύσκολο όπλο. Γράφοντας ποιήματα σωματικά, διαποτισμένα από την έξαψη και την έξαρση της ερωτικής επιθυμίας και, το πιο σπουδαίο, πλήρως απαλλαγμένα από ιδεολογήματα.
Εφόσον από νωρίς το κατάλαβε: μ’ ένα άγγιγμα ξεκινά η ζωή και μ’ ένα άγγιγμα τελειώνει. Με κάποιον τρόπο όμως κάπως συνεχίζεται.
Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ
Η Ανν Γκρέι Χάρβεϊ, γνωστή ως Ανν Σέξτον, γεννήθηκε στις 9 Νοεμβρίου 1928 στο Νιούτον της Μασσαχουσέτης. Η σχέση της με την ποίηση αρχίζει σε ηλικία περίπου 17 ετών, όταν δημοσιεύει ορισμένα από τα πρωτόλειά της στο ετήσιο σχολικό λεύκωμα. Η Ανν συνεχίζει τις σπουδές της στο Garland School της Βοστώνης, όπου γνωρίζει τον Άλφρεντ Μούλερ Σέξτον ΙΙ (ψευδώνυμο: Κάγιο), με τον οποίο τελικά παντρεύεται και αποκτά δύο κόρες.

Εξαιτίας των οικονομικών τους προβλημάτων επιστρέφουν στη Μασαχουσέτη, ο Κάγιο κατατάσσεται στο Ναυτικό και οδηγείται στην Κορέα, ενώ η Ανν εκμεταλλεύεται την εντυπωσιακή εμφάνισή της και παρακολουθεί μαθήματα για μοντέλα στο Hart Agency, εργαζόμενη μάλιστα ως μοντέλο για κάποιο διάστημα. Το 1954, έγκυος στη δεύτερη κόρη της, εμφανίζει έντονα συμπτώματα κατάθλιψης. Πρόκειται για το ξεκίνημα μιας ολέθριας σχέσης της ποιήτριας με το θάνατο, την απελπισία, αλλά και την ποιητική της τέχνη, την οποία αρχικά προσεγγίζει ως θεραπευτική μέθοδο, μετά την παρότρυνση του ψυχιάτρου της δρ Μάρτιν Ορν. Ανάμεσα σε απόπειρες αυτοκτονίας, ψυχωσικά επεισόδια και εγκλεισμούς σε ιδρύματα νοσηλείας, η Ανν Σέξτον εκδίδει το 1959 την πρώτη της ποιητική συλλογή, που τυγχάνει θερμής υποδοχής, όπως και η επόμενη, που κυκλοφορεί το 1962. Το 1965, μετά από επτά χρόνια εξαρτημένης ψυχοθεραπείας, ο δρ Μάρτιν Ορν μετακομίζει στη Φιλαδέλφεια, γεγονός που κλονίζει τις εύθραυστες, ούτως ή άλλως, βάσεις της ψυχικής της υγείας. Περίπου την ίδια περίοδο γράφει το βιβλίο της Ζήσε ή Πέθανε, για το οποίο τιμάται το 1967 με το Βραβείο Πούλιτζερ. Παράλληλα, συνεχίζει να γράφει ποίηση και να διδάσκει Αγγλική Λογοτεχνία σε Γυμνάσιο της Μασσαχουσέτης. Ακολουθεί ένα διάστημα αναγνώρισης του ποιητικού έργου της με διδακτορικούς τίτλους και υποτροφίες, ωστόσο η ψυχική της νόσος διαρκώς επιδεινώνεται. Το 1973 νοσηλεύεται τρεις φορές, ζητά διαζύγιο από τον σύζυγό της, ενώ η κατάστασή της απομακρύνει σταδιακά από κοντά της και τους πιο επιστήθιους φίλους της.
Στις 4 Οκτωβρίου επιστρέφει στο σπίτι της και κάνει μία ακόμη απόπειρα αυτοκτονίας, επιτυχημένη αυτή τη φορά, στο γκαράζ, μέσα στην κόκκινή της Cougar, αφήνοντας αναμμένη τη μηχανή και το ραδιόφωνο ανοιχτό.

Το κείμενο κλεμμένο από τη σελίδα του exwtikou.

H ομιλία του ποιητή Αλέξη Δάρα για «Το 13ο υπόγειο» στην εκδήλωση της Σύρου

2010-03-15T23:58:00.003+02:00

Ας ξεκινήσουμε από τον τίτλο: «Το 13ο Υπόγειο». Το υπόγειο μας προϊδεάζει για μία κατάδυση σ’ έναν αθέατο κόσμο, για μια εμβάθυνση σε πράγματα που βρίσκονται κάτω από την επιφάνεια, πράγματα που υπάρχουν αλλά παραμένουν άγνωστα στους πολλούς. Το «υπόγειο» είναι φορτισμένο με μια ντοστογεφσκική ματιά όπου η αλήθεια, αν και σκοτεινή, προβάλει γυμνή χωρίς φτιασίδια και προκαλύμματα.
Το «13ο Υπόγειο» δίνει 13 φορές μεγαλύτερη ένταση στο «υπόγειο». Όμως όχι μόνο αυτό. Θυμίζει τον 13ο όροφο, τον καταραμένο όροφο που όλοι απέφευγαν και γι’ αυτό τον παρέλειπαν αριθμώντας τον επόμενο από τον 12ο όροφο ως 14ο. Ήταν πάντα λοιπόν ο όροφος που δεν υπήρχε. Έτσι έχει περάσει στη λογοτεχνία και κυρίως στη ροκ-φιλολογία, την ξένη αλλά και την ελληνική. Πιστεύω ότι ο τίτλος εκτός από πολύ ευρηματικός είναι και πολύ ταιριαστός με το περιεχόμενο του βιβλίου.
Η αφιέρωση «στη γιαγιά Λέξω και στη γενιά των 700 ευρώ» μας δείχνει ότι αυτό που θα ακολουθήσει θα είναι μια ιστορία που αφορά την τρέχουσα πραγματικότητα με έντονη την παρουσία του σεβασμού σε αυτό απ’ όπου προέκυψε αυτή η πραγματικότητα. Η αγάπη και ο συμβολισμός θα είναι τα πανταχού παρόντα στοιχεία του βιβλίου. Η γιαγιά Λέξω – λέξη – Αλεξάνδρα, η συναίσθηση της καταγωγής και της αποστολής κυριαρχούν με έναν αόρατο και υπόγειο τρόπο.
Η ιστορία από μορφολογική άποψη μπορεί να χαρακτηριστεί ως μυθιστόρημα φαντασίας (,επιστημονικής και κοινωνικής). Όμως πρόκειται και για μια τρυφερή και παθιασμένη ερωτική νουβέλα. Όπως επίσης είναι και μια αστυνομική ιστορία γεμάτη σασπένς, ανατροπές και ευρήματα που παρασύρουν τον αναγνώστη στον συχνότατα καταιγιστικό ρυθμό τους. Οι εναλλαγές που κάνει ο Β. Μ. στο ρυθμό και την ένταση της αφήγησης, δείχνουν μια μεγάλη δεξιοτεχνία και άνεση στο χειρισμό των εκφραστικών του μέσων. Μεγάλη άνεση και βαθιά γνώση δείχνει επίσης να έχει για τα τρία είδη που προανέφερα, για το μυθιστόρημα φαντασίας, την αστυνομική και την ερωτική ιστορία.
Πιστεύω πάντως ότι η αισθητική αλλά και το στυλ της πλοκής της ιστορίας είναι πολύ επηρεασμένες και από τον κόσμο των κόμικς και των κινουμένων σχεδίων. Παρ’ όλα αυτά το μυθιστόρημα δεν πέφτει στην εύκολη λύση που πολλοί προτιμούν στις μέρες μας, δηλαδή στην κατασκευή καρτούν – χαρακτήρων. Οι ήρωες είναι ανθρώπινοι, ζουμεροί, υλικοί και πνευματικοί, αληθινοί, αφελείς και βαθύτατοι συγχρόνως. Όμως το ψυχογράφημα των φυσικών προσώπων θα το αφήσω σε εσάς, τους αναγνώστες. Επειδή εκτός από ποιητής τυχαίνει να είμαι και οικονομολόγος θα σας μιλήσω για το νομικό πρόσωπο που πρωταγωνιστεί στην ιστορία μας, το οποίο πρωταγωνιστικό αυτό πρόσωπο είναι η εταιρία New Bios.
Η New Bios, είναι μία εταιρεία, μία επιχείρηση η οποία εμφανίζεται αρχικά ως ένα εμπορικό κέντρο. Είναι μία επιχείρηση που δραστηριοποιείται εντός του σημερινού κοινωνικού, οικονομικού και θεσμικού πλαισίου. Δεν κάνει κάτι άλλο από αυτό που κάνουν όλες οι επιχειρήσεις σε μία καπιταλιστική οικονομία, δηλαδή να προσπαθεί για την επίτευξη του μέγιστου κέρδους στα πλαίσια ενός ανταγωνισμού θεμιτού ή αθέμιτου όπου τα όρια ανάμεσα στο νόμιμο και το παράνομο είναι αρκετά συγκεχυμένα. Η New Bios είναι η κατάληξη κάθε καπιταλιστικής αγοράς, είναι δηλαδή το μονοπώλιο. Η λειτουργία της εταιρείας είναι μια ιδέα ενός μεγαλομετόχου της, του κυρίου Pig, δηλαδή γουρούνι. Η Ν.Β. εκδίδει δικό της χρήμα με συγκεκριμένη ισοτιμία σε σχέση με αυτό που κυκλοφορεί εκτός των επιχειρήσεών της. Γιατί η Ν.Β. είναι μια τεράστια πολυεθνική με εκατοντάδες θυγατρικές εταιρίες οι οποίες παράγουν και προσφέρουν τα πάντα: εστιατόρια, ιδιωτικά σχολεία, ρούχα, συσκευές, λογισμικό, ενοικίαση σπιτιών, τράπεζες, νοσοκομεία, ταξιδιωτικά γραφεία, Μ.Μ.Ε. Η απόλυτη εξειδίκευση είναι ο κανόνας λειτουργίας της εταιρίας και ίσχυε για τον κάθε εργαζόμενο σε αυτήν. Η χορήγηση δανείων από την εταιρία ήταν αρκετά εύκολη για κάποιον που θα δεχόταν να υπογράψει ένα τέτοιο συμβόλαιο δανείου.
Ο τρόπος λειτουργίας της Ν.Β. δεν είναι αξιοκρατικός και επιστημονικός ή ορθολογικός όπως φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Κάτω από τη λεπτή κρούστα της επιφάνειας υπάρχει ένας κόσμος εντελώς διεφθαρμένος όπου κυριαρχεί το λάδωμα και ο νόμος της σιωπής. Παρακαμπτήριοι και κρυφά ασανσέρ υπάρχουν παντού. Η Ν.Β. παράγει τα πάντα. Κι όταν λέμε τα πάντα εννοούμε φυσικά και όπλα, ναρκωτικά, εμπόριο ανθρώπων… τα πάντα όσα ένα σύστημα παραγωγής οφείλει να εφοδιάζει τους καταναλωτές για να μην μελαγχολήσουν. Όλα αυτά παράγονται και διακινούνται στα υπόγεια της εταιρίας, τα οποία δεν είναι μόνο 13, αλλά πολλά παραπάνω. Στον κάτω κόσμο δουλεύουν διάφορες κατηγορίες ανθρώπων. Οι περισσότεροι κληρονόμησαν τις κακές δουλειές, τα σκοτεινά δωμάτια και τους πενιχρούς μισθούς από τους γονείς τους. Κάποιοι άλλοι επειδή δεν ανταπεξήλθαν επιτυχώς στους κανόνες του πάνω κόσμου, δεν κατάφεραν να αποπληρώσουν το δάνειο και έπεσαν. Πρέπει να δουλεύουν συνέχεια για να συντηρούν τη λάμψη του πάνω κόσμου ενώ τους απαγορεύουν ν’ ανέβουν να δούνε το φως του ήλιου. Είναι αδύνατον να ξεφύγουν απ’ αυτή τη ζωή. Φυσικά μιλάμε για μία κατάσταση αστυνομοκρατίας, μπράβων, ειδικών φρουρών, στολές, σήματα, όπλα.
Η δομή της Ν.Β. είναι η απόλυτη Μαφία προεκτεινόμενη σε πλάτος, καθώς καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερα κομμάτια των πόλεων και της επιφάνειας όλων των χωρών του κόσμου, αλλά και σε βάθος καθώς γιγαντώνεται ο κάτω κόσμος σε όλο και περισσότερα υπόγεια. Τα υπόγεια αυτά είναι φυσικά η χωροταξική έκφραση της κοινωνικής διαστρωμάτωσης η οποία υπάρχει στην κοινωνία μας.
Αυτή η γιγάντωση της εταιρίας και η κατάληψη κάθε χώρου από αυτήν εισάγει το πολιτικό στοιχείο στην ιστορία. Κάθε τι δημόσιο γίνεται ιδιωτικό. Οι δρόμοι γίνονται ιδιωτικοί. Οι αστυνομικοί σιγά-σιγά πετούν από πάνω τους τις παραδοσιακές στολές και φορούν εκείνες της εταιρίας. Μια απόλυτη παγκοσμιοποιημένη ιδιωτική διακυβέρνηση επιβάλλεται. Το διοικητήριο της εταιρίας λέγεται αλλιώς και Υπουργείο Επικρατείας, η Βουλή γίνεται Μουσείο Εμπορίου και Διαφήμισης. Στο -100 όροφο, στο 100ό υπόγειο είναι πολύ πιθανό να βρεις κάποιο ορυχείο διαμαντιών, ένα καμένο δάσος, κάποιον εμφύλιο πόλεμο.
Και οι πολιτικοί τι κάνουν για όλα αυτά; θα αναρωτιόταν κάποιος. Από νωρίς ο συγγραφέας μας έχει πληροφορήσει ότι αυτοί που κάνουν κουμάντο στον κόσμο μας είναι οι λεπροί στην ψυχή, αυτοί που φτιάχνουν τους κανόνες της κοινωνίας, είναι αυτοί βεβαίως για τους οποίους δεν ισχύουν αυτοί οι κανόνες. Είναι οι σάπιοι εικονικοί ηγέτες μιας σαπισμένης κοινωνίας. Καθώς η Ν.Β. μεγαλώνει, τίθενται ολοένα και περισσότερα πολιτικά ζητήματα και το βιβλίο γίνεται ολοένα και πιο πολιτικό καθώς εξελίσσεται. Δεν σταματάει όμως μόνο εκεί αλλά επιχειρεί να πάει ακόμα πιο βαθιά. Η πίστη στην εταιρία αντικαθιστά κάθε άλλου είδους πίστη. Η πίστη στη μία, αγία, αποστολική και ορθόδοξη εταιρία Ν.Β. όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Βαγγέλης Μπέκας. Ούτε εκεί όμως σταματάει ο Βαγγέλης. Με δικά του λόγια: σελ. 82,104,236.
Η Ν.Β. λοιπόν ζει και υπάρχει μέσα στον καθένα μας; Υπάρχει μία πλευρά του εαυτού μας που καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο περιορίζοντας τις υπόλοιπες πλευρές και αφαιρώντας τους την ελευθερία; Μήπως αυτό που παρατηρούμε στον εξωτερικό μας κόσμο συμβαίνει συγχρόνως και μέσα μας; Και τελικά, αυτό που παρατηρούμε σήμερα, δεν είναι αυτό ακριβώς που μας περιγράφει ο Β.Μ. στο «13ο Υπόγειο»; Πιστεύω πως είναι έτσι. Πιστεύω πως ζούμε σ’ αυτήν ακριβώς την πραγματικότητα και ο τρόπος ανάλυσής της από τον Β.Μ. είναι εξαιρετικά ακριβής παρ’ όλες τις αλληγορίες που χρησιμοποιεί. Και το σπουδαιότερο είναι ότι το κάνει με τρόπο αθόρυβο.
Σε καμία περίπτωση δε γίνεται διδακτικός, το μυθιστόρημα διαβάζεται με μια ελαφρά αίσθηση ότι αυτά αφορούν κάποιους άλλους, αν και τα βαθύτερα στρώματα του αναγνώστη, τα υπόγειά του, νιώθουν για τι ακριβώς μιλάει. Και πώς ακριβώς μας το δηλώνει ότι όλα αυτά αφορούν εμάς; Προσπαθώντας να μας ξυπνήσει με διάφορα σοκ. Όμως αυτά τα σοκ δεν αφορούν τόσο αυτά που λέει όσο τον τρόπο που τα λέει. Δηλαδή: ανατρέπει τους κανόνες και του μυθιστορήματος φαντασίας και της αστυνομικής ιστορίας και της ερωτικής νουβέλας. Το μυθιστόρημα δεν εξελίσσεται όπως θα περίμενε κανείς. Ο συγγραφέας μάς κλείνει συνεχώς το μάτι λέγοντάς μας: «Μην κάνεις πως δεν ξέρεις». Οι απορίες του αναγνώστη λύνονται πιστεύω εάν αυτός καταλάβει ότι το μυθιστόρημα μιλάει γι’ αυτόν. Και αυτό που νομίζω ότι του λέει είναι: «Ξύπνα και δες την πραγματικότητα όπως είναι. Δεν έχεις κανένα λόγο να παραμένεις κοιμισμένος».
Bios, εκτός από ζωή, σημαίνει και το λειτουργικό σύστημα με το οποίο λειτουργούν οι computers. Και αν αυτό που φαίνεται είναι ότι οι computers εισβάλλουν ολοένα και περισσότερο στη ζωή μας, αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα είναι ότι η ζωή μας περιορίζεται μέσα στα πλαίσια των μηχανημάτων, με αποτέλεσμα το πλαίσιο μέσα στο οποίο ζούμε να είναι το λειτουργικό σύστημα των μηχανών μας. Ο άνθρωπος μετατρέπεται σε μηχανή κανονικά.
Το «13ο Υπόγειο» μού θύμισε την ιστορία με το βάτραχο που σιγοβράζει. Αν ρίξεις ένα βάτραχο σε μία κατσαρόλα με βραστό νερό, αυτός νιώθει τον κίνδυνο και πηδάει έξω. Εάν όμως τον βάλεις σε κρύο νερό το οποίο σιγά-σιγά θερμαίνεις τότε δεν καταλαβαίνει τίποτα και κάθεται μέσα και βράζει και πεθαίνει φυσικά. Σ’ αυτήν ακριβώς την κατάσταση φαίνεται ότι βρισκόμαστε σήμερα και ο Β. Μ. μάς φωνάζει να βγούμε από το νερό που κοντεύει να βράσει. Το «13ο Υπόγειο» είναι λοιπόν ένα σήμα κινδύνου που μας αφορά όλους.
Εύχομαι καλοτάξιδο το βιβλίο του Β. και καλοτάξιδος και ο ίδιος αφού το «13ο Υπόγειο» είναι το πρώτο βήμα μιας πορείας που θέλω να πιστεύω θα είναι πολύ επιτυχής και πολύ συναρπαστική.

Εξεγερμένα ένστικτα στο «Μαύρο λιβάδι»

2010-03-02T13:45:00.000+02:00

Άλλη μια αξιόλογη ταινία ήρθε να προστεθεί στην πολύ ενδιαφέρουσα φουρνιά των ελληνικών ταινιών της φετινής σεζόν. Πρόκειται για το “Μαύρο λιβάδι” του Βαρδή Μαρινάκη που προβάλλεται αυτή την περίοδο στις αίθουσες.
Η ιστορία μας ταξιδεύει σε ένα μοναστήρι την περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, όπου η ιδιόμορφη σχέση μιας μοναχής κι ενός γενίτσαρου θα ταράξουν τη φυσική και «μεταφυσική» τάξη των πραγμάτων.
Η θέση της ταινίας είναι πολύ πιο προκλητική από ό,τι φαίνεται με την πρώτη ματιά. «Το παιχνίδι των λυγμών» του Neil Jordan και το μυθιστόρημα «Παρτάλι» του Θεόδωρου Γρηγοριάδη σάς κλείνουν το μάτι. Ωστόσο, ας αφήσουμε τη σκοτεινή αίθουσα να αποκαλύψει το μυστικό.
Οι δημιουργοί της ταινίας πετυχαίνουν με ελάχιστα μέσα να αναπαραστήσουν με επιτυχία την εποχή όπου δρουν οι πειστικά χτισμένοι χαρακτήρες. Εντυπωσιακά, λυρικά πλάνα αποκαλύπτουν το μεγαλείο της φύσης. Ο άνεμος, τα πουλιά, τα ζωύφια συνοδεύουν τη μουσική σε μια ορχήστρα που υποβάλλει και δημιουργεί μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα. Θαρρείς, ένα πέπλο έχει κρύψει τον ήλιο σε μια ιστορία που ακολουθεί το δικό της ιερό ρυθμό.
Στο «Μαύρο λιβάδι» δεν χωράνε ούτε θρησκείες ούτε στρατοί. Μονάχα οι εξεγερμένες ψυχές που επιστρέφουν στη φύση παρέα με τα ποδοπατημένα τους ένστικτα.

Πρώτη δημοσίευση στο Δρόμο

Καζίνο η ωραία Ακρόπολη

2010-02-25T21:58:00.003+02:00

Εύστοχη σάτιρα που καυτηριάζει τα κακώς κείμενα της ελληνικής πολιτικής και κοινωνικής ζωής με ζωντάνια και ταλέντο είναι η θεατρική παράσταση «Μαμά Ελλάδα 2» των Abovo.
Όσοι δεν γνωρίσατε τους Abovo στο «Εκεί, εκεί στην κόλαση», όπου μας ξάφνιασαν ευχάριστα, έχετε την ευκαιρία να κοινωνήσετε μαζί τους μέσα από το πλέον πολιτικοκοινωνικό έργο τους.
Στο «Μαμά Ελλάδα 2» η κυβέρνηση πουλάει την Ακρόπολη στους παπάδες για να την κάνουν καζίνο, ενώ οι Αρχαίοι βγαίνουν από τους τάφους και μπλέκουν στα γρανάζια του συστήματος προσπαθώντας να τη σώσουν. Έξυπνα, καυστικά σχόλια για τους διεφθαρμένους πολιτικούς, τους «ευφυέστατους» αστυνομικούς, το σύστημα υγείας, το ρόλο της τηλεόρασης, ακόμη και για όσους από εμάς συμμετέχουμε στο γαϊτανάκι της διαφθοράς.
Οι υποκριτές ταξιδεύουν στη σκηνή σαν ήρωες ευφάνταστου κόμικ. Αλλάζουν ρόλους, μορφές, ρούχα και διαθέσεις στη στιγμή. Μεταμορφώνονται σε καθημερινούς -σατιρικά δοσμένους- χαρακτήρες. Το «Μαμά Ελλάδα 2» δεν είναι απλά μια εξελιγμένη μορφή επιθεώρησης με πλοκή που κάνει χρήση τεχνικών physical θεάτρου. Είναι μια έξυπνη, μοντέρνα δοσμένη παράσταση με πρόθεση να προβληματίσει για το παρόν και το μέλλον του τόπου.
Θέατρο Χώρα, Αμοργού 18-20, Κυψέλη, τηλ: 2108673945

Πρώτη δημοσίευση στην εφημερίδα Δρόμος

Vita mi Barouak

Το 13ο υπόγειο στη Σύρο

2010-02-23T14:51:00.000+02:00

O συγγραφέας Περικλής Κοροβέσης στο Barouaknet

2010-02-16T18:36:00.002+02:00

Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.

Αυτή τη φορά είναι μαζί μας ο Περικλής Κοροβέσης.

α μέρος της συνέντευξης:

β μέρος της συνέντευξης:

Το group μας στο Facebook:
http://www.facebook.com/home.php?#/group.php?gid=197229260348

ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!
Με εκτίμηση
οι Barouak
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης

Νέος χώρος πολιτισμού!

2010-02-10T12:10:00.002+02:00

Αξίζει την προσοχή μας η ανακοίνωση λειτουργίας ενός νέου πολιτισμικού χώρου Λόγου, Διαλόγου και Δημιουργίας.

Πρόσκληση

ΕΝΑΣ ΝΕΟΣ ΧΩΡΟΣ ΓΕNΝΙΕΤΑΙ

Mε αποκριάτικο πάρτι ξεκινάει τις δραστηριότητές του ο
«Χώρος Διαλόγου και Δημιουργίας Καμπάνη 2»

Το Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου στις 8 μμ,
ντυθείτε ¨σύμφωνο σταθερότητας¨
και ελάτε να εγκαινιάσουμε το νέο χώρο Πολιτισμού
με κέφι, μουσική, δρώμενα και ποτό.

Καμπάνη 2 (πεζόδρομος στην Αγ. Μελετίου 102),
στη πλατεία Αμερικής

--------------------------------

«ΚΑΜΠΑΝΗ 2» : ΧΩΡΟΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΚΑΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ

Στην οδό Καμπάνη 2 (στον πεζόδρομο της οδού Αγίου Μελετίου 102, στη πλατεία Αμερικής) ενεργοί, δημοκρατικοί πολίτες, αποφασίσαμε να διαθέσουμε με δημιουργικό τρόπο τον ελεύθερο χρόνο μας και να συνεργαστούμε για τη λειτουργία ενός πολιτισμικού χώρου Λόγου, Διαλόγου και Δημιουργίας.
Η πρωτοβουλία είναι ανοιχτή σε όλους (άτομα, ομάδες και πρωτοβουλίες πολιτών).Ο «Χώρος Διαλόγου και Δημιουργίας Καμπάνη 2» λειτουργεί δημοκρατικά και οι αποφάσεις, για τις εκδηλώσεις και το πρόγραμμά του, παίρνονται συναινετικά, με τη λογική της άμεσης δημοκρατίας.
Δεν υπάρχουν αρχηγοί και δημόσια εκπροσώπηση. Μια ολιγομελής ομάδα, ανακλητή και ανοιχτή σε όλους αναλαμβάνει τον συντονισμό και την ειδοποίηση για τις εκδηλώσεις και την υλοποίηση των προγραμμάτων του κάθε μήνα.
Σκοπός τους είναι η απόλαυση που παίρνουν από την φιλική επικοινωνία, τον εποικοδομητικό διάλογο και την πετυχημένη καλλιτεχνική δημιουργία.
Φιλοδοξούμε, ο χώρος της «Καμπάνη 2» να συνενώσει άτομα και ομάδες της σκέψης και της δημιουργίας έξω από τα κυκλώματα της αγοράς. Να βρίσκουμε νέους δημιουργικούς τρόπους χρήσης του ελεύθερου χρόνου. Να παρεμβαίνουμε και να βρίσκουμε διεξόδους εκεί όπου ορθώνονται αδιέξοδα.
Το πρόγραμμα των εκδηλώσεων φιλοδοξούμε να περιλαμβάνει όλες τις μορφές της τέχνης (Μουσική, Χορό, Θέατρο, Κινηματογράφο, Λογοτεχνία, Εικαστικά ...) και ποικίλη θεματική συζητήσεων για επίκαιρα και διαχρονικά κοινωνικά προβλήματα. Η λίστα είναι ανοιχτή.
Η λειτουργία μας επιθυμούμε να είναι ευέλικτη και συμμετοχική.
Όλοι οι φίλοι του Χώρου καλούνται να συμμετέχουν με ιδέες και την έμπρακτη βοήθεια για την πραγματοποίησή τους.
Κάθε Δευτέρα ο χώρος θα είναι ανοιχτός, από νωρίς το απόγευμα, για επικοινωνία και συντονισμό των δράσεων .
Μετά τις 8μ.μ. θα έχουμε την κάθε φορά προγραμματισμένη εκδήλωση/συζήτηση.
Aναλυτικό πρόγραμμα για τις επόμενες εκδηλώσεις θα δοθεί στις προσεχείς ημέρες.

Για τη Συντονιστική Επιτροπή
Περικλής Αντωνίου, Μαρία Κατεργάρη, Δημήτρης Δημόπουλος, Μιχάλης Μεσσήνης, , Ευθύμης Παπαδημητρίου, Μαρώ Τριανταφύλλου, Μαρίνα Παπαδημητρίου, Δημήτρης Σκλάβος, Ελένη Δημοπούλου.
e_mail επικοινωνίας : pezodromoskampani2@gmail.com
Τηλ. Επικοινωνίας 693 77 87 922

Προσωπικότητες της Λογοτεχνίας με απαγορευμένα πάθη

2010-02-04T15:32:00.004+02:00

Αναδημοσίευση από το ΤVXS, που το αναδημοσίευσε από το ΤΙΜΕ:

Charles Baudelaire (1821-1867) Αλκοόλ, Όπιο
«Να είσαι πάντα μεθυσμένος... να μεθάς αγωνιστικά. Απλά να μεθάς».

Edgar Allan Poe (1809 - 1849) Αλκοόλ
Σύμφωνα με πολλές μαρτυρίες, ο Poe δεν ήταν αλκοολικός, αλλά ένα άτομο ιδιαίτερα ευπρόσβλητο από αυτό, δηλαδή μεθούσε με πολύ μικρή ποσότητα ενώ κατανάλωνε πολύ πιο συχνά απ’ ότι ήταν καλό για τον εαυτό του.

Ayn Rand (1905 - 1982): Speed/ Δεξεδρίνη
Αν και δεν είναι βέβαιο ότι ήταν κλινικά εξαρτημένο άτομο, για δεκαετίες ήταν γνωστό ότι έκανε καθημερινή χρήση speed και άλλων ψυχοτρόπων ουσιών για δεκαετίες.

William S. Burroughs (1914 - 1997): Ηρωίνη
«Η πρέζα δεν είναι, όπως το αλκοόλ ή η μαριχουάνα, ένα μέσο για να αυξήσεις την απόλαυση από τη ζωή. Η πρέζα δεν είναι απόλαυση. Είναι τρόπος ζωής». Ο Burroughs διέκοψε την χρήση ηρωίνης στη δεκαετία του ’70.

Jack Kerouac (1922 - 1969): Αλκοόλ
«Είμαι καθολικός και δεν μπορώ να αυτοκτονήσω, αλλά σκοπεύω να πιω μέχρι θανάτου». Και έτσι έκανε.

Sir Kingsley Amis (1922 - 1995): Αλκοόλ
Ένας από τους πλέον αναγνωρισμένους κωμικούς συγγραφείς του 20ου αι.

Jack London (1876 - 1916): Αλκοόλ
«Δεν υπήρξε ώρα, όλες τις φορές που ξυπνούσα, που να μην ήθελα να πιω ένα ποτό».

Edna St. Vincent Millay (1892 - 1950): Αλκοόλ
Η πρώτη γυναίκα που έλαβε το βραβείο Πούλιτζερ για την ποίηση, μποέμισα παγκόσμιου επιπέδου με καταστροφικό πάθος για το αλκοόλ.

Sinclair Lewis (1885-1951): Αλκοόλ
Ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας Lewis ήταν μέγιστος και τραγικός πότης που κατάφερε να φτάσει μέχρι τα 66 του χρόνια.

Ernest Hemingway (1899 - 1961): Αλκοόλ
Διάσημος για το πείραγμα που έριχνε στους φίλους του που προσπαθούσαν να κόψουν το αλκοόλ, ο Hemingway βυθιζόταν όλο και περισσότερο στο ποτό με το πέρασμα του χρόνου.

Hunter S. Thompson (1937 - 2005): Τα πάντα
«Δεν θα συνιστούσα σε κανέναν το σεξ, τα ναρκωτικά ή την τρέλα, αλλά για μένα λειτουργούσαν πάντα».

Anne Sexton (1928 - 1974): Αλκοόλ, ναρκωτικά
Η νικήτρια του Πούλιτζερ του 1967 για την ποίησή της, η Sexton πάλεψε με την κατάθλιψη και την κατάχρηση ουσιών ολόκληρη τη ζωή της. Αυτοκτόνησε σε ηλικία 45 ετών.

Dylan Thomas (1914 - 1953):Αλκοόλ
«Do not go gentle into that good night, / Old age should burn and rave at close of day; / Rage, rage against the dying of the light»

Louisa May Alcott (1832 - 1888): Μορφίνη/ Όπιο
Η συγγραφέα των Μικρών Κυριών άρχισε τη χρήση μορφίνης για να απαλύνει τις παρενέργειες του τυφοειδούς πυρετού που την προσέβαλε ως νοσοκόμα κατά τον Εμφύλιο πόλεμο των ΗΠΑ.

Jean Cocteau (1889 - 1963): Όπιο
«Το κάπνισμα οπίου είναι σαν να βγαίνεις από το τρένο ενώ αυτό κινείται».

Charles Bukowski (1920 - 1994): Αλκοόλ
«Το να πίνεις είναι συναισθηματικό ζήτημα. Έχω την αίσθηση ότι το να πίνεις είναι μια μορφή αυτοκτονίας όπου σου επιτρέπεται να επιστρέψεις στη ζωή και να ξαναρχίσεις την επόμενη μέρα. Είναι σαν να αυτοκτονείς μετά να ξαναγεννιέσαι. Υποθέτω ότι έχω ζήσει δέκα με δεκαπέντε χιλιάδες ζωές μέχρι τώρα».

Stephen King (1947 - present): Αλκοόλ, κοκαΐνη, συνταγογραφημένα φάρμακα
Στο αυτοβιογραφικό του On Writing, ο King αποκάλυψε ότι έκανε τέτοια κατάχρηση στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά τη δεκαετία του ’80, που σημερα δεν θυμάται τι έγραψε σε πολλά από τα βιβλία του εκείνης της εποχής.

Truman Capote (1924 - 1984): Αλκοόλ, Ναρκωτικά
«Είμαι ένας αλκοολικός. Είμαι εθισμένος στα ναρκωτικά. Είμαι ομοφυλόφιλος. Είμαι μια ιδιοφυία».

Raymond Chandler (1888 - 1959): Αλκοόλ
«Το αλκοόλ είναι σαν τον έρωτα. Το πρώτο φιλί είναι μαγικό, το δεύτερο οικείο, το τρίτο ρουτίνα. Μετά από αυτό, βγάζεις τα ρούχα της κοπέλας».

F. Scott Fitzgerald (1896 - 1940): Αλκοόλ
«Πρώτα παίρνεις ένα ποτό, μετά το ποτό παίρνει ένα ποτό, μετά το ποτό παίρνει εσένα».

Πηγή: Time

ΤΟ 13ο ΥΠΟΓΕΙΟ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

2010-01-28T08:50:00.004+02:00

Σας προσκαλώ στην παρουσίαση του μυθιστορήματός μου
«Το 13ο υπόγειο» (εκδ. Μπαρτζουλιάνος)
που θα γίνει το Σάββατο 30 Ιανουαρίου και ώρα 20:30
στο βιβλιοκαφέ Έναστρον (Σόλωνος 101, Αθήνα)

Θα μιλήσει ο ποιητής Αλέξης Δάρας.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η ποιήτρια Ευτυχία Παναγιώτου.
Μια τρομπέτα θα συνοδεύσει.
Jazz μουσική θα ακολουθήσει.
Kι ο πεζογράφος θα πίνει παρέα με μασκοφόρους σε μια γωνιά.

Vita Mi Barouak

H συγγραφέας Έλενα Μαρούτσου στο Barouaknet

2010-01-25T09:05:00.005+02:00

Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.

Αυτή τη φορά είναι μαζί μας η Έλενα Μαρούτσου.

α μέρος της συνέντευξης:

β μέρος της συνέντευξης:

Το group μας στο Facebook:
http://www.facebook.com/home.php?#/group.php?gid=197229260348

ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!

Με εκτίμηση
οι Barouak
ή αλλιώς
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης

Αφιερωμένο στην Αϊτή

2010-01-18T11:28:00.001+02:00

Σε κάθε Αϊτή και σε όλους εμάς που αναζητούμε «φτηνές διακοπές σε μαγικά νησιά», αναπαράγοντας τον «Εφιάλτη του Δαρβίνου».

Αφιέρωμα στον Νικόλαο Κάλα

2010-01-12T00:10:00.003+02:00

Συνεχίζοντας για τέταρτη περίοδο τους
κύκλους εκδηλώσεων «Ποιητικές ανιχνεύσεις» στο χώρο του NOSOTROS
(Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια) ο ποιητής ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ παρουσιάζει ένα Αφιέρωμα στον μεγάλο ποιητή και θεωρητικό της τέχνης Νικόλαο Κάλα, την Τρίτη 12 / 1 / 2010, στις 20.00.

Εισηγητές οι ποιητές: ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ, ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ
Θα προβληθεί η ταινία του σκηνοθέτη ΑΝΤΩΝΗ ΤΣΑΒΑΛΟΥ «ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΛΑΣ»,
54΄. Παραγωγή: ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΟ.
Θ’ ακολουθήσει συζήτηση του σκηνοθέτη και των εισηγητών με το κοινό.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.

Βιβλία του 2009 που αξίζουν την προσοχή

2010-01-07T15:07:00.004+02:00

Το περιοδικό Bookmarks ζήτησε από τους συντάκτες του περιοδικού να γράψουμε μια λίστα και λίγα λόγια για τα βιβλία που ξεχωρίσαμε το 2009. Την παραθέτω παρακάτω. Σε σχέση με τη λίστα που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό, έχω κάνει μια αλλαγή. Αντί για Το λυχνάρι του Αλαντίν του Σεπουλβέδα, έχω βάλει το εξαιρετικό Η σκιά του εαυτού μας, του ίδιου συγγραφέα, το οποίο δεν είχε κυκλοφορήσει ακόμα.

--------------------

O κύκλος ζωής του βιβλίου δεν είναι πάνω από εξάμηνο, υποστηρίζουν οι έμποροι του χώρου. Ο γράφων, όμως, έχει διαφορετική άποψη. Αναλογιστείτε, λοιπόν, την ευκολία που η ίδια η γλώσσα μας υιοθετεί τις γραμματικές ανωμαλίες και μην τον κακολογήσετε για τις παρακάτω, εκτός κανόνα, επιλογές.

Ελληνική λογοτεχνία

1. Δημήτρης Σωτάκης, Το Θαύμα της αναπνοής, εκδ. Κέδρος, 2009
2. Περικλής Κοροβέσης, Αριστερή Ανακύλωση, εκδ. Εμπειρία, 2009
3. Δημοσθένης Βουτυράς, Το καράβι του Θανάτου και άλλες ιστορίες, εκδ. Τόπος, 2009
4. Τέος Ρόμβος, Τρία φεγγάρια στην πλατεία, εκδ. Βιβλιοπέλαγος, 2009, επανέκδοση
5. Πέτρος Πικρός, Χαμένα κορμιά, εκδ. Άγρα, 2009, επανέκδοση

Ξενόγλωσση λογοτεχνία

1. Πάκο Ιγνάσιο Τάιμπο ΙΙ, Ερωτευμένα φαντάσματα, εκδ. Άγρα, 2009
2. Λουίς Σεπούλβεδα, Η σκιά του εαυτού μας, εκδ. Opera, 2009
3. Τομ Ρόμπινς, Μπι όπως Μπίρα, εκδ. Αίολος, 2009
4. Γουίλιαμ Μπάροουζ, Τζάνκι, εκδ. Τόπος, 2009, επανέκδοση
5. Βίκτορ Σερζ, Οι αναμνήσεις ενός επαναστάτη, εκδ Scripta, 2008

Vita Mi Barouak

Μακμπέτ: Εύθυμος ίλιγγος στο γύρο του θανάτου

2010-01-04T16:00:00.005+02:00

«Αυτοί που ισχυρίζονται ότι θέλουν να αποκαταστήσουν τη δικαιοσύνη, αποκαθιστούν μόνο την εκδίκηση και την τιμωρία. Αυτοί που ισχυρίζονται πως επιθυμούν να βασιλεύσει η ελευθερία έκαναν να βασιλεύσει η δικτατορία και ο τρόμος»
Ευγένιος Ιονέσκο

O Μπακμπέτ ανήκει στα έργα του Ιονέσκο που έχουν -με την ευρεία έννοια- πολιτικό προσανατολισμό. Με το έργο αυτό, ο μεγάλος δραματουργός αναδεικνύει την παράλογη επιθυμία για εξουσία που οδηγεί σε ένα ντόμινο βίας και δολοφονιών.
Μπολιάζοντας τον Μακμπέθ του Σαίξπηρ με το σουρεαλιστικό σύμπαν του Ζαρρύ* και τις αρετές του θεάτρου του παραλόγου, ο Ιονέσκο δημιουργεί ένα έργο μαύρου χιούμορ, καταιγιστικής δράσης και εναλλαγής ρόλων, όπου όλοι πολεμούν εναντίον όλων, με στόχο την εξουσία, δολοφονώντας ασύστολα ο ένας τον άλλον.
Σπαθιά παίρνουν ζωές ακούραστα, στέμματα αλλάζουν κεφάλια, πλεκτάνες στήνονται με σαδιστική επανάληψη, χειρονομίες, σκέψεις, φράσεις επαναλαμβάνονται με μαεστρία στο γαϊτανάκι της εξουσίας, ενώ ο πωλητής λεμονάδων επιχειρεί να πουλήσει την πραμάτεια του που «θεραπεύει τις πληγές από το δόρυ το σπαθί και το έμφραγμα».
O θεατρικός οργανισμός Νέος Λόγος ανέβασε μια πετυχημένη παράσταση. Κάνοντας χρήση τεχνικών physical theatre (που πάνε γάντι στον Ιονέκσο) οι ταλαντούχοι υποκριτές παρουσίασαν ευφάνταστα την καταιγιστική πλοκή πάνω στο σανίδι, χωρίς κενά και αμήχανες παύσεις. Οι pop πινελιές των μαγισσών, δεν έδεσαν βέβαια με τις γκροτέσκο αποχρώσεις του έργου, αλλά οι εναλλαγές ρόλων, τα φώτα, οι ήχοι, τα κουστούμια συμμετείχαν αρμονικά στη διονυσιακή γιορτή. Από την αρχή μέχρι το τέλος της παράστασης σε πιάνει εύθυμος ίλιγγος, βιώνοντας το γύρο του θανάτου.

*κατά τη Λίνα Ρόζη

Studio Μαυρομιχάλη
Μαυρομιχάλη 134, Εξάρχεια – Τηλ. 210 - 6453330

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤΕΣ :
Μετάφραση : Ερρίκος Μπελιές
Σκηνοθεσία : Φώτης Μακρής
Σκηνικά – κοστούμια : Πάρις Μέξης
Μουσική επιμέλεια Νίκος Βίττης
Φωτισμοί : Παναγιώτης Μανούσης
Βοηθός σκηνοθέτη : Κλεοπάτρα Τολόγκου
ΠΑΙΖΟΥΝ :
Ευαγγελία Καπόγιαννη, Στέλλα Κρούσκα, Φώτης Μακρής, Διονύσης Μανουσάκης, Θεοδώρα Ντούσκα, Δημήτρης Πλειώνης.
ΗΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΩΡΕΣ ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΩΝ :
Κυριακή : 21:15
Δευτέρα : 21:15
Τρίτη : 21:15
ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ :
Γενική Είσοδος (Κυριακή – Δευτέρα) : 20 ευρώ
Φοιτητικό – Νεανικό : 15 ευρώ
Κάθε Τρίτη γενική είσοδος : 12 ευρώ
ΔΙΑΡΚΕΙΑ : 100 λεπτά

Vita Mi Barouak

Tο γέλιο δεν πάει και τόσο στον Φατίχ Ακίν

2009-12-29T13:56:00.008+02:00

Το Soul kitchen είναι μια κωμωδία καταστάσεων, με πρόθεση τον διονυσιασμό, το μαύρο και το απρόοπτο που προκαλούν γέλιο. Υποκλίνεται, όμως, στην ταχύτητα της αφήγησης και στις εύκολες σεναριακές λύσεις. Η ταινία παρακολουθείται ευχάριστα, αλλά ξεπετά ανθρώπους και καταστάσεις τόσο γοργά που δεν προλαβαίνεις να γίνεις συμμέτοχος. Ξεπέφτει αναπόφευκτα λοιπόν, στην κατηγορία των feel good ταινιών. Κρίση αυστηρή, λαμβάνοντας, όμως, υπόψη τα προηγούμενα αριστουργήματα του σκηνοθέτη.

Ο έλληνoγερμανός πρωταγωνιστής -τον οποίο υποδύεται ο σεναριογράφος του έργου Αδάμ Μπουδούκος- είναι ιδιοκτήτης ενός τριτοκοσμικού εστιατορίου για τα δεδομένα του Αμβούργου. Μπλέκει σε ερωτικά και επαγγελματικά απρόοπτα, που τον οδηγούν στην απόλυτη καταστροφή. Στο παρανοϊκό σκηνικό πρωταγωνιστούν ο χαμένος έρωτας, το λουμπάγκο, ο μαινόμενος μάγειρας που εκσφενδονίζει μαχαιριά, ο ολίγον κλέπτης αδερφός (με τον εξαίρετο Μόριτζ Μπλάιμπτροϊ να μεταμορφώνεται σε γνήσιο Βλαχοντόιτς) ο γερμανός Άριος παιδικός φίλος που θέλει να του φάει την επιχείρηση για ένα κομμάτι ψωμί, ο παππούς παρατηρητής, δεκάδες ιδιόμορφοι θαμώνες κι όλα αυτά με κέντρο το αντικομφορμιστικό εστιατόριο Soul Kitchen.

Στα συν της ταινίας η μουσική με ρεμπέτικο, Locomondo, Funky beat, Kool the gang και Πασχάλη σε μια απίστευτη σκηνή: ο γνωστός παππούς έχει αποχωριστεί τα ακουστικά του και χορεύει μόνος στον ρυθμό των Olympians σε ένα ρημαγμένο από το πάρτι που προηγήθηκε Soul Kitchen, ενώ πίσω του ο παιδικός φίλος του ιδιοκτήτη πηδά σαν σκύλος -στην κυριολεξία- την υπεύθυνη της Εφορίας που έχει έρθει για έλεγχο.

Βγαίνοντας από την αίθουσα αισθανόμουν όμορφα, αλλά η ταινία δεν μου είχε αφήσει κάτι.Καμία σχέση με το Μαζί Ποτέ και από Την άκρη του ουρανού που με είχαν οδηγήσει στο παραμιλητό. Βέβαια αυτά ήταν δράματα, ενώ το Soul Kitchen ήταν η ακροβασία του σκηνοθέτη στο άγνωστο πεδίο της κωμωδίας. Από ότι φαίνεται το γέλιο, δεν πάει και τόσο στον Φατίχ Ακίν.

Vita Mi Barouak

Ο συγγραφέας Δημήτρης Σωτάκης στο Barouaknet

2009-12-22T08:56:00.005+02:00

Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.

Αυτή τη φορά είναι μαζί μας ένας εκπρόσωπος της νεότερης γενιάς, ο Δημήτρης Σωτάκης.

Αφαιρώντας το χρώμα από το κάδρο εγκαταλείπουμε το ρεαλισμό.
Αφαιρώντας τα γύρω αντικείμενα χάνουμε το χρόνο και τον τόπο.
Και μπαίνουμε στον κόσμο του συγγραφέα...

α μέρος της συνέντευξης:

β μέρος της συνέντευξης:

Το group μας στο Facebook:
http://www.facebook.com/home.php?#/group.php?gid=197229260348

ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!

Με εκτίμηση
οι Barouak
ή αλλιώς
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης

Το στίγμα της δεκαετίας: Η λογοτεχνία κοινωνικοποιείται

2009-12-17T09:06:00.003+02:00

Η απόδραση του αστυνομικού μυθιστορήματος από το στρατόπεδο της παραλογοτεχνίας και η καθιέρωση του, ως κύριου εκφραστή του κοινωνικού προβληματισμού, είναι ο μεγαλύτερος λογοτεχνικός άθλος των ημερών. Βέβαια, το κοινωνικό επανέρχεται στο προσκήνιο, όχι μόνο στο στενό πλαίσιο του αστυνομικού μυθιστορήματος. Απλώς το αστυνομικό διαδραμάτισε το ρόλο της εμπροσθοφυλακής σε μια γενικότερη τάση. Ήταν αναπόφευκτο, σε ένα, πλανήτη που ταλανίζεται από αδιέξοδα σε πολιτικό, οικονομικό και περιβαλλοντολογικό επίπεδο, μια σημαντική μερίδα πνευματικών ανθρώπων να στρέψουν το βλέμμα τους μακριά από το Εγώ, τάση που αναπαράγεται από την κυρίαρχη κουλτούρα των διαφημίσεων και των ΜΜΕ.

Πέρα, όμως από το κοινωνικό στίγμα, εμφανέστερο και πιο χαρακτηριστικό ήταν ίσως το αποτύπωμα των νέων τεχνολογιών. Χιλιάδες διηγήματα και ποιήματα ταξίδεψαν μέσω blog, mail, facebook. Το ίντερνετ απελευθέρωσε το γραφιά, οδηγώντας τον να χρησιμοποιήσει πιο συχνά τη μικρή φόρμα, ενώ νέα λογισμικά και ψηφιακές κάμερες τον βοήθησαν να ντύσει τα ποιήματά του με εικόνες. Ταυτόχρονα λανσαρίστηκαν τα ebook ανοίγοντας νέες ψηφιακές λογοτεχνικές λεωφόρους και η goοgle προχώρησε στην ψηφιοποίηση χιλιάδων συγγραμμάτων.

Επίσης, σημαντικά επηρεάστηκε και η κριτική. Ίσως ακόμη περισσότερο. Από τη μια στην άλλη στιγμή οι θρόνοι ράγισαν και το ίντερνετ γέμισε σκαμπό. Τα περισσότερα φτιαγμένα με μεράκι κι έρωτα για το καλό βιβλίο.

Είτε από την πλευρά του περιεχομένου είτε από την πλευρά των Μέσων και της δικτύωσης, η λογοτεχνία οδηγήθηκε, την πρώτη δεκαετία του αιώνα μας, σε μια κοινωνικοποίηση δίχως όρια. Ο πύργος του απομονωμένου λογοτέχνη που ενδοσκοπεί έχει ριχτεί στις φλόγες. Μένει να δούμε αν η ερχόμενη δεκαετία θα ραντίσει με νερό ή λάδι τις γλώσσες της φωτιάς.

Vita Mi Barouak

-Πρώτη δημοσίευση στο Bookmarks-

Ποιητικές ανιχνεύσεις

2009-12-16T00:28:00.005+02:00

Την Τετάρτη 16 Δεκεμβρίου, στις 20.00 στο NOSOTROS (Θεμιστοκλέους 66, Εξάρχεια) ο ποιητής ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ, συνεχίζει για τέταρτη περίοδο τις ΠΟΙΗΤΙΚΕΣ ΑΝΙΧΝΕΥΣΕΙΣ στην ελληνική και ξένη ποίηση, με τη συνεργασία στο συντονισμό του μουσικού μέρους από τον κινηματογραφιστή ΑΝΤΩΝΗ ΜΠΟΣΚΟΪΤΗ.
Συμμετέχουν, διαβάζοντας ποίησή τους, οι ποιητές:

ΚΩΣΤΑΣ ΚΡΕΜΜΥΔΑΣ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ*
ΜΑΡΙΑ ΛΑΓΓΟΥΡΕΛΗ – ΜΑΪΡΑ ΛΙΟΥΓΚΟΥ
ΑΝΤΡΕΑΣ ΠΑΓΟΥΛΑΤΟΣ – ΑΘΗΝΑ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
ΜΙΧΑΛΗΣ ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ – ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΠΟΥΛΙΟΥ
ΛΙΑΝΑ ΣΑΚΕΛΙΟΥ – ΚΩΣΤΑΣ ΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ

Συμμετέχουν επίσης οι τραγουδοποιοί και οι μουσικοί:

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΑΝΔΡΙΩΤΗΣ – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΑΡΝΑΟΥΤΗΣ
ΗΛΙΑΣ ΒΑΜΒΑΚΟΥΣΗΣ – ΓΕΩΡΓΙΑ ΒΕΛΗΒΑΣΑΚΗ
ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΙΣΔΑΚΗΣ – ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛΙΔΗΣ
ΑΡΗΣ ΖΑΡΑΚΑΣ – ΧΡΗΣΤΟΣ ΖΥΓΟΜΑΛΑΣ
LOLEK – ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΡΑΜΗΣ
ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΠΟΥΣΑΛΗΣ – ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ ΤΡΙΑΣΝΤΑΦΥΛΛΙΔΗΣ

*Ο Al Barouak, λέμε.

Οι συγγραφείς στο "τηλεοπτικό" προσκήνιο

2009-12-09T19:27:00.008+02:00

Σε αντίθεση με την TV που στριμώχνει τους ανθρώπους του πνεύματος στο τηλεοπτικό περιθώριο, εμείς επιχειρούμε να τους φέρουμε στο προσκήνιο.

Από σήμερα λοιπόν και σε ταχτά χρονικά διαστήματα, θα ανεβάζουμε στο διαδίκτυο βιντεοσκοπημένες συνεντεύξεις συγγραφέων και ανθρώπων του πνεύματος.
Στόχος μας είναι η προβολή της σύγχρονης λογοτεχνικής σκηνής κάνοντας χρήση των νέων μέσων.
Η αναπαραγωγή, το ταξίδι των ιδεών.
Η δημιουργία on-line αρχείου, εύχρηστου και προσιτού στον καθένα.

Δικτυωθείτε λοιπόν στο BarouakNet.
Γιατί το πνεύμα δεν κρύβεται μόνο πίσω απ’ τα γράμματα.
Έχει ανθρώπινη μορφή.
Μπορείτε να το παρακολουθήσετε, ενώ μιλάει.

Πρώτος καλεσμένος του ΒarouakNet είναι o Νίκος Κουνενής, ο οποίος μας μίλησε για το τελευταίο του μυθιστόρημα, τη σάτιρα, την παραλογοτεχνία, το βραβείο αναγνωστών, την κρίση και το ρόλο της πνευματικής ηγεσίας και για πολλά ακόμα.

-Για εικόνα υψηλής ευκρίνειας πατήστε το κουμπί HD, ενώ για να μεγεθύνετε την οθόνη το κουμπί ακριβώς δίπλα.-

α μέρος της συνέντευξης:

β μέρος της συνέντευξης:

ΔΙΚΤΥΩΘΕΙΤΕ!

Με εκτίμηση
οι Barouak
ή αλλιώς
Βαγγέλης Μπέκας και Βασίλης Κυριάκης

Ερωτευμένα φαντάσματα

2009-12-08T14:45:00.004+02:00

(Μτφ. Κρίτων Ηλιόπουλος)
Άγρα, 2009

Ο μονόφθαλμος ιδιωτικός ντέντεκτιβ Έκτορ Μπελασκοαράν, μόνιμος σχεδόν πρωταγωνιστής των έργων του Ρaco Ιgnacio Τaibo ΙΙ, έχει αδυναμία στο κορίτσι με την αλογοουρά και στην coca-cola (σε σημείο παρεξηγήσεως). Συνηθίζει να παίζει ντόμινο με τους γείτονες, λίγο πριν ή λίγο μετά τις καθιερωμένες ανταλλαγές πυροβολισμών, λειτουργώντας έξω από τις τετριμμένες συμπεριφορές ενός καθωσπρέπει ντέντεκτιβ. Ακροβατεί στα όρια του πολιτικού ριζοσπαστισμού, του ρομαντισμού, ώρες-ώρες ακόμη και της παράνοιας.

Στα Ερωτευμένα φαντάσματα ο Έκτορ Μπελασκοαράν καλείται να εξιχνιάσει δύο υποθέσεις συγχρόνως. Η μια αφορά τη δολοφονία του φίλου του, παλαιστή Άνχελ. Υπόθεση πολύ προσωπική. Παράλληλα, καλείται να διαλευκάνει την αυτοκτονία μιας έφηβης. Πρόκειται άραγε για άλλη μια επίδοξη Ιουλιέτα ή μήπως η αρχική εκτίμηση της αστυνομίας είναι κάπως επιφανειακή; Το μόνο βέβαιο είναι ότι «κανένας δεν αυτοκτονεί από έρωτα μαζί με κάποιον που δεν τον ενδιαφέρει».
Ταυτόχρονα, δυο πιστολάδες συνεχίζουν να παρακολουθούν τον Μπελασκοαράν στις μελαγχολικές γειτονιές της Πόλης του Μεξικού, το κορίτσι με την αλογοουρά παραμένει άφαντο, ενώ η προσωρινή αντικαταστάτριά της περιμένει γυμνή πίσω από την κουρτίνα.

Είναι γεγονός ότι στα Ερωτευμένα φαντάσματα δεν συναντάμε τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις που μας έχει συνηθίσει ο Τaibo ΙΙ σε άλλα έργα του. Ο συγγραφέας εστιάζει στη φιλία, στον έρωτα, στη μοναξιά που γεννά η μητρόπολη. Πρόκειται για ένα σύντομο αστυνομικό μυθιστόρημα με σφιχτοδεμένη πλοκή και παιγνιώδη γραφή που δημιουργεί ατμόσφαιρα, από ένα βιρτουόζο του είδους, τον θεμελιωτή του στη Λατινική Αμερική.
Η αφήγηση είναι γραμμική με συννεφιασμένες ενδοσκοπήσεις, συντροφιά με τα γνωστά χιουμοριστικά πυροτεχνήματα του Τaibo ΙΙ. Ο συγγραφέας έχει το χάρισμα να περιγράφει σκηνές σε κίνηση σε λίγες αράδες, να προχωρά την ιστορία του ευθύβολα χωρίς περιστροφές. Ώρες-ώρες έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς μια κινηματογραφική ταινία.

Αναμφισβήτητα, το αστυνομικό μυθιστόρημα, εστιάζοντας στη δράση και στο συγκεκριμένο, συγγενεύει με τον κινηματογράφο περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο λογοτεχνικό είδος. Ή πιο σωστά, πλησιάζει στο ύφος αφήγησης που έχει χαρακτηριστεί και ως Χολιγουντιανό ύφος, το κυρίαρχο αφηγηματικό είδος της έβδομης τέχνης: Ένας πρωταγωνιστής, μια επιδίωξη (εδώ εξιχνίαση) και στο τέλος κάθαρση.
Αναπόφευκτα λοιπόν, τα Ερωτευμένα φαντάσματα δεν παρουσιάζουν κάποια αφηγηματική πρωτοτυπία, ούτε όπως προαναφέραμε, τις κοινωνικοπολιτικές προεκτάσεις άλλων βιβλίων του συγγραφέα, αλλά είναι βέβαιο ότι οι λάτρεις του είδους θα το απολαύσουν.

Vita Mi Barouak

-Πρώτη δημοσίευση στο περιοδικό Bookmarks-

Το ουρλιαχτό του Δεκέμβρη

2009-12-06T11:17:00.004+02:00

Θυμάμαι ξύπνησα απ’ το θυροτηλέφωνο. Το μεθυσμένο μου κεφάλι κουδούνισε μαζί με την επίμονη διάθεση του επισκέπτη. Ήταν πρωί Κυριακής. Η κυρία με το χαμηλωμένο βλέμμα θα μου καθάριζε το σπίτι.
Εκείνη μου το είπε.
Ενώ εγώ μπεκρόπινα σε κάποιο μπαρ του κέντρου, κάποιος μπάτσος είχε σκοτώσει ένα δεκαπεντάχρονο παιδί με μια σφαίρα στην καρδιά, μερικά στενά πιο πέρα.
Από τη μια στιγμή στην άλλη, τέρμα η ζωή. Σκοτάδι...
Βούρκωσα. Βγήκα στο μπαλκόνι.
Ο ουρανός απέραντος, καταγάλανος, μα η ψυχή μου είχε γεμίσει φουγάρα και μαύρη αιθάλη και εργοστάσια κι ένα τάνκς που γκρέμιζε την πύλη του Πολυτεχνείου και χιλιάδες σηκωμένες γροθιές.
Τα δάκρυα ήρθαν πάλι.
Μπήκα στον πειρασμό να ανοίξω την τηλεόραση. Η Ερμού είχε πυρποληθεί. Χάος. Πήρα το κινητό και τηλεφώνησα στους φίλους. Σε λίγες ώρες ξεκίναγε πορεία. Ποιος την κάλεσε άραγε; Οι μπαχαλάκηδες, οι κοκκινόμαυροι ή κόκκινοι μήπως; Για τους ανθρώπους με τα ακριβά κουστούμια που φιγουράρουν στο γυαλί, έτσι κι αλλιώς, όλοι το ίδιο είναι. Επικίνδυνοι...
Λίγες ώρες αργότερα όταν επισκέφτηκα την Ερμού δεν έδειχνε να ναι το ίδιο πληγωμένη. Η TV μεγεθύνει.
Την πορεία δεν την αντάμωσα. Ίσως γιατί φοβήθηκα τους μαύρους. Όχι τους ίδιους φυσικά. Από τους ίδιους τι θα μπορούσα να φοβηθώ; Το γεγονός, όμως ότι τραβάνε τους μπάτσους σαν μαγνήτης είναι πολύ επικίνδυνο για καθένα που δεν έχει βαρβαρική καταγωγή.
Tο βράδυ στις ειδήσεις η Αλεξάνδρας θύμιζε Γένοβα. Στον ύπνο μου είδα κοκκινόμαυρους εφιάλτες. Οι ώρες πέρασαν σαν μια στιγμή στον κόσμο του Μορφέα, ξημέρωσε Δευτέρα και πήγα στη δουλειά. Κάθισα στην καρέκλα του γραφείου μου, λες και ήμουν θανατοποινίτης κι όπου να ‘ταν θα μου περνούσαν τα καλώδια, θα κατέβαζαν το μοχλό.
Το κάλεσμα για την πορεία της Δευτέρας αυτή τη φορά ήταν γενικό. Φεύγοντας από τη δουλειά άκουγα στο ραδιόφωνο τους ανταποκριτές. Μας έλεγαν να μην φοβόμαστε. Μας καλούσαν να πάμε στην πορεία. «Είμαστε πολλοί συγκεντρωμένοι», λέγανε, «χιλιάδες!» Φυσικά δεν είχα πει σε κανέναν στη δουλειά πού θα πήγαινα. Οι εποχές έχουν αλλάξει.
Όταν έφτασα στην Ομόνοια είχε σκοτεινιάσει. Βγαίνοντας από τον ηλεκτρικό, άκουσα το πλήθος, εκρήξεις, είδα ανθρώπους να τρέχουν να ξεφύγουν από κάτι που δεν έβλεπα. Έψαξα τους συντρόφους μέσα στο χάος και τελικά τους βρήκα.
Μπήκα κι εγώ στο μπλοκ, ενώ ανέβαινε τη Σταδίου με κατεύθυνση προς το Σύνταγμα. Ήμασταν δεκάδες χιλιάδες.
Θλίψη, οργή, συνωστισμός, σκοτάδι, ο αέρας μύριζε χημικά.
Και τότε ξεκίνησε ο πόλεμος.
Ήρθε ξαφνικά λες κι ο ηχολήπτης είχε μόλις βάλει άγαρμπα το βύσμα στην πρίζα και η συναυλία με διεστραμμένη noise music μόλις ξεκινούσε. Εκατοντάδες μεταλλικά χτυπήματα, σπασίματα, τζαμαρίες να καταρρέουν. Ήμουν στριμωγμένος από τρομαγμένες φάτσες. Δεν μπορούσα να δω καθαρά. Αισθανόμουν ένα σμήνος από εκατοντάδες μαύρες σφήκες να κινείται παράλληλα του κεντρικού ποταμού της πορείας και να επιτίθενται στα πάντα κάνοντας τρομερό θόρυβο.
Οι μπάτσοι άφαντοι, παραμόνευαν κάπου.
Τα χημικά που γέμισαν ξαφνικά την ατμόσφαιρα έκαναν τον τρόμο μέσα μας να θεριέψει. Γύρω μας τζαμαρίες διαλύονταν και παρά το συγχρονισμένο χιουχάρισμα του πλήθους προς τους μπάχαλους, ακολουθούσαν μολότοφ, κτίρια να καίγονται και αναρωτιόσουν αν έστω είχε ξεμείνει μέσα κάποιος από την βραδινή βάρδια... Στη σκέψη μου ήρθαν σκηνές από τις ειδήσεις της επόμενης μέρας, με κορμιά καρβουνιασμένα.
Η συγχορδία των εκκωφαντικών θορύβων και οι φωτιές συνέχιζαν με μεγαλύτερη ένταση. Εκλιπαρούσαμε κάποιον να πατήσει το pause για να αποδράσουμε από τον εφιάλτη. Κάποιος σύντροφος είδε ένα κουκουλοφόρο να σπάει ένα φαρμακείο κι αμέσως μετά να κάνει συλλήψεις.
Ήμασταν στριμωγμένοι, πατούσαμε ο ένας τον άλλο, κρατιόμασταν να μην ποδοπατηθούμε και τότε, τότε μας επιτέθηκαν οι μπάτσοι.
Όχι σε αυτούς που μιμούνταν τον Νέρωνα. Σε αυτούς έδωσαν χέρι βοηθείας...
Σε εμάς επιτέθηκαν. Σε μας που βαδίζαμε ο ένας δίπλα στον άλλο, ρομαντικοί ηλίθιοι μες στο χάος.

Οι επόμενες μέρες ήρθαν με πορείες και καταλήψεις παντού, σε όλη την Ελλάδα και συναυλίες στα προπύλαια και νέα μπάχαλα και άγρια καταστολή, πυροβολισμούς και μουσικές και συνθήματα στους τοίχους, στένσιλ, χρώματα.
Και όταν μπήκα στην κατάληψη της Λυρικής Σκηνής, μύρισα το Μάη...
Ο χρόνος κύλησε, οι παρουσιαστές των ειδήσεων έκαναν τη δουλειά τους, βοήθησε και η συντρόφισσα Αλέκα, και οι σύντροφοι ανανεωτικοί έβαλαν το χεράκι τους όσο έπρεπε.
Κι έτσι κάπως όλο και περισσότεροι τα έβαλαν μαζί μας.
Όχι μόνο με του μπαχαλάκηδες και τους προβοκάτορες. Με όλους όσοι βγήκαν στους δρόμους.
Μέχρι τώρα κάναμε ότι ακριβώς μας έλεγαν σπουδές, γλώσσες, μεταπτυχιακά, υπομονή, κυρίως υπομονή κι οδηγηθήκαμε σε ταπεινωτικό αδιέξοδο.
Και αυτοί σε αντάλλαγμα ποινικοποίησαν το ουρλιαχτό μας.
Οι πορείες των νέων που περικύκλωναν τα αστυνομικά τμήματα έγιναν πορείες ταραξιών κι ας μην συνέβαινε κάτι εκτός νόμου.
Μας διέταξαν λοιπόν να μείνουμε ήσυχοι, στα αυγά μας.
Μπορεί τα πράγματα να μην πήγαινα καλά, αλλά αυτό δεν σήμαινε ότι είχαμε το δικαίωμα να σηκώσουμε κεφάλι.
Για τους μπαχαλάκηδες, όποιοι κι αν είναι αυτοί, τι να πω. Οι ενέργειές τους, βούτυρο στο ψωμί των εξουσιαστών μας.
Η τυφλή βία, δυναμώνει τον εχθρό και γεμίζει το μυαλό του μικροαστού με σκατά.
Όσο για τους άλλους. Που μας έβρισαν. Και μας είπαν αλήτες.
Έχω να πω πως ήμασταν πολλοί.
Δεκάδες χιλιάδες αγανακτισμένοι νέοι.
Μπροστά μας οι μπάχαλοι ήταν ελάχιστοι.
Και οι μπάτσοι ακόμα πιο λίγοι.
Ήμασταν εκεί.
Και δεν ακουμπήσαμε τίποτα.
Μονάχα ουρλιάξαμε.
Και κλάψαμε.
Όχι για μια χαμένη ζωή.
Αλλά για χιλιάδες...

Vita Mi Barouak

Αναγκαστικός εμβολιασμός

2009-12-04T08:57:00.002+02:00

Το ανατρίχιασμα των βλεφάρων μου
τα ασύμπτωτα σχήματα
σπονδή στον άνεμο των αλλαγών
ήρωες ισορροπιστές στο χάος
χωρίς σχοινί, ακτήμονες, τιποτένιοι.
Ο κόσμος προχωρά, δε σας χρειάζεται.
Ο κόσμος βουλιάζει στην ανυπαρξία
δε χρειάζεται τους επικήδειούς σας
μπορεί να πεθάνει μόνος
έτσι κι αλλιώς από μοναξιά πεθαίνει,
δεν υπάρχει πια κάτι να προβλέψετε.
Οι προφητείες αυτοεκπληρώθηκαν
σε έναν αυτοόμοιο κόσμο
ανυποψίαστο για το ότι
δεν γνωρίζει τίποτα άλλο
απ’ τον εαυτό του.
Του έπεσε βαριά η ύπαρξη
βαρύτατη η ζωή του
η ηδονή αποτρόπαιη
και η χαρά μόλυνση φρικτή,
αβάσταχτος ο πόνος να πετσοκοπείς
για να μπορείς να είσαι κι εσύ
άνθρωπος-ψέμα
και το ξεχνάς,
ξεχνάς τα πάντα
γιατί δεν υπάρχει χώρος αρκετός
για συσκευές, οδηγίες, υστερίες,
καλωδιώσεις, χάπια, μόδες,
απαγορεύσεις, εμφυτεύσεις, οθόνες,
ξαναμωραίνεσαι,
ξύπνα, το χιόνι σ’ έχει καλύψει
το χιόνι δε σταματά, ξύπνα
αν ένιωθες τι σου συμβαίνει
τα δάκρυά σου και μόνο θα σ’ έσωζαν,
μοναδικέ μου εαυτέ
το δέρμα σου έσχατο οχυρό μου.
Ζώσου με εκρηκτικά σ’ όλο το σώμα
και βγες έξω στον κόσμο που πέφτει
και σε τραβάει να πέσω μαζί τους.
Μη μ’ αγγίζετε. Αρκετά.
Είμαι μια βόμβα έτοιμη να εκραγεί
στο παραμικρό άγγιγμα της βελόνας σας.
Δε μου αφήσατε τίποτα που ν’ αξίζει
δε μπορώ πια να συνεχίσω
να κάνω το σαλίγκαρο.
Δε λείπει ο λόγος, η φωνή λείπει.
Θεέ μου μ’ ακούς; Θεέ μου κοιμήθηκες;
Ίσως αν κάνω κρότο δυνατό μ’ ακούσεις.
Αν νέοι κόσμοι εξαίσιοι καταφθάνουν
δε θα τους υποδεχθώ χωρίς τον εαυτό μου.
Κάποτε δεν έχει πιο πέρα,
ο καιρός των επιχειρημάτων περνάει
ο καιρός των ελπίδων και των συμμαχιών,
ξεγυμνώνονται όλα ως το κόκαλο
και ξεπηδάει η κυτταρική σου νοημοσύνη.
Γνωρίζεις πια, βλέπεις καθαρά ότι
αυτό που σε αποτελεί είναι
η απόφασή σου.

Αλέξης Δάρας

Εθελουσία έξοδος στον Καιάδα

2009-11-26T11:18:00.005+02:00

Μας λένε πως πρέπει να μειώσουν τις συντάξεις, να αυξήσουν τις εισφορές, τα όρια συνταξιοδότησης.
Με άλλα λόγια να μας κάνουν «παράφυση» έρωτα χωρίς σάλιο, γιατί έχασαν τα λεφτά των ταμείων(τα λεφτά μας) στο χρηματιστηριακό μπαρμπούτι. Και φυσικά, δεν μας ποθούνε όλους. Οι μαμάδες, οι μπαμπάδες, οι θείες και οι θείοι μας που έχουν σχετικώς σιτέψει δεν θα λάβουν μέρος στο ομαδικό σεξ. Θα τη βγάλουν ζάχαρη παρακολουθώντας με αγωνία(ομολογουμένως) από τον εξώστη. Πετώντας μας το μάννα για να επιβιώσουμε. Δυστυχώς για εμάς, τα όρνια λιγουρεύονται το πεταχτό κωλαράκι της νέας γενιάς. Το επαναστατικό υποκείμενο του Δεκέμβρη.

Κουφάλες, μπορούμε να βρούμε μόνοι μας τη λύση.
Όχι με λογιστικά τερτίπια, αλλά με κόλπα μαγικά, ρομαντικά κι ονειρεμένα. Ας ακολουθήσουμε λοιπόν το παράδειγμα του συγγραφέα του Δικαιώματος στην Τεμπελιά.

Ο Πωλ και η Λάουρα Λαφάργκ αυτοκτόνησαν στις αρχές του προηγούμενου αιώνα με ένεση υδροκυανίου. Στο σημείωμα που άφησε ο Λαφάργκ, γράφει: "Υγιής στο σώμα και το πνεύμα, αυτοκτονώ, πριν τα ανελέητα γηρατιά, που θα μου αποσπούν μία μία τις απολαύσεις και τις χαρές της ζωής και θα μου αφαιρούν τις σωματικές και πνευματικές δυνάμεις, συντρίψουν τη θέλησή μου και με κάνουν βάρος στον εαυτό μου και στους άλλους. Από χρόνια έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην περάσω τα εβδομήντα [...]

Ας επιλέξουμε, λοιπόν, όταν έρθει ώρα, αντί για τη σύνταξη, την εθελουσία έξοδο στον Καιάδα...

Vita Mi Barouak

Το Ύστατο Σήμερα

2009-11-24T11:30:00.007+02:00

Το Ύστατο Σήμερα του Χάουαρντ Μπάρκερ (σε σκηνοθεσία του Λευτέρη Βογιατζή) είναι κάτι πολύ περισσότερο από ψυχογράφημα. Πρόκειται για ένα θεατρικό δοκίμιο το οποίο ξεκινώντας από την έννοια των κακών ειδήσεων, στοχάζεται πάνω στην τέχνη της αφήγησης την οποία χρησιμοποιεί για να μας προβληματίσει πάνω στο θέμα της ατομικής και συλλογικής τραγωδίας που μπορεί να σε μετατρέψει σε σίφούνα, δολοφόνο ή να σε καταδικάσει στην αιώνια δουλεία, να σε αφήσει παθητικό και ασήμαντο.

Έργο εγκεφαλικό, στατικό, με σκηνικό που παρεμβαίνει και δυναμιτίζει την ατμόσφαιρα. Το σκοτάδι παίζει με το φως και την άλλη πλευρά του καθρέπτη, στήνει διάλογο με τη ζωή και το θάνατο, την καθημερινότητα που καταρρέει από τη μια στην άλλη στιγμή και ξαναχτίζεται ή αφήνεται στο χάος.

Οι ερμηνευτές ακροβατούν εσωτερικά. Μέσα σε ένα κουρείο. Μόνοι οι δυο τους. Ένας κουρέας. Κι ένας πελάτης που λατρεύει να φέρνει κακές ειδήσεις.

Σκηνοθ.: Λ. Βογιατζής. Ερμηνεύουν: Λ. Βογιατζής, Δ. Ήμελλος. Μετάφρ.: Τζ. Μαστοράκη. Σκην.-κοστ.: Ελ. Μανωλοπούλου. Μουσ.: Θ. Αμπατζής, Στ. Γασπαράτος. Φωτ.: Λ. Παυλόπουλος.
(Κυκλάδων 11 και Κεφαλληνίας, Κυψέλη ,2108217877)

Vita Mi Barouak

17 Νοέμβρη 1973

2009-11-17T11:10:00.000+02:00

Σε σχήμα κύβου

2009-11-10T09:48:00.005+02:00

20 χρόνια από την πτώση του τείχους και τι; Στις πολύχρωμες αφίσες, στην οθόνη, ανάμεσα στις μουσικές των Fm βασιλεύουν τα παιδιά του Τιραμόλα. Η άρια φυλή. Λεπτά κορμιά, γυμνασμένοι κοιλιακοί, ύφος επιτυχημένου ηλίθιου. Φοράνε σέξι εσώρουχα, τακούνια, ταγιέρ, trendy μπουφάν, φοράνε ό,τι τους πληρώσουν.
Ποζάρουν. Χαμογελούν. Σε διαρκή επανάληψη. Ξανά και ξανά στο ρόλο του Επίκουρου, του Πλάτωνα, του Σωκράτη. Γιατί λέγε, λέγε κάτι θα μείνει.
Πρέπει να χάσω κιλά, να τεντωθώ, επειγόντως, πάνω στο κρεβάτι του Προκρούστη. Να φοράω αστραφτερά brand, να αποκτήσω ύφος.
Το αισθάνομαι, σου λέω, μέσα μου φουντώνει. 20 χρόνια μετά την πτώση του τείχους, επιτέλους γίνομαι άριος. Αν δεν με πιστεύεις, ρίξε μια ματιά στα καινούργια μου παπούτσια. Με ψήλωσαν 3 πόντους.
Οδηγώ το αστραφτερό μου αυτοκίνητο αναζητώντας, επειγόντως, την κότα που θέλει να πετάξει. Ε όχι και ποια κότα; Βρουμ, βρουμ! Σταματώ στο φανάρι. Φτύνω αγανακτισμένος εκείνους που θέλουν να καθαρίσουν το παρμπρίζ μου. Ουστ από δω βρομόσκυλα, την κότα ψάχνω!
Έτσι μπράβο. Από μακριά κι αγαπημένοι. Εγώ στο joystick, ΠΥΡ κατά βούληση, κι εσείς να φλέγεστε μες στην οθόνη. Ο καθένας στη θέση του.
Οι μετανάστες στο πεδίο βολής. Οι άνεργοι με τους άνεργους. Οι μικρομεσαίοι αργήσατε, θέση θα βρείτε μονάχα δίπλα στους μικρούς ή στους άνεργους. Ελπίζω να βλέπετε από κει.
20 χρόνια από την πτώση του τείχους.
Σιγά το τείχος...
Εγώ έχω χτίσει καλύτερο.
Σε σχήμα κύβου.
Και μέσα του έχω κλειστεί.

Vita Mi Barouak

Τα αληθινά ξαφνιάσματα της Αντίστασης.

2009-11-05T18:41:00.007+02:00

Σημείωμα στο περιθώριο της «Ψυχής Βαθιάς».

Οι τελευταίες μέρες του εμφυλίου στους κινηματογράφους. Είναι ο Π. Βούλγαρης στην νέα του ταινία «Ψυχή Βαθιά». Στις βουνοκορφές του Γράμμου δυο αδέλφια σε απέναντι πολεμικά οχυρώματα. Εδώ δεν θα διαβάσετε μια κινηματογραφική κριτική αλλά μια καθαρά προσωπική άποψη ενός θεατή. Το ζήτημα του εμφυλίου είναι πραγματικά μεγάλο. Οι ιστορίες του, που μπορεί να σου ξετυλιχτούν άμα ασχοληθείς με το θέμα, είναι συγκλονιστικές. Ο πόλεμος έτσι και αλλιώς είναι αποκρουστικός από την φύση του και ο εμφύλιος και ο ιμπεριαλιστικός. Δυστυχώς όμως η συγκεκριμένη ταινία είναι κατασκευασμένη για να τα έχει με όλους καλά. Τι εννοώ, ο δημιουργός χρησιμοποιεί και αναδεικνύει τα συναισθηματικά στοιχεία του δράματος ώστε να συμπληρώνουν και να αποδομούν τα ιστορικά και πολιτικά στοιχειά . Και αυτό για να προβάλει την ανιστόρητη και επιφανειακή άποψη του «αλληλοσπαραγμού».

Ο σκηνοθέτης αναδεικνύει τον «συναισθηματικό παράγοντα» για να επηρεάσει τα υπόλοιπα στοιχεία τις ταινίας. Δεν είναι τυχαίο που οι κεντρικοί του ήρωες είναι αδέλφια, τα ίδια συμβολίζουν τον εμφύλιο κάτι που όμως δεν είναι ο κανόνας σε μια τέτοια διαδικασία. Δεν αμφισβητώ ότι σίγουρα και βιολογικά αδέλφια έχουν βρεθεί σε τέτοια κατάσταση και ότι η φιγούρες των μανάδων ήταν και είναι τραγικές σε αυτές τις περιπτώσεις, αλλά πραγματικά το πρόβλημα είναι άλλου.

Η ταινία είναι ιστορική αλλά έχει την ιστορία γραμμένη εκεί που δεν παίρνει. Για παράδειγμα δεν υπάρχει ούτε μια αναφορά για το πώς βρεθήκαμε στο να γίνονται αυτές οι μάχες στα βουνά! Σκεφτείτε απλά ότι οι κουρελιασμένοι αντάρτες που βλέπουμε στην ταινία πριν λίγο καιρό σαν εθελοντές του ΕΛΑΣ και του ΕΑΜ κυριαρχούσαν σε όλη την χώρα. Είχαν κατατροπώσει τον χιτλερικό στρατό και όλη η Ευρώπη μιλούσε για το μεγαλύτερη αντίσταση. Εργάτες , αγρότες, διανοούμενοι και ιδιαίτερα οι φτωχοί νεολαίοι της καθημερινότητας ύψωσαν το ανάστημα τους στην βαρβαρότητα του 2^ου παγκοσμίου πολέμου, ίδια ξαφνιάσματα της φύσης. Δυστυχώς όμως ο δημιουργός παρουσιάζει το γεγονός αυτό λες και έγινε ξαφνικά χωρίς αιτία και τους αντάρτες σαν κάποια παιδάκια που δεν «ξέρουν». Αλήθεια, τι χλιαρή προσέγγιση και δεν είναι τυχαίο ότι η πιο προβληματικές ερμηνείες ήταν αυτές των ηθοποιών που έπαιζαν τους αντάρτες.

« Έλληνες να σκοτώνουν Έλληνες;» Λέει ο Θανάσης Βέγγος στην αρχή της ταινίας που πάει να παραλάβει τον νεκρό εγγονό του. Πολύ δυνατή σκηνή αλλά δεν δικαιολογεί πως φτάσαμε στον θάνατο του εγγονού που ήταν κληρωτός στον εθνικό στρατό. Ούτε μια αναφορά στην Αντίσταση, ούτε η επέμβαση των Άγγλων, ούτε ο Δεκέμβρης του ‘44 ούτε τίποτα. Φαίνονται όλα σαν να ήρθαν ξαφνικά σαν τα αμερικανικά αεροπλάνα με τις Ναπάλμ. Γιατί όλοι αυτοί που θέλουν να μας μιλήσουν για τον «αδελφοκτόνο» πόλεμο ξεχνούν ότι ο ΕΛΑΣ παρέδωσε τα όπλα του και οι ταγματασφαλίτες με τους χίτες έσφαζαν τους αντάρτες, άοπλους πια; Εύκολα ξεχνάμε το ανελέητο κυνηγητό των ανταρτών με φυλακίσεις και βασανισμούς. Είναι πραγματικά αστείες οι σκηνές που δείχνουν τους Αμερικανούς και Εθνικόφρονες Έλληνες αξιωματικούς να διαφωνούν για το πόσο οι επιθέσεις θα είναι καταστροφικές για τον αντίπαλο με τους δεύτερους να είναι πιο διστακτικοί.

Όσο και να προσπάθησε ο δημιουργός να κάνει το έργο «νεωτερικό» με διάφορα εφέ δεν το κατάφερε. Οι πολεμικές σκηνές αλά Σπήλμπεργκ για παράδειγμα είναι αδιάφορες σε σχέση με το σενάριο. Τι ακριβώς ήθελε να στηρίξει ο σεναριογράφος βάζοντας εφετζίδικες πολεμικές σκηνές για τόση ώρα; Μήπως το «μικρό» και «ιστορικά ελλιπές» σενάριο; Ακόμα και το κατά πιο πολύ εφετζίδικο παραμύθι του Γκιγιέρμο ντελ Τόρο «ο λαβύρινθος του Πάνα» μας οδηγεί στην αλήθεια της εποχής που πραγματεύεται (το τέλος του ισπανικού εμφυλίου). Σίγουρα η ταινία δεν έχει μόνο αρνητικά στοιχεία. Όσοι την έχετε δει θα απολαύσατε την καταπληκτική φωτογραφία, την μουσική του Γιάννη Αγγελάκα άλλα και την ερμηνεία κάποιον ηθοποιών όπως των παιδιών.

Η αντίσταση και ο εμφύλιος ήταν μια μεγάλη επανάσταση που δυστυχώς έχασε και καρατομήθηκε από την Ελληνική άρχουσα τάξη , την δεξιά και τους Αμερικανούς. Στα επιχειρήματα όσων πιστεύουν την θεωρία του «αλληλοσπαραγμού» υπάρχει και το «ευτυχώς δεν κέρδισαν οι αντάρτες γιατί θα είχαμε γίνει Αλβανία του Χότζα». Βλακείες, συγνώμη για την έκφραση, αλλά το κράτος και το παρακράτος της δεξιάς μαζί με τον Βασιλιά και τους Αμερικανούς ένα τέτοιο σύστημα είχαν φτιάξει!

Χιλιάδες άνθρωποι αναγκάστηκαν να φύγουν στην ανατολική Ευρώπη για να σωθούν, άλλοι τόσοι βασανιστήκαν και εξοριστήκαν στα ξερονήσια. Στην Μακρόνησο προσπάθησαν να διαλύσουν τον ανθό και την πρωτοπορία τις νεολαίας της εποχής . Ολόκληρα χωριά της ελληνικής υπαίθρου ερημώθηκαν με αίτιο την πείνα και τις διώξεις, με τους κατοίκους τους να πηγαίνουν στα ορυχεία του Βελγίου και στα εργοστάσια την Γερμανίας. Χιλιάδες αριστεροί να μην μπορούν να βρουν δουλειά και ακόμα να υπάρχουν άνθρωποι που ζούσαν στην παρανομία για πολλά χρόνια. Η χωροφυλακή και η ασφάλεια να κατασκοπεύει έξω από τα σπίτια των ανθρώπων και να δέρνει μέσα στα τμήματα. Η Φρειδερίκη να έχει αρχίσει το παιδομάζωμα… Κάπως έτσι μοιάζουν και οι περιγραφές για την Αλβανία του Χότζα από μετανάστες που έχουν έρθει από εκεί.

Τι θα γινόταν όμως αν επικρατούσαν οι αντάρτες; Αυτό είναι μια άλλη συζήτηση που πρέπει να συνεχιστεί. Ιδιαίτερα μετά τον Δεκέμβρη του 08 που κάποια παιδιά (σαν αυτά του έργου) ξανακάλυψαν τα οδοφράγματα και το να πετάνε πέτρες στους «συνομήλικους μπάτσους». Θα πρότεινα πρώτα όμως κάποιος να διαβάσει τον λόγο του Άρη Βελουχιώτη στην Λαμία στης 29 Οκτωβρίου 1944, θα μάθει πολλά για τις προθέσεις της μέγιστης και ηρωικής γενιάς της Αντίστασης.

Photo.Εικαστική απεικόνιση (κριτικός ρεαλισμός) της φωτογραφίας με τα κομμένα κεφάλια ανταρτών στον εμφύλιο. Ο δημιουργος είναι ο ζωγράφος Δημήτρης Περδικήδης που ήταν και αυτός αντάρτης και αναγκάστηκε να φυγει στο εξωτερικό την εποχή εκείνη στην αρχή στην Γαλλία και μετά Ισπανία.

al.barouak

Η Ψυχή Βαθιά ήταν άψυχη;

2009-11-02T11:45:00.002+02:00

Στους διαδρόμους του Περισσού η Αλέκα, η Λιάνα και η υπόλοιπη παλιοπαρέα έχουν βγάλει τα αριστερόμετρα και μετρούν κατά πόσο η τελευταία ταινία του Παντελή Βούλγαρη πληροί τις προδιαγραφές RED ISO. Το κακό είναι ότι στο σύνολό της, σχεδόν, η δημοσιογραφία (και όχι μόνο) λειτούργησε αναλόγως, αδιαφορώντας για κάτι βασικό. Ότι η Ψυχή Βαθιά είναι έργο τέχνης και όχι ιστορική μαρτυρία.
Πρωταγωνιστές στο στόρι είναι δυο αδέρφια που πολεμούν σε αντίπαλα στρατόπεδα κατά τη διάρκεια του τελικού ξεκαθαρίσματος του εμφυλίου, μεταξύ των ανταρτών και του στρατού. Παρακολουθούμε, λοιπόν, το ανθρωπιστικό δράμα των τελευταίων ημερών στο Γράμμο.
Σε επίπεδο σεναρίου, η ιστορία δεν αποτυπώνεται δυναμικά, παρά τις εντυπωσιακές εκρήξεις του γαρνιρίσματος. Στην προσπάθεια του σεναριογράφου να κρατήσει ίσες αποστάσεις και να προβάλει ανθρωπιστικά και αντιπολεμικά μηνύματα, είπε μισές αλήθειες. Γεγονός μάλλον αναπόφευκτο, δεδομένου των προθέσεών του. Επίσης, χρησιμοποίησε ατάκες-σύμβολα που δεν ταίριαξαν με τη ρεαλιστική κινηματογράφηση.
Από τεχνικής άποψης η Ψυχή Βαθιά είναι σχεδόν άρτια (για τα ελληνικά δεδομένα) Ρεαλιστικές τεχνικές κινηματογράφησης, εντυπωσιακοί ήχοι κι εκρήξεις, ταιριαστή μουσική και πειστικότατη φωτογραφία με background πανέμορφα βουκολικά τοπία.

Ο κινηματογράφος, όμως δεν είναι μόνο τεχνική, είναι και ψυχή (και μάλιστα βαθιά!) Εφόσον, λοιπόν ο Βούλγαρης στήριξε το εγχείρημά του στον συναισθηματισμό του σεναρίου, θα έπρεπε να προετοιμάσει κατάλληλα και τους υποκριτές. Δυστυχώς, όμως, ο σκηνοθέτης (ίσως γιατί επέμεινε υπερβολικά στην τεχνική αρτιότητα) άφησε σε δεύτερη μοίρα τις ψυχές των πρωταγωνιστών του.

Οι ηθοποιοί βαφτίστηκαν αντάρτες, αδέρφια, μάνα, αλλά στην ουσία δεν το βίωσαν και γι’ αυτό δεν το υποκρίθηκαν σωστά, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Και έτσι κάπως: Οι ματιές που ανταλλάσσουν τα αδέρφια δεν είναι αδερφικές. Η φωνή της μάνας απλά μιμείται τη φωνή της μάνας, σαν ανάγνωση σε κάποιο casting. Οι ατάκες τους αχρωμάτιστες, φαντάζουν μηχανικά φτιαγμένες.
Αναπόφευκτα, λοιπόν, οι ψυχές των πρωταγωνιστών έμειναν έξω απ’ το κάδρο, με αποτέλεσμα η Ψυχή Βαθιά να καταντήσει άψυχη.

Vita Mi Barouak

Οικογενειακή δικτατορία

2009-10-29T09:07:00.005+02:00

Άλλοι του βάζουν 3 αστέρια, άλλοι 4, άλλοι αρκούνται σε 5 φάσκελα. Η αλήθεια είναι* ότι ο Κυνόδοντας, είναι μια αντιεξουσιαστική αλληγορία με στοιχεία μαύρης κωμωδίας και το σημαντικότερο, ότι σηματοδοτεί τη νέα εποχή του ελληνικού σινεμά. Ίσως ο λεκτικός σουρεαλισμός του Σπιρτόκουτου να έπαιξε το ρόλο κάποιου είδους προάγγελου, αλλά εκεί, ο Ράιχ ήταν κλειδωμένος στη ντουλάπα, ενώ εδώ φιγουράρει στο προσκήνιο.

Ο πατέρας-αφέντης (στέλεχος σε κάποιο εργοστάσιο!) έχει αποφασίσει μαζί με τη γυναίκα του να μεγαλώσουν τα παιδιά τους κλεισμένα μέσα στη βίλα-φυλακή. Τα παιδιά, έφηβοι πλέον, ποτέ δεν έχουν βγει από τη βίλα-φυλακή. Γνωρίζουν και βιώνουν μόνο την αλήθεια του πατέρα και της μητέρας, όπως αυτή τους έχει ειπωθεί: «Ζόμπι είναι τα μικρά κίτρινα λουλούδια», «Μουνί είναι μια λάμπα. Όταν το μουνί σβήνει το δωμάτιο βυθίζεται στο σκοτάδι» και αμέτρητα άλλα τέτοια.
Τα παιδιά διαμορφώνονται και καθορίζονται από τα όρια που θέτει ο γονιός-δικτάτορας. Ο τρόπος της ομιλίας τους θυμίζει «ρομπότ με φουστανάκι» και οι διάλογοί τους ξυπνάνε γύρω μας μνήμες από το θέατρο του παραλόγου. Το μαύρο χιούμορ εναλλάσσεται αναπάντεχα με τον τρόμο. Το σουρεαλιστικό, με το ρεαλιστικό, το οποίο δημιουργεί γέφυρες με τον έξω κόσμο και τελικά το δρόμο της ελευθερίας που καταλήγει λίγο πριν την κάρτα τέλους(;!) σε ένα μεγαλειώδες «ή».

Ο Κυνόδοντας είναι εντυπωσιακά τολμηρός και πρωτότυπος, αλλά κυρίως μορφικά και νοηματικά αρμονικός, έχοντας ως μεγάλο ατού το γεγονός ότι οι υποκριτές, όλοι ανεξαιρέτως, στηρίζουν με απόλυτη επιτυχία το όλο εγχείρημα.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης ότι ο σκηνοθέτης τοποθετεί το σημείο ενδιαφέροντος, συχνά εκτός κάδρου. Καδράροντας το ανούσιο, το λάθος, «το ψευδές», υποστηρίζει και μέσω της μορφής, πέρα του περιεχομένου, ότι σημασία πλέον δεν έχει η αλήθεια και το σημαντικό, αλλά ποιος ορίζει το κάδρο. Ο εξουσιαστής ορίζει τα όρια. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο σκηνοθέτης.
Κι έτσι κάπως ο Λάνθιμος από το εντυπωσιακό μονόπλανο Στον καλύτερό μου φίλο, οδηγείται στον Κυνόδοντα της σπαρτιάτικης λιτότητας, στο κάδρο ψυχρός κριτής, και όχι τέλειος θεατής.
Ναι, ο σκηνοθέτης δικτάτορας.
Όπως κι ο πατέρας δικτάτορας.
Σε αυτή τη Ραϊχική μικρογραφία της κοινωνίας.
Με έμμεσα σχόλια στην προπαγάνδα, στον έλεγχο, στη διαπαιδαγώγηση των τέκνων, στη δικτατορία της ευημερία του «Θαυμαστού καινούργιου κόσμου».
Κυνόδοντας.
Δόντι.
Σκύλος.
Πιστός.
Δεν είναι καθόλου τυχαίο ότι για την Αγία Οικογένεια, που διαμορφώνει όπως Πρέπει τα τέκνα, ο σκύλος θεωρείται ζώο καλό, αγαθό, αρεστό, γιατί είναι πιστό και δουλοπρεπές.
Αντίθετα, η γάτα θεωρείται θανάσιμος κίνδυνος.
Το βραβείο στις Κάνες δεν ήταν καθόλου τυχαίο. Ο Κυνόδοντας είναι μια κινηματογραφική αλληγορία, καταδικασμένη να συμπεριληφθεί στις σημαντικότερες ταινίες του παγκόσμιου cult σινεμά.

*εδώ, ο αφέντης-κριτής είμαι εγώ

Vita Mi Barouak

Jack Kerouac (12/3/1922 – 21/10/1969)

2009-10-21T14:40:00.003+03:00

40 χρόνια κλείνουμε σήμερα από το θάνατο εκείνου που άνοιξε... Το Δρόμο.

Ας θυμηθούμε λοιπόν τα λόγια του:

«Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 μια γενιά φωτισμένων χιπστερς, ξεπροβάλουν ξαφνικά κι αλωνίζουν πάνω-κάτω την Αμερική, γεμάτοι σοβαρότητα και περιέργεια, αλητεύοντας και κάνοντας ωτοστόπ... ένα όραμα φτιαγμένο από τον απόηχο της λέξης μπητ, μας λέξης που σημαίνει τσακισμένος, βαρεμένος, γεμάτος από μια έντονη πεποίθηση»

Κι ας υποκλιθούμε παρέα με την Οκτάνα του Ανδρέα Εμπειρίκου:

«Ανοίξτε τα παράθυρα, ανοίξτε τις ψυχές - ο Kerouac διαβαίνει Μουσηγέτης. Διόνυσος μαζί και Απόλλωνας μες στο στενό του παντελόνι, αξύριστος πολλές φορές και πάντοτε ωραίος, ουδόλως φοβούμενος την παρακμή που τον εξέθρεψε, διότι μες στην ψυχή του και ανάμεσα στα σκέλη του μιας νέας ακμής το σπέρμα φέρνει...»

Vita Mi Barouak

Μην ψάχνετε τον Αντίχριστο στο κάδρο

2009-10-19T12:47:00.003+03:00

O Τριερ με τον Αντίχριστο κατάφερε να ταρακουνήσει το μέσα μας και τους γύρω μας.
Με μια παραγωγή-σπιρτόκουτο σήκωσε φουρτούνα.
Με σενάριο-πιρόγα μας ταξίδεψε στα μήκη και τα πλάτη της κινηματογραφικής τέχνης.
Προσπάθησε να αποδείξει, ότι κανείς άλλος πάνω στη γη, δεν γνωρίζει όπως αυτός, τη γλώσσα του κινηματογράφου.
Για μένα τα κατάφερε.
Έπαιξε μαζί μας, προσπαθώντας να διασκεδάσει το καταθλιπτικό εγώ του, ζητώντας να του προσφέρουμε το μέτωπό μας για να χαράξει πάνω μας το σημάδι του θηρίου.
Άλλοι γονάτισαν ευλαβικά στην έπαρσή του.
Άλλοι αρνήθηκαν βρίζοντάς τον.
Μην ψάχνετε να βρείτε τον Αντίχριστο στο κάδρο.
Ο θρόνος του Αντίχριστου κρύβεται πίσω απ’ την κινηματογραφική κάμερα.

Vita Mi Barouak

Αριστερή Ανακύκλωση

2009-10-12T16:08:00.004+03:00

Σύντομα βαθυστόχαστα κείμενα για τη σύγχρονη Αριστερά, γραμμένα με απλότητα, χιούμορ και επιχειρήματα.
Κείμενα που αποκρυσταλλώνουν τις θέσεις του Περικλή Κοροβέση για την Αναρχία, τη Βία, το ΚΚΕ, το Σύριζα και όχι μόνο... Παρακάτω παραθέτω ένα απόσπασμα από την Αριστερή Ανακύκλωση (εκδ. Εμπειρία, Σεπ 2009) βιβλίο το οποίο συστήνω ανεπιφύλακτα.

«Τη λέξη «Επανάσταση» δεν πρέπει να τη φοβόμαστε. Είναι μετάφραση της λατινογενούς λέξης «REVOLUTION» που είναι μετάφραση της ελληνικής λέξης «Ανακύκλωση». Ο όρος αρχικά ήταν αστρονομικός και χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τον Κοπέρνικο και αφορούσε την πορεία των άστρων που τελικά έβρισκαν την ισορροπία τους και την αρμονία τους. Στην πορεία της Ιστορίας πήρε τη σημερινή έννοια, αλλά σε τελική ανάλυση το νόημα είναι το ίδιο. Σε έναν καπιταλιστικό κόσμο που καταστρέφει τον πλανήτη και τη ζωή, μας χρειάζεται μια νέα ισορροπία και αρμονία για να σωθεί ο πλανήτης και η ζωή, δημιουργώντας μια νέα αρμονία και ευτυχία σε κοινωνίες που η ευημερία θα είναι κτήμα όλων. Και αυτό δεν γίνεται με κυβερνητικά διατάγματα, αλλά με ανατροπές.(..…)»

Κλείνοντας παραθέτω κι ένα κουίζ που διάβασα στο βιβλίο και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας:
«Αλήθεια πόσες ψήφους στέλνει στον Καρατζαφέρη κάθε σπασμένη βιτρίνα;»

Vita Mi Barouak

Bill Viola: Video art δρόμος προς την αυτογνωσία

2009-10-07T15:00:00.005+03:00

O Bill Viola δεν είναι απλώς ο πρώτος βιντεοκαλλιτέχνης που παρουσίασε τη δουλειά του στο Μetropolitan Μuseum της Νέας Υόρκης ούτε απλώς ένας star της video art. Οι επιρροές του πηγάζουν από τους μυστικιστικούς δρόμους του ταοϊσμού, του βουδισμού και του σουφισμού. Αναπόφευκτα, λοιπόν, η εμπειρία που αποκτά κανείς παρακολουθώντας τα περισσότερα έργα του αγγίζει τα όρια κάποιου είδους μυστικιστικής εμπειρίας.

Ο Bill Viola υποστηρίζει ότι «βαφτίστηκε» καλλιτέχνης όταν σε ηλικία 6 ετών λίγο έλειψε να πνιγεί σε μια λίμνη. «Ήταν η πιο αποκαλυπτική εμπειρία που είχα» συνηθίζει να λέει. «Δεν φοβόμουν. Δεν είχα ιδέα ότι μπορεί να πνιγόμουν από λεπτό σε λεπτό. Μέσα στο νερό υπήρχε μόνο γαλήνη και ησυχία. Εκεί κάτω συνάντησα έναν απίστευτα όμορφο κόσμο, γαλήνιο, γαλαζοπράσινο, που δεν είχα ιδέα ότι υπήρχε κάτω από την επιφάνεια». Ίσως η καλλιτεχνική εμμονή του Bill Viola με το υγρό στοιχείο πηγάζει από αυτή την ακραία παιδική εμπειρία.
Άλλη μία σημαντική εμπειρία που τον στιγμάτισε καλλιτεχνικά ήταν όταν σε ηλικία 22 ετών επισκέφτηκε μαζί με ένα φίλο του για πρώτη φορά την Death Valley (Κοιλάδα του Θανάτου). Εκείνος, ένα παιδί γέννημα-θρέμμα της τσιμεντοκρατούμενης Νέας Υόρκης, είδε με τα μάτια του τις σκιές των φυτών να αποκτούν άλλο νόημα, την απεραντοσύνη της φύσης σε όλο της το μεγαλείο. Αισθάνθηκε τους ορίζοντές του να ανοίγουν.
Για πρώτη φορά στη ζωή του ένιωσε τις αισθήσεις του απελευθερωμένες. Το μέσα του να ταξιδεύει εκατό μίλια μακριά πάνω στην Κοιλάδα του Θανάτου ως τα όρια της κορυφογραμμής στο βάθος του ορίζοντα. Εκεί, στην «κοιλάδα του θανάτου», συνειδητοποίησε ότι είναι συνδεδεμένος με ολόκληρο το σύμπαν και ότι είναι θνητός και αδύναμος απέναντι σε αυτό το μεγαλείο. Τότε άνοιξαν εσωτερικοί δρόμοι που τον βοήθησαν να εκφράσει με την κάμερά του τον αφανή κόσμο που υπάρχει γύρω μας, με ένα μεταφορικό, συμβολικό τρόπο.

Γεννήθηκε το 1951 στη Νέα Υόρκη και αποφοίτησε το 1973 από το Experimental studios του Syracuse University της Νέας Υόρκης, όπου σπούδασε οπτικές τέχνες και ηλεκτρονική μουσική. Για πάνω από 35 χρόνια δημιουργεί video art, εγκαταστάσεις, μουσικά περιβάλλοντα και ηλεκτρονική μουσική, αλλά και πρωτοποριακές δουλειές για τηλεοπτικά προγράμματα.
Σεβάστηκε όχι μόνο την παράδοση της ζωγραφικής αλλά και το νέο μέσο. Με εργαλεία του το νερό, τη φωτιά (αντιπροσωπεύουν τον θεμελιώδη δυναμισμό της φύσης) αλλά και το φως, το σκοτάδι, το κοινωνικό και φυσικό περιβάλλον δημιουργεί στον ψηφιακό καμβά καλλιτεχνικές τελετουργίες. Χρησιμοποιώντας το βίντεο, εξερευνά τα όρια της ανθρώπινης αντίληψης ως της κύριας οδού προς την αυτογνωσία. Τα πιο γνωστά έργα του είναι τα: The Passing, The Reflecting Pool, The Crossing, The Greeting, Five Angles for the Millennium κ.ά.
Το 2001 εκπροσώπησε τις ΗΠΑ στην Μπιενάλε της Βενετίας, ενώ έχει λάβει μέρος σε δεκάδες ατομικές και συλλογικές εκθέσεις σε όλο τον κόσμο και έχει τιμηθεί με πολλές διεθνείς διακρίσεις.
Ταξίδεψε πολύ κι έζησε αρκετό καιρό στη Φλωρεντία ως τεχνικός διευθυντής του στούντιο βιντεοτέχνης, ενώ έχει κάνει εθνολογικές και μουσικολογικές έρευνες στον Νότιο Ειρηνικό, στην Ινδονησία, στην Τυνησία, την Ινδία και την Αυστραλία, όπου γνώρισε και τη σύζυγό του και μόνιμη σχεδόν από τότε συνεργάτη του Kira Perov.
Το σημαντικότερο, όμως, ταξίδι της ζωής του ήταν στην Ιαπωνία, όπου μέσω ενός προγράμματος ανταλλαγής καλλιτεχνών τού δόθηκε η ευκαιρία να ζήσει και να διδαχθεί πολλά για τις μυστικιστικές παραδόσεις των ανατολικών θρησκειών. Ο ίδιος ανέφερε ότι του έκανε ιδιαίτερη εντύπωση όταν, σε επίσκεψή του σε κάποια έκθεση με βουδιστικά γλυπτά, είδε μια γυναίκα να πλησιάζει ένα ένα τα αγάλματα, να γονατίζει μπροστά τους και να προσεύχεται με ευλάβεια. Ξαφνιάστηκε που κανείς από τους φύλακες δεν επενέβη − δεν ήταν χώρος λατρείας, αλλά ένα μουσείο τέχνης. Τότε συνειδητοποίησε ότι μόλις είχε γίνει μάρτυρας ενός είδους ζωντανής τέχνης που τον είχε παρασύρει, άλλη μια φορά, κάτω από την επιφάνεια των πραγμάτων, στη γαλαζοπράσινη γαλήνια λίμνη που ο καθένας κρύβει μέσα του.

Vita Mi Barouak
Δημοσιεύτηκε στο Batterie mag

Διαδήλωση διαμαρτυρίας για την καταστροφική πυρκαγιά

2009-08-26T16:40:00.003+03:00

Διαδήλωση διαμαρτυρίας
για την καταστροφική πυρκαγιά στη βορειοανατολική Αττική,
την Παρασκευή (28/8) στις 7 το απόγευμα
στην πλατεία Συντάγματος.

Θα είμαστε όλοι εκεί!

Έρημη γη

2009-08-23T20:27:00.002+03:00

Κι όταν καταντήσουμε τον τόπο μας έρημη γη,
χωρίς ούτε ένα φύλλο για να κάψουμε,
θα αυτοπυρποληθούμε απ την ανία.

Επιστολή Γαβρά για τον «λογοκριμένο» Παρθενώνα

2009-07-28T14:45:00.002+03:00

"Σκοπός μου ήταν να δείξω - βασιζόμενος σε αναμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα - ότι η σταδιακή " συρρίκνωση " του Παρθενώνα δεν πρέπει να αποδοθεί σε τυχόν φθορές μέσα στο χρόνο ή σε ενδεχόμενες αδυναμίες της κατασκευής του αλλά αντίθετα οφείλεται στον φανατισμό των ανθρώπων καθώς και στην βαρβαρότητα των διαδοχικών εισβολέων, χωρίς να ξεχνά κανείς τις ασύστολες λεηλασίες του λόρδου Eλγιν, πρέσβη της Μεγάλης Βρετανίας.
Στη σκηνή που κόπηκε βλέπουμε μερικούς βανδάλους " παλαιοχριστιανούς " να καταστρέφουν τα γλυπτά που κοσμούσαν το αέτωμα του ναού θεωρώντας τα είδωλα και αναπαραστάσεις ακολασίας. Φαίνεται ότι ο ελληνικός κλήρος ζήτησε στη Διοίκηση του Μουσείου της Ακρόπολης όπου προβάλλεται η ταινία να κόψει αυτή τη σκηνή.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται : οι θρησκόληπτοι που άλλοτε ακρωτηρίαζαν τα αγάλματα, σήμερα επεμβαίνουν και κόβουν τις εικόνες. Το πεδίο των λογοκριτών εμπλουτίσθηκε με ανώτερους δημοσίους λειτουργούς των οποίων το καθήκον είναι η προστασία της Δημοκρατίας. Οι νόμοι που προστατεύουν τα Πνευματικά Δικαιώματα των Δημιουργών ( Droits d'Auteur) απαγορεύουν ρητά οποιαδήποτε αλλαγή σε μία κινηματογραφική ταινία χωρίς τη συγκατάθεση του σκηνοθέτη.
Θέλω να κάνω σαφές το εξής:ο κύριος σκοπός της ταινίας μου είναι να αποδειχθεί ότι ο λόρδος Eλγιν κατέστρεψε μέρος του ναού και έκλεψε τα αγάλματά του για κερδοσκοπικούς λόγους : ο αγοραστής - δηλαδή ο κλεπταποδόχος - ήταν το αγγλικό κράτος.Τα αγάλματα αποτελούν αναπόσπαστο στοιχείο του Παρθενώνα."

Ακόμα απορώ πως τους γλίτωσε το μ.Χ του Αλεξάκη.

Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας

2009-07-21T10:53:00.004+03:00

Aπό μικρός σνόμπαρα τα αστυνομικά μυθιστορήματα. Πρώτον, γιατί δεν έτρεφα λεπτά αισθήματα για τους μπάτσους. Δεύτερον, γιατί μου φαινόταν πολύ σίγουρος δρόμος, η πλοκή τύπου: συμβαίνει ένα έγκλημα και κάποιο ομορφόπαιδο το εξιχνιάζει. Τρίτον, γιατί τότε στα χρόνια της νεότητας, που ‘μουν ευαίσθητος σαν την καρδιά ενός μαρουλιού, ο αστυνόμος Μπέκας, λόγω συνωνυμίας και επαγγέλματος, με τραυμάτισε ψυχικά, μέσω της καζούρας των συνομήλικων.
Μήπως, όμως, πρέπει να επανεξετάσω για τα αστυνομικά;
Αλήθεια, τι είναι εκείνο που κάνει ένα μυθιστόρημα σημαντικό; Προσοχή, δεν είπα εξαιρετικό, συναρπαστικό, ταξιδιάρικο, υψηλής αισθητικής απόλαυσης ή κάτι τέτοιο. Σημαντικό, είπα. Χμ… Είναι πλέον παραδεκτό, μάλιστα και με τη βούλα της επίσημης κριτικής, ότι η οξυδερκής κοινωνική ματιά του συγγραφέα, είναι αρκετή για να μετατρέψει ένα λογοτεχνικό είδος, από «ευτελές», «ποταπό» και «τρισάθλιο», όπως το αστυνομικό μυθιστόρημα, και να το τοποθετήσει στα υψηλότερα ράφια της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Ε, να μην βάλω και τη δικιά μου βούλα;
Διαβάζοντας το Μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας του Ζαν Κλωντ Ιζζο (Εκδ. Πόλις), αισθάνθηκα, είδα, γεύθηκα πολύ περισσότερα από ότι μπορούσα να περιμένω.
Διάβασα ότι οικονομική κρίση είχαν και στη δεκαετία του 90.
Διαπίστωσα ότι οι... Αλβανοί της Γαλλίας, είναι οι Αλγερινοί, οι Άραβες.
Ταξίδεψα παρέα με μεσογειακές μουσικές και χιπ χοπ ρύμες στις κακόφημες γειτονιές της Μασσαλίας, είδα τις διασυνδέσεις του οργανωμένου εγκλήματος με την εξουσία, το ρατσισμό πανταχού παρόν, τους διεφθαρμένους μπάτσους, τα γκέτο, το πολυεθνικό λιμάνι της Μασσαλίας, με τον δικό του θρύλο και Ολυμπιακό.
Μα πάνω απ όλα παρακολούθησα ένα μπάτσο που αρνείται το βρώμικο ρόλο που του έχουν αναθέσει και αναζητεί όχι απλά την διαλεύκανση ενός εγκλήματος, αλλά την... εκδίκηση; Το παρελθόν; Την αλήθεια; Κι όλα αυτά παρέα με ποτά, τσιγάρα και ανήθικες γυναίκες στα σκοτεινά.
Το μαύρο τραγούδι της Μασσαλίας είναι το πρώτο νουάρ μυθιστόρημα μιας τριλογίας αφιερωμένης στη Μασσαλία, στη Μεσόγειο, στο μπαστάρδεμα των μεσογειακών λαών.
Είναι «Το μίσος» τυπωμένο στο χαρτί.
Κι ο Ζαν Κλωντ Ιζζό, ένας μπροστάρης που χάθηκε νωρίς(1945-2000).
Αλήθεια τι είναι εκείνο που κάνει ένα μυθιστόρημα σημαντικό;

χωρίς τίτλο-Αφιερωμένη στους χωρίς χαρτιά

2009-07-15T08:12:00.001+03:00

Συμμετοχή στο festival Mir & φεστιβάλ Νάουσας

βίντεο al.barouak

«Ας είμαστε τεμπέληδες...

2009-06-28T12:49:00.007+03:00

...σε όλα εκτός από τον έρωτα, το πιοτό και την τεμπελιά»
Λέσσινγκ

Υπάλληλος συσκευασίας, επίδοξος ταξιτζής, επαγγελματίας τζογαδόρος, ζαχαροπλάστης, κλητήρας, καθαριστής και πόσες άλλες δουλειές δεν έχει κάνει ο Τσινάσκι, το alter ego του Τσαρλς Μπουκόφσκι στον Άνθρωπο για όλες τις δουλειές (εκδ. Οδυσσέας). Του είναι, όμως, αδύνατο να στεριώσει κάπου. Ίσως γιατί θέλει να γίνει συγγραφέας. Όπως άλλωστε και οι μισοί από όσους περιμένουν μαζί του σε κάποια αίθουσα αναμονής, στη σελίδα του βιβλίου που ξέχασα να σημειώσω.
Όσο συχνά τον διώχνουν από τη δουλειά, άλλο τόσο στέλνει διηγήματα στα μεγαλύτερα περιοδικά της Νέας Υόρκης. Οι απαντήσεις, όμως, είναι ευγενικότατες και αρνητικότατες. Όχι δεν πίνει για να τις ξεχάσει. Πίνει γιατί του έχει γίνει τρόπος ζωής. Γιατί πάντα κάποια παρακμιακή γυναίκα που φορά μεταξωτές κάλτσες και κρατά στην αγκαλιά της με λαχτάρα λεχώνας ένα μπουκάλι φτηνό κρασί, τον περιμένει ξαπλωμένη στο κρεβάτι, έτοιμη για να παραβγεί μαζί του στο ποτό, στις βρισιές, στο γαμήσι.
Όχι, όχι ο Τσινάσκι δεν είναι όποιος-όποιος. Τον παρεξηγήσατε. Έχει σπουδάσει δυο χρόνια δημοσιογραφία! Βέβαια η ουσιαστική σχέση του με τον «λαμπερό» κόσμο των ΜΜΕ είναι ότι για κάποιο σύντομο (όπως σε κάθε δουλειά του άλλωστε) διάστημα καθαρίζει τα τασάκια απ τα πούρα κάποιων μεγαλοδημοσιογράφων των New York Times.

Σεξ, τζόγος, απολύσεις, αλκοολισμός, μισογυνισμός(;), καθόλου αλτρουισμός κυριαρχούν στο σύμπαν του star-αντικομφορμιστή Τσαρλς Μπουκόφκσι. Κι όλα αυτά με μια γλώσσα προφορική, άμεση, εύστοχη της οποίας οι αιφνιδιαστικές προκλήσεις και οι «αφελείς» αλλαγές κατεύθυνσης προκαλούν γέλιο.
Όσο για την κοσμοθεωρία του: «Ποτέ δεν σε έστελναν στο σπίτι σου, ύστερα από έξι ώρες δουλειάς. Φοβόντουσαν ότι ίσως έτσι σου έδιναν χρόνο να σκεφτείς»

Θες η δαμόκλειος σπάθη της κάθε Γιάννας που διαφεντεύει τις ζωές μας, θες η υποψία ότι η περιπέτεια κρύβεται στο ξεβόλεμα, με οδήγησαν να γράψω αυτές τις αράδες, για εκείνον που αν την είχε μπροστά του θα της έλεγε: «Σας έδωσα το χρόνο μου! Μόνο αυτό είχα να σας δώσω... για να μπορείς εσύ να μένεις στο αριστοκρατικό σου σπίτι και να απολαμβάνεις όλα τα ωραία πράγματα αυτού του κόσμου. Αν έχασε κάποιος σε αυτή την ιστορία αυτός είμαι εγώ.»
Κι έπειτα θα έπινε με μια γουλιά απ' το ουίσκι του και θα απευθυνόταν προς όλους εμάς: «...ουσιαστικά ξεκωλώνεσαι για να κάνεις πλούσιο κάποιον άλλο και είσαι και υποχρεωμένος από πάνω να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη για την ευκαιρία που σου δίνει.»

Vita Mi Barouak

"...Μετά ήρθαν να συλλάβουν εμένα..."

2009-06-16T11:02:00.008+03:00

Θέατρο Ελληνικός Κόσμος
Σηκώνω το χέρι στο πιγούνι σκεπτικός. Η σκηνοθεσία του «Μεφίστο για πάνα» είναι πραγματικά ξεχωριστή. Χρήση νέων τεχνολογιών, οθόνες, κάμερες. Πρώτη φορά είδα καθαρισμό μήλου σε zoom in πάνω απ τα κεφάλια πρωταγωνιστών. Κι όλα αυτά τα μέσα, για να παρουσιαστεί η σατανική γοητεία της εξουσίας. Η υπόκλιση της τέχνης στο μεγάλο αφεντικό, στη συγκεκριμένη περίπτωση στη φασιστική εκδοχή του, καθώς το έργο διαδραματίζεται τη χρονική περίοδο της ανόδου των ναζί στην εξουσία. Κανείς τους δεν πιστεύει ότι εκείνοι που σε κάθε πρότασή τους έστηναν σε περίοπτη θέση τη λέξη ΛΑΟΣ, έκαναν πλέον κουμάντο στη χώρα. Απίστευτο! Οι Ναζί κέρδισαν τις εκλογές.
Διάλειμμα. Το τηλέφωνο χτυπά. Μας λένε ότι κάποιος βρήκε μια γάτα σαλονιού, τη γάτα μας, που χε χαθεί πριν μερικές ώρες. Αφήνουμε την παράσταση στη μέση και φεύγουμε...

Την ίδια ώρα
Ομόνοια. Άντρες της ομάδας Δ, με μηχανές, όπλα, γκλοπς, ορμούν, χτυπούν, γεμίζουν μια κλούβα με μετανάστες, τους στοιβάζουν σαν κοτόπουλα τον ένα πάνω στον άλλο. Προορισμός τους ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης, συγνώμη, χώρος υποδοχής μεταναστών ήθελα να πω...

Λίγες ώρες πριν
Ο Καραμανλής έχει πάρει την απόφαση. «Εφόσον το ΛΑΟΣ μας κλέβει ψήφους, εμείς τους κλέβουμε την πολιτική.»

Λίγες μέρες πριν, ευρωεκλογές
(zapping στο δελτίο ειδήσεων του Star)
Μουσικές στη διαπασών, κορμιά λικνίζονται αισθησιακά, ένα παραγεμισμένο μπούστο σκύβει στο φαλό-μικρόφωνο και λέει: «Αν θα πάω να ψηφίσω; Μα εδώ είναι Μύκονος!»

Μερικά νησιά πιο κει
Μια παρέα «αναρχικών» συζητά με ένταση γύρω από μια φωτιά σε κάποια παραλία. Ο σοφότερος απ όλους λέει:
«Οι ηλίθιοι νομίζουν πως με τις εκλογές μπορεί να αλλάξει κάτι. Τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει με τις εκλογές, απολύτως τίποτα.»

Μια θάλασσα παραπέρα
Τα μυστικά exit poll έχουν φτάσει στο γραφείο του Μπερλουσκόνι.
«Θρίαμβος!», γυρίζει και λέει ο Media-Καίσαρας στο Φίνι που κάθεται αντίκρυ του, το νούμερο δύο του κόμματος του, γνησίως μεταφασίστας.
Εκείνος χαμογελά. Τώρα ίσως καταφέρει να πηδήξει την εγγονή του Μουσολίνι.

Αφγανιστάν
Ένας έλληνας στρατιώτης σημαδεύει, για πλάκα, κάποιον νεαρό Αφγανό που τρέχει μες το σκοτάδι. Πίνει μια γουλιά ούζο. Γελά τρανταχτά.

Επιστροφή στο πληκτρολόγιο του PC
Η κοινωνία του θεάματος σε όλο της το μεγαλείο.
Η αλλοτρίωση σε μορφή πανδημίας.
Αναρωτιέμαι: «Λες να φταιω λίγο κι εγώ;»
Cut.
Ζοοm.
Μια μύτη μετανάστη σπάει από ένα κλομπ, κραυγή, αίμα!
Μια φωνή ακούγεται απ’ το βάθος της σκοτεινής αίθουσας ή μήπως ήταν απ τον καναπέ: «Αφού είναι παράνομος! Κάποιος είπε ότι θα τους φορέσουν και άστρο στο στήθος. Ευτυχώς, γιατί το καλοκαίρι τα παιδιά γίνονται μαυροτσούκαλα, σαν τα δικά τους...»

Vita Mi Barouak

Τεράστιες κοιλιές VS τερατόμορφες μασέλες

2009-05-19T11:31:00.005+03:00

Στέκομαι μπροστά σ’ ένα περίπτερο. Κοιτάζω τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων. Οι τίτλοι, τα γραφήματα, τα σκίτσα πλέκονται όλα μαζί και γίνονται μια ιστορία με μπλε και πράσινα καρτούν μπροστά στα μάτια μου. «Είστε κλέφτες», λένε τα πράσινα καρτούν με τις τεράστιες κοιλιές «Κι εσείς είστε», απαντούν τα μπλε με τις τερατόμορφες μασέλες. «Ναι αλλά εσείς είστε περισσότερο κλέφτες», ουρλιάζουν οι πράσινες κοιλιές «Όχι εσείς είστε περισσότερο κλέφτες...» Και πάει λέγοντας.
Ταράζομαι, συνέρχομαι, τα γράμματα παίρνουν πάλι τη θέση των καρτούν. Η ματιά μου στέκεται σε ένα γκάλοπ για τις ευρωεκλογές. Ψηφίζουμε τους εκπροσώπους μας στο ευρωκοινοβούλιο, το οποίο από ότι έχω καταλάβει, δεν έχει καμιά ουσιαστική παρέμβαση στα τεκταινόμενα των Βρυξελών. Οι επίτροποι ναι, οι επιτροπές βεβαίως, η ευρωπαϊκή κεντρική τράπεζα φυσικά, αλλά το κοινοβούλιο όχι.
Παρόλα αυτά οι ευρωεκλογές είναι μια αφορμή να εκφράσουμε την αγανάκτησή μας. Αντί να βγούμε να τα κάνουμε λαμπόγυαλο, χίλιες φορές να τους μαυρίσουμε με χάρη. Κοιτάζω τις δημοσκοπήσεις με ελπίδα. Κι όμως. 7 στους 10 (και λίγους λέω) θα ψηφίσουν τους πράσινους και τους μπλε. Χωρίς να υπάρχει ο κίνδυνος ακυβερνησίας, χωρίς να πρέπει να διαλέξουν οπωσδήποτε κάποιον από τους δυο, θα επιβραβεύσουν τις παραγραφές του Βατοπεδίου, των ομολόγων, της Siemens και όλων των άλλων ανδραγαθημάτων των πράσινων και των μπλε καρτούν.
Είναι που πάνε τα μαγαζιά μας καλά. Και από αυξήσεις μισθών άλλο τίποτα. Είναι που η ανεργία δεν παραμονεύει στη γωνία και η Κρίση είναι ένα άσχημο όνειρο.
Εύγε μας!
Κλείνοντας θα ήθελα να διευκρινίσω κάτι σχετικά με τους πράσινους. Λέγοντας πράσινους εννοώ φυσικά τους Πασόκους, όχι τους οικολόγους πράσινους. Μη γελάτε, αυτά πρέπει να ξεκαθαρίζονται. Γιατί μπορεί και οι μεν και οι δεν να μιλάνε για πράσινη ανάπτυξη (όπως άλλωστε και οι κύριοι του environmental marketing των μεγάλων εταιριών) μπορεί και οι δυο να είναι απόντες από τα οικολογικά κινήματα, τουλάχιστον εκείνα στην Αθήνα (έτσι λένε οι ριζοσπάστες οικολόγοι) αλλά σε ότι έχει να κάνει με παραγραφές, σκάνδαλα και λοιπά σπορ δεν τίθεται ζήτημα παρανόησης...

Vita Mi Barouak

ΤΟ 13ο ΥΠΟΓΕΙΟ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ

2009-05-07T09:25:00.005+03:00

Σας προσκαλώ στην παρουσίαση του βιβλίου μου Το 13ο Υπόγειο
(εκδ. Μπαρτζουλιάνος)
που θα γίνει την Τετάρτη 13 Μαϊου και ώρα 20:30
στον Πολυχώρο BACARO, Σοφοκλέους 1, Αθήνα
(Στάση ΜΕΤΡΟ, Πανεπιστήμιο)

Θα μιλήσουν οι:
Ελένη Γκίκα, συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας
Περικλής Κοροβέσης, συγγραφέας, βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ
Πέτρος Τατσόπουλος, συγγραφέας

Θα συντονίσει ο Λάμπρος Σκουζάκης, κριτικός λογοτεχνίας (ιστολόγιο "Πανδοχείο", Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας)
Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει η ηθοποιός Ιωάννα Μυλωνά.

ΥΓ. Θα ακολουθήσουν μουσική, αλκοόλ και τα πέπλα της νύχτας θα πέσουν ...

Λεωνίδα Χρηστάκη, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν!

2009-05-02T16:27:00.005+03:00

Εξάρχεια, Νοσότρος, 2008. O Λεωνίδας Χρήστακης είχε αποσυρθεί σε μια γωνιά και φουμάριζε την πίπα του. Η παρουσίαση του τελευταίου του βιβλίου είχε μόλις τελειώσει. Στο βάθος, έστεκε στο bar μια κουνιστή και λυγιστή κοπελιά, με ροδοκόκκινα μάγουλα και πρόστυχο κορμί. Περνώντας από μπροστά μου και κατευθυνόμενη προς το μέρος του Χρηστάκη διαπίστωσα ότι μύριζε αλκοόλ και καύλα, ενώ το πάνω μέρος του μικροσκοπικού της εσώρουχου έπαιζε κουκλοθέατρο έξω από το χαμηλοκάβαλο τζιν της. Έφτασε ένα μέτρο από τον Χρηστάκη, κοντοστάθηκε αναποφάσιστα κι έκανε μεταβολή. Ο Χρηστάκης τη σκάναρε με την άκρη του ματιού του, αλλά δεν έδωσε σημασία. Βρισκόταν στην κυριολεξία στο δικό του, μοναδικό κόσμο, που πριν λίγο είχε αποκαλύψει ο Ρόμβος με τη βοήθεια των εύστοχων παρεμβάσεων του Χρηστάκη.

Η... Καυλιάννα κοντοστάθηκε ανάμεσα σε νέους, γέρους κι επίδοξους αβαντ γκαρντ που συζητούσαν όρθιοι για τα παλιά, μην γνωρίζοντας φυσικά, ότι ο Δεκέμβρης του 2008 κυοφορούνταν κάπου εκεί γύρω.
Συνέχιζε να κοιτά «απειλητικά» τον Χρηστάκη. Πήρε ένα βιβλίο του απ τον πάγκο και πλησίασε αποφασιστικά στο τραπέζι του.
Ήταν μόνος και κάπνιζε σκεφτικός.
Ίσως οραματιζόταν το μεγάλο ταξίδι.
Έκατσε δίπλα του.
Τον κοίταξε στα μάτια.
Εκείνος συνέχιζε να καπνίζει το τσιμπούκι του, δεν της έδινε σημασία.
Ξαφνικά εκείνη άνοιξε το βιβλίο, το ακούμπησε στο τραπέζι και το χτύπησε με τη γροθιά της, με όλη της τη δύναμη μια, δυο, τρεις. Τράνταξε η γης, στην προσπάθειά της να το τιθασεύσει στη σελίδα που ήθελε. Και ξανά. Και ξανά. Τα ρουθούνια της έφτυναν θειάφι. Γύρισε και τον κοίταξε πάλι επίμονα, αλλά εκείνος συνέχιζε να ατενίζει αδιάφορος το πλήθος.

Αυτή ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που είδα από κοντά τον Λεωνίδα Χρηστάκη. Έχω ακούσει εκατοντάδες φορές τις σχιζοφωνητικές απαγγελίες του και άλλες τόσες ιστορίες για εκείνον από φίλους κι εχθρούς του. Ήταν εκδότης, συγγραφέας, ζωγράφος, μουσικός, κάτι τελείως διαφορετικό. Αναρχικός; Ιδεολογικά, νομίζω, σχεδόν απροσδιόριστος. Κατά τη γνώμη μου, επιτρέψτε μου να πω, ο παππούς της ελληνικής αντικουλτούρας.
Εκείνος που πάνω απ όλα μας δίδαξε
ότι πέρα του καλλιτεχνικού κομφορμισμού
υπάρχει κι άλλος δρόμος.

Λεωνίδα Χρηστάκη, οι μελλοθάνατοι σε χαιρετούν και σου εύχονται καλό ταξίδι!

Από τα σχιζοφωνητικά:

Vita Mi Barouak

Φωτογραφίες από την εκδήλωση για Το 13ο Υπόγειο στην Πρέβεζα

2009-04-24T13:13:00.009+03:00

Με σόκαρε ευχάριστα, η εκδήλωση στην Πρέβεζα. Φίλοι, συγγενείς, γνωστοί και άγνωστοι γέμισαν ασφυκτικά την αίθουσα. Προβληματισμένα, συγκινημένα, χαρούμενα πρόσωπα άκουσαν σιωπηλά τους ομιλητές που ήταν καταπληκτικοί. Τους ευχαριστώ πολύ, για όσα όμορφα είπαν σχετικά με την πλοκή, τη φαντασία, το ερωτικό στοιχείο του βιβλίου, αλλά κυρίως γιατί αποκωδικοποίησαν και τόνισαν τις κοινωνικοπολιτικές μου θέσεις για τη γενιά μας και το σύστημα. Η βραδιά έκλεισε κάνοντας σπονδή με τσίπουρο στο άγαλμα του Καρυωτάκη...
Τους ευχαριστώ όλους, μέσα απ την καρδιά μου.

Σουβλίζοντας Το 13ο Υπόγειο στην Πρέβεζα

2009-04-12T22:32:00.005+03:00

Το βιβλιοπωλείο Ατραπός και οι εκδόσεις Μπαρτζουλιάνος
σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου

Το 13ο υπόγειο

του Βαγγέλη Μπέκα

την Τετάρτη 22 Απριλίου 2009, ώρα 20:30
στη Λαϊκή Αγορά Πρέβεζας.

Ομιλητές:
Βαγγέλης Αυδίκος (καθηγητής Πανεπιστημίου Θεσσαλίας)
Αλέξης Δάρας (ποιητής)

Αποσπάσματα του βιβλίου θα διαβάσει ο συγγραφέας*.

ΥΓ. Αμέσως μετά θα ακολουθήσει ολονυχτία στο άγαλμα του τρισμέγιστου Κ. Καρυωτάκη.

* ΨΩΝΑΡΑ, ε, ΨΩΝΑΡΑ!

Και στη γιαγιά Λέξω

2009-03-30T08:48:00.007+03:00

Στεκόταν μπροστά στην τηλεόραση για ώρες. Μαύρα ρούχα, μαντήλι, πλεξούδες στα μαλλιά. Εκείνη που ανεβοκατέβαινε χωρίς ανάσα απ’ τα βουνά του Σουλίου στον κάμπο του ποταμού Αχέροντα, τώρα βρίσκονταν ανήμπορη στο κρεβάτι, περιμένοντας να δει τον εγγονό στο γυαλί. Τον εγγονό που δούλευε στην TV. Εκείνον που χε το όνομα του άντρα της, τον οποίο έχασε τη δεύτερη φορά που τον έστειλαν εξορία.
Εκείνος, όμως, δεν έλεγε να φανεί. Πως μπορούσε να φανταστεί η γιαγιά, ότι τα τηλεοπτικά κανάλια είναι εργοστάσια νέου τύπου. Οι περισσότεροι εργαζόμενοι είναι αφανείς, έχουν λογαριασμούς που τρέχουν, φόβο ανεργίας κι ενοχές.
Μεταμοντέρνο Προλεταριάτο...

Λίγους μήνες αργότερα ήταν να παντρευτεί ένα άλλο της αγγόνι. Μια βραδιά πριν απ το χορό του Ησαία, η γιαγιά πήρε μια σημαντική απόφαση. Πολύ σημαντική απόφαση. Αποφάσισε να πάει να βρει τον άντρα της στον άλλο κόσμο.

Η οικογένεια σοκαρίστηκε. Τα χαμόγελα ξεκρεμάστηκαν. Ξημέρωνε γάμος.

Θυμάμαι που πήγα και την είδα στο νεκροτομείο. Έκανε ψύχρα. Φίλησα το παγωμένο της μέτωπο και την κλείσαμε στο ψυγείο. Είχε προτεραιότητα η ζωή...
Στο "γλέντι" δεν χόρεψε κανείς. Το ψητό που βάζαμε στο στόμα μας ήταν θαρρείς παγωμένο απ’ το ίδιο ψυγείο.

Την επομένη του γάμου, έγινε η κηδεία. Οι ίδιοι άνθρωποι που την προηγούμενη πετούσαν ρύζι, σε λίγο θα πέταγαν χώμα για το στερνό «γεια». Όταν έσκυψα μες στην εκκλησία και της φίλησα το μέτωπο, της ψιθύρισα δακρυσμένος: «Το βιβλίο που θα βγάλω, αφιερωμένο»

Κι έτσι κάπως
Για τελείως διαφορετικούς λόγους
Δυο γενιές
Στάθηκαν μαζί στο ίδιο βάθρο
Και σχηματίστηκε ένα μεταμοντέρνο πλεξιγκλάς.

Στη γενιά των 700 €
Και στη γιαγιά Λέξω

Vita Mi Barouak

Η Σύρος της αντίστασης

2009-03-26T08:58:00.007+02:00

Πολλοί θα γνωρίζετε ότι οι Barouak έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με το νησί της Σύρου. Για πολλούς και διάφορους λόγους αλλά πιο πολύ γιατί έχουν αγαπημένους φίλους. Εχθές ομάδα συντρόφων που αποτελούνταν από φοιτητές και εργαζόμενους διαμαρτυρήθηκε για την παρουσία του υπουργού Παυλόπουλου στην παρέλαση που έγινε στην Ερμούπολη. Μπράβο λοιπόν για αυτή την δυναμική κίνηση. Ούτε ένα βήμα πίσω. Κάτω η κυβέρνηση των δολοφόνων!

Περισσότερες πληροφορίες απο το blog του συλλόγου φοιτητών Σύρου

al.barouak